ภายในลานของยอดเขาน้อย มีกระทะใบใหญ่ตั้งอยู่แล้ว โอวหยางกับเฉินฉางเซิงกำลังก่อไฟ ส่วนหลิงชิงซงกำลังซ่อมหลังคาอยู่บนหลังคา เสียงค้อนดังตึงตัง ขณะที่ไป๋เฟยอวี่เหม่อมองหลุมศพของตนบนท้องฟ้า
ถูถูถูกเซียวเฟิงพาไปเล่นกับสัตว์วิญญาณในเขตหวงห้าม ยังไม่กลับมา
“ศิษย์พี่ใหญ่ วันนี้เหตุใดจึงนึกอยากไปฟังธรรมขึ้นมาหรือ?” เฉินฉางเซิงหยั่งเชิงถาม
หลิงชิงซงที่กำลังตอกตะปูชะงักมือเล็กน้อย ส่วนไป๋เฟยอวี่ที่กำลังเหม่อลอยกะพริบตา ก่อนเงี่ยหูฟัง
ฟืนในมือโอวหยางสั่นไหว เขาตบหน้าผากตนเองแล้วร้องลั่น “บัดซบ! ที่ข้าไปคราวนี้ก็เพื่อถามเจ้าคนแก่ว่ามีวิชาอาคมชั้นสูงให้ข้าเรียนหรือไม่ ไม่นึกเลยว่าจะลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท!”
หลิงชิงซงยกค้อนขึ้นฟาดต่อ ส่วนไป๋เฟยอวี่ก็กลับไปเหม่อมองหลุมศพของตนอีกครั้ง
“วิชาอาคมชั้นสูงหรือ?” เฉินฉางเซิงกลืนน้ำลาย แต่ไม่ได้พูดอะไร
แม้ศิษย์พี่ใหญ่ของตนจะไม่เหมือนศิษย์พี่ใหญ่ผู้มีพรสวรรค์เหนือฟ้าจากชาติก่อน ทว่าเขากลับใช้วิชาอาคมพื้นฐานได้อย่างชำนาญถึงขีดสุด กระทั่งทำให้สิ่งไร้ชีวิตเกิดจิตวิญญาณได้ เพียงเท่านี้ก็ทำให้เขาตกตะลึงอย่างยิ่งแล้ว
วิชาหลบหนีธาตุทั้งห้าแทบจะกลายเป็นวิชาลับของสำนักอยู่แล้ว ยังจะเรียนวิชาอาคมชั้นสูงอะไรอีก?
แม้จะคิดเช่นนั้น เฉินฉางเซิงก็ยังไม่อยากทำลายความมั่นใจของศิษย์พี่ใหญ่
ถึงอย่างไร การทะลวงสู่ขั้นสร้างฐานก็เป็นปณิธานที่ฝังใจศิษย์พี่ใหญ่มาโดยตลอด