ภายในรถม้าเงียบสงัดจนได้ยินเพียงเสียงหอบหายใจหนักหน่วงของเซี่ยฉงหยาง เขาจ้องมองขวดกระเบื้องขาวในมือ ร่างกายสั่นสะท้าน
คนอื่นอาจไม่รู้ว่าขวดกระเบื้องขาวใบนี้มีค่ามากเพียงใด แต่เขารู้ดีแก่ใจ ขอเพียงมีปรมาจารย์ใหญ่ขั้นกำเนิดฟ้าสัก 100 คน ตระกูลเซี่ยก็จะมีอำนาจพอที่จะชี้เป็นชี้ตายแก่แคว้นนี้!
เมื่อมีพลังเช่นนี้ การควบคุมราชอำนาจหรือแม้แต่ช่วงชิงบัลลังก์มาเป็นของตนก็เป็นเรื่องง่ายดาย!
เซี่ยฉงหยางมองโอวหยางด้วยแววตาซับซ้อน เขารู้ดีแก่ใจว่านี่คือกลอุบายที่โอวหยางจงใจวางไว้ โดยอาศัยความโลภที่ซ่อนลึกอยู่ในใจของเขา แต่เขาจะปฏิเสธได้จริงหรือ?
ตระกูลเซี่ยตั้งหลักอยู่ในเมืองเฟิงเย่มานานหลายร้อยปี ทว่ากลับทำได้เพียงครองพื้นที่เล็ก ๆ อย่างสงบ แม้แต่โจรหลายร้อยคนที่อยู่นอกเมืองก็ยังปราบไม่ไหว
ที่ผ่านมา ตระกูลเซี่ยให้ความสำคัญกับบุ๋นมากกว่าบู๊ แม้คิดอยากเปลี่ยนแปลง แต่ร่างกายของเหล่าลูกหลานตระกูลเซี่ยไม่เหมาะแก่การฝึกยุทธ์ จึงได้แต่แสดงท่าทีอ่อนแอต่อเหล่าผู้ปกครองโดยรอบมาโดยตลอด
แต่หากมีปรมาจารย์ใหญ่ขั้นกำเนิดฟ้าถึง 100 คน แล้วทั่วทั้งแคว้นถังยังจะมีสิ่งใดที่ตระกูลเซี่ยไม่กล้าแตะต้องอีกหรือ?
ก่อกบฏชิงบัลลังก์?
นี่เป็นความผิดร้ายแรงถึงขั้นประหารล้างตระกูลเก้าชั่วโคตร ยิ่งไม่ต้องพูดถึงคนผู้นั้นในราชสำนัก ผู้ถืออำนาจซึ่งเห็นสิทธิ์ขาดเป็นดั่งชีวิตที่สองของตน!
รับไว้หรือไม่รับไว้
เซี่ยฉงหยางต่อสู้กับความลังเลในใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า ด้านหนึ่งคือโอกาสครั้งใหญ่ที่สุดที่ตระกูลจะผงาดขึ้น อีกด้านคือความผิดฐานก่อกบฏซึ่งนำไปสู่การประหารล้างตระกูลเก้าชั่วโคตร!
เซี่ยฉงหยางกัดฟันแน่น กำขวดกระเบื้องขาวในมือไว้ ก่อนกล่าวว่า “เซียนกล่าวเรื่องก่อกบฏต่อหน้าพระองค์ หรือกำลังทดสอบความภักดีของตระกูลเซี่ยข้าหรือ? ขอเซียนโปรดวางใจ ตระกูลเซี่ยของข้าจะยึดพระองค์เป็นหลัก!”