ถึงอย่างไร สมบัติลับชิงอวิ๋นก็เป็นสิ่งที่เฉินฉางเซิงได้มา โอวหยางจึงไม่ได้ตัดสินใจแทน แต่เรียกเฉินฉางเซิงออกมา
เฉินฉางเซิงไม่มีความเห็นอะไร สำหรับศิษย์พี่ใหญ่ผู้มีชะตาแสนโศกในชาติก่อนผู้นี้ เฉินฉางเซิงยังคงเคารพนับถืออย่างยิ่ง
ในอนาคต จู่หยวนจะลงมือสังหารหลิงเฟิงที่อยู่ตรงหน้าด้วยตนเอง แต่ตอนนี้จู่หยวนตายไปแล้ว และตัวเขาเองก็เปลี่ยนชะตาของหลิงเฟิงไปโดยทางอ้อม
ในความทรงจำของเขา หลิงเฟิงเป็นคนให้ความสำคัญกับมิตรสหายและมีคุณธรรมมาโดยตลอด เมื่อตนสังหารศิษย์น้องของอีกฝ่าย เฉินฉางเซิงจึงคิดว่าควรชดเชยให้เขา
“ศิษย์พี่หลิงเฟิง ท่านกับข้าร่วมกันทำความเข้าใจสมบัติลับชิงอวิ๋น ข้าไม่มีข้อขัดข้อง” เฉินฉางเซิงกล่าวอย่างจริงจัง
หลิงเฟิงประสานมือคำนับเฉินฉางเซิง แววตาฉายความประหลาดใจเช่นกัน ชาติก่อนเขาพอจำเฉินฉางเซิงผู้มีรูปลักษณ์ธรรมดาผู้นี้ได้อยู่บ้าง แต่พรสวรรค์ของอีกฝ่ายยังด้อยกว่าตนเสียอีก เหตุใดตอนนี้จึงทำได้ถึงเพียงนี้?
ตัวแปรอย่างนั้นหรือ?
เฉินฉางเซิงกับหลิงเฟิงมุ่งหน้าไปยังยอดเขาชิงอวิ๋น ประมุขสำนักรอพวกเขาอยู่ที่นั่นแล้ว
“หลิงเฟิงคนนี้ดูเปลี่ยนไป ทำให้ข้ารู้สึกไม่สบายใจอย่างประหลาด” ไป๋เฟยอวี่ร่อนลงตรงหน้าโอวหยาง พลางขมวดคิ้วกล่าว
โอวหยางมองแผ่นหลังของทั้งสองที่จากไป ก่อนเอ่ยเนิบช้า “คนเราย่อมเปลี่ยนแปลง ใครจะไปรู้ล่ะ”
หลิงชิงซงหยุดค้อนในมือ แล้วหันมาถามโอวหยาง “ฆ่าเขาหรือ?”
“รีบไปซ่อมหลังคาเรือนของเจ้าเถอะน่า!” โอวหยางกลอกตา ศิษย์น้องรองเอะอะก็คิดแต่จะฆ่าฟัน นิสัยเช่นนี้ต้องแก้เสียบ้างแล้ว