ค่ำคืนนี้ผ่านไปราวกับความฝัน เมื่อกลับถึงห้อง โอวหยางก็ทิ้งตัวลงนอนทันที และหลับยาวจนถึงเช้าวันรุ่งขึ้น
โอวหยางที่ยังหลับอยู่ถูกเสียงร้องด้วยความตื่นเต้นของหูถูถูปลุกให้ตื่น
“หิมะตกแล้ว! หิมะตกแล้ว!” เสียงร่าเริงของหูถูถูดังก้องไปทั่วลานเล็ก
โอวหยางสวมชุดนักพรตเดินออกมาจากห้อง ภาพที่ปรากฏแก่สายตาคือผืนสีขาวโพลน
หิมะตกหนักตั้งแต่ช่วงครึ่งหลังของค่ำคืน เพียงชั่วพริบตาก็เปลี่ยนยอดเขาน้อยทั้งลูกให้ก้าวเข้าสู่อีกฤดูกาล หิมะขาวโพลนทำให้ผู้คนรู้สึกประหนึ่งเข้าสู่ฤดูหนาวในทันที ทั้งที่ใบไม้บนกิ่งไม้ยังคงเขียวขจีอย่างเห็นได้ชัด
หูถูถูไม่สนหรอกว่าทำไมหิมะถึงตก ที่เขาชิงชิวไม่เคยมีหิมะตก นางเคยเห็นหิมะเพียงครั้งเดียวตอนอายุ 3 ขวบ และครั้งนั้นก็เป็นแค่ฝนปนหิมะปรอย ๆ
นี่เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นหิมะตกหนักเช่นนี้ หูถูถูรู้สึกราวกับตนได้มาอยู่ในโลกที่มีแต่ในความฝัน!
“สวมเสื้อผ้าให้หนากว่านี้ก่อนค่อยเล่น อย่าไปเลียเสาเหล็กหน้าห้องครัวล่ะ!” โอวหยางตะโกนบอกหูถูถูที่กำลังวิ่งเล่นอย่างสนุกสนานกับจิ้งจอกทิเบต
ขณะที่โอวหยางกำลังจะกลับเข้าห้องไปหยิบเสื้อมาใส่เพิ่ม พอหันกลับมาก็เกือบชนเข้ากับหลิงชิงซงที่กอดกระบี่อยู่
หลิงชิงซงมองโอวหยางด้วยแววตาเหม่อลอย ก่อนเอ่ยว่า “ศิษย์พี่!”
โอวหยางมองหลิงชิงซงตรงหน้า ซึ่งไม่มีความเย็นชาแบบประธานจอมเผด็จการอย่างที่เคยเห็นในวันวานหลงเหลืออยู่เลย กลับมีแววคาดหวังเพิ่มขึ้นมาเล็กน้อย เขาจึงเข้าใจได้ทันที แล้วกล่าวพร้อมรอยยิ้มว่า “ใช่แล้ว หิมะแรกมาถึง วันนั้นก็มาถึงแล้ว!”