ดูเผิน ๆ น้ำเดือดพล่านเช่นนี้ แต่สำหรับหูถูถูที่อยู่ในขั้นรวมแก่นทองแล้ว มันไม่ได้เป็นภัยอะไรเลย
ทว่าเมื่อตัวยาของสมุนไพรวิญญาณในน้ำถูกกระตุ้นจนออกฤทธิ์และซึมเข้าสู่ร่างกาย หูถูถูก็รู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งตัว
ราวกับนอนอยู่บนเตียงเตาไฟที่ร้อนระอุในวันกลางฤดูร้อน โดยห่มผ้าฝ้ายและกอดเตาไฟเอาไว้
“ร้อนจังเลย! ฮือ ๆ ศิษย์พี่สาม ข้าไม่อยากแช่แล้ว!” หูถูถูเกาะขอบหม้อไว้ บนศีรษะมีผ้าขนหนูพาดอยู่ ใบหน้าเล็กแดงก่ำ นางมองเฉินฉางเซิงซึ่งกำลังคุมไฟด้วยสีหน้าทุกข์ระทม
“ไม่ได้ ศิษย์น้องเล็ก อดทนอีกหน่อย ใกล้จะครบสองชั่วยามแล้ว” เฉินฉางเซิงกล่าวอย่างไร้ความปรานี
หูถูถูพลิกตัวไปมา ก่อนนั่งขัดสมาธิอยู่ในหม้อด้วยสีหน้าแสนทุกข์ใจ นางกลัดกลุ้มอย่างยิ่ง “หิวจังเลย ฮือ ๆ ┭┮﹏┭┮”
หูถูถูอยู่ในขั้นรวมแก่นทองจนไม่ต้องกินอาหารแล้ว ทว่านิสัยดี ๆ ที่ติดตัวมาจากการกินอาหารวันละสามมื้อบนยอดเขาน้อยก็ยังทำให้นางรู้สึกว่าท้องกำลังร้องจ๊อก ๆ ไปตามสัญชาตญาณ
“ไม่ได้สิ ท่านปู่บอกว่า ต่อให้ตายก็ต้องเป็นผีที่อิ่มท้อง!” หูถูถูมองน้ำแช่ยาที่ส่งกลิ่นหอมสมุนไพรเข้มข้น แล้วแลบลิ้นเลียริมฝีปาก กลิ่นก็ใช้ได้ รสชาติน่าจะไม่เลวเหมือนกันกระมัง?
หูถูถูตักน้ำยาขึ้นมาหนึ่งกำมือแล้วซดไปอึกหนึ่ง กลิ่นหอมประหลาดของสมุนไพรวิญญาณผสานกับความอิ่มเอมที่บรรยายไม่ถูก ทำให้นางกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที