ตาเฒ่านี่ตาฝ้าฟางหรืออย่างไร ถึงได้เก็บศิษย์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเผ่ามารมาเป็นศิษย์ แล้วยังเข้าข้างกันอีก?
พักเรื่องนี้ไว้ก่อน เรื่องนี้เฉินฉางเซิงเป็นฝ่ายลงมือก่อนจริง ๆ
โอวหยางเอ่ยเสียงต่ำว่า «ศิษย์ของเจ้าไม่รู้จักมารยาท ศิษย์น้องของข้าช่วยอบรมให้แทนแล้วจะเป็นไรไป?»
ต้งซวีจื่อเอ่ยเสียงต่ำเช่นกันว่า «ไม่รู้จักมารยาทก็ถึงกับลงมือจนบาดเจ็บสาหัสเลยหรือ? กฎของยอดเขาน้อยเจ้าใหญ่กว่ายอดเขาชิงอวิ๋นของข้าเสียอีกหรือ?»
«ศิษย์ที่เจ้าเพิ่งรับมาใหม่มีปัญหา!»
«น่าขันสิ้นดี คนบนยอดเขาน้อยของเจ้าไม่มีใครไม่ใช่เด็กมีปัญหาหรอกหรือ?»
«ศิษย์น้องข้าอยู่ตรงนี้ ให้เกียรติข้าสักหน่อย»
«ตอนนี้เจ้ายังดึงเคราข้าอยู่เลย ข้าเป็นเจ้าสำนัก จะไม่รักษาหน้าบ้างหรือ?»
«เจ้าต้องการอะไร ก็พูดมาตรง ๆ!» โอวหยางเอ่ยอย่างหมดความอดทน
«กลับไปเกลี้ยกล่อมศิษย์น้องเจ้า เรื่องนี้ก็ให้แล้วกันไป!» ต้งซวีจื่อครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนเอ่ย
โอวหยางกล่าวอย่างกลัดกลุ้มว่า «ข้าก็อยากให้เขาแล้วกันไปเหมือนกัน แต่คำสัตย์ต่อวิถีสวรรค์ก็ให้ไว้แล้ว จะให้ทำอย่างไร?»
«ถ้าเช่นนั้นก็ทำไม่ได้แล้วสินะ? เช่นนั้นข้าก็ทำไม่ได้เหมือนกัน!» ต้งซวีจื่อเอ่ยพลางเล่นแง่
โอวหยางมองชายชราที่กำลังเล่นแง่กับตนแล้วก็จนปัญญา ตั้งแต่เล็กจนโต เขาไม่เคยเอาชนะชายชราผู้นี้ในการโต้เถียงได้เลย
«เปลี่ยนข้อเรียกร้องเถอะ เรื่องนี้ข้าทำให้ไม่ได้จริง ๆ ไม่อย่างนั้นพวกเราก็ออกไปตั้งสำนักใหม่กันเสีย!» โอวหยางเอ่ยข่มขู่
«เดือนหน้าจะมีการประลองใหญ่ของสำนัก ข้าต้องการมังกรหนึ่งตัวกับหงส์หนึ่งตัว สัตว์มงคลสองตัวไว้ประดับงาน!» คราวนี้ต้งซวีจื่อจึงเปิดเผยจุดประสงค์ที่แท้จริง