โอวหยางมองชายชราตรงหน้า เอ่ยอย่างไม่พอใจว่า “ท่านมาหาข้ายามดึกดื่นเช่นนี้ คงไม่ได้คิดจะมาแย่งคนของข้าหรอกกระมัง? ศิษย์น้องสามไม่ใช่ถูกท่านจับยัดเยียดให้เป็นอะไรก็ไม่รู้ อย่างว่าที่บุตรศักดิ์สิทธิ์ไปแล้วหรือ?”
ต้งซวีจื่อส่ายหน้าแล้วกล่าวว่า “จุดประสงค์ที่ข้ามาครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องนั้น แต่เรื่องคราวนี้กลับทำให้ข้อสงสัยที่ค้างคาใจข้ามาตลอดได้รับคำตอบอย่างสิ้นเชิง”
โอวหยางส่งสัญญาณให้ต้งซวีจื่อพูดต่อ
ต้งซวีจื่อมองโอวหยางแล้วกล่าวว่า “ยามข้ายังหนุ่ม จะหาว่าข้าอวดอ้างก็ช่างเถิด แต่ข้าเคยกดหัวเหล่าอัจฉริยะบ้าบอแห่งยุคไว้ได้หมด ถึงกระนั้น แม้แต่ตอนที่ข้ายังหนุ่ม ข้าก็ยังต้องเผชิญมหันตภัยครั้งใหญ่ในโลกบำเพ็ญ นอกจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์ทั้งเก้าแล้ว สำนักบำเพ็ญแทบทั้งหมดถูกทำลาย สิ่งมีชีวิตนับไม่ถ้วนล้มตายอย่างอนาถ”
“ท่านหมายความว่า ยุคของพวกเรากำลังจะเผชิญมหันตภัยอีกครั้งหรือ?” โอวหยางนึกถึงคำพูดของจิ้งจอกทิเบต แล้วมองต้งซวีจื่อพลางถาม
ต้งซวีจื่อไม่ได้ตอบ เพียงเงยหน้ามองดวงจันทร์ ขณะที่ทั้งสองทะยานสูงขึ้นเรื่อย ๆ จนเข้าใกล้ดวงจันทร์มากขึ้นทุกที
ดวงจันทร์มหึมาแผ่แสงนวลสีเหลืองอ่อน ร่างของต้งซวีจื่อตกอยู่ท่ามกลางแสงนุ่มนวลนั้น เขาหันหลังให้แสงจันทร์ มองโอวหยางราวกับเซียนแล้วกล่าวว่า “นั่นเป็นเรื่องของพวกเจ้า ข้าแก่แล้ว สิ่งที่ข้าทำได้คงมีเพียงช่วยขวางบางสิ่งให้พวกเจ้าก่อนที่พวกเจ้าจะเติบโตขึ้น เช่นเดียวกับที่บรรพาจารย์ของพวกเจ้าทำในครั้งนั้น”
น้ำเสียงของต้งซวีจื่อสงบและอ่อนโยน ทว่ากลับแน่วแน่ดุจราชสีห์ชราที่ปกป้องลูกน้อยไว้ใต้ปีก