สิงโตหินพาโอวหยางกับพวกอีกสองคนทะยานฝ่าหมู่เมฆ ก่อนกระโจนลงตรงปลายบันไดหินหยกขาว
โอวหยางกับอีกสองคนกระโดดลงจากหลังสิงโตหิน มันมองโอวหยางอย่างระมัดระวัง แววตาราวกับกำลังถามว่าตนไปได้หรือยัง ท่าทางว่าง่ายราวกับสุนัขพันธุ์ปักกิ่ง
โอวหยางยื่นมือไปตบหัวสิงโตหินเบา ๆ แล้วถ่ายทอดปราณแท้สายหนึ่งเข้าสู่ร่างของมัน
เมื่อสัมผัสได้ถึงปราณแท้ที่ไหลเวียนอยู่ในร่าง สิงโตหินก็ยินดีจนแทบคลั่ง มันแลบลิ้นเลียโอวหยาง เห่าโฮ่ง ๆ สองครั้ง ก่อนวิ่งปรู๊ดลงจากเขาไป
โอวหยางหันกลับมาเบื้องหน้าเป็นลานกว้างใหญ่ ทั้งลานปูด้วยหยก และบนเนื้อหยกยังแผ่ไอวิญญาณออกมาจาง ๆ
ไอวิญญาณที่ลอยอวลทำให้ลานทั้งผืนดูราวกับแดนเซียน
ช่างฟุ่มเฟือยนัก! พวกผู้บำเพ็ญอิสระข้างนอกแย่งชิงศิลาวิญญาณชั้นต่ำกันจนแทบเอาชีวิตไม่รอด
แต่ในสำนักชิงอวิ๋น กลับเอาศิลาวิญญาณมาใช้ปูลานเสียอย่างนั้น!
ยามนี้บนลานมีผู้คนขวักไขว่ คึกคักเป็นอย่างยิ่ง
การประลองใหญ่ของสำนักที่จะจัดขึ้นในอีกหนึ่งเดือนกำลังจะเริ่มต้น ตอนนั้นไม่เพียงผู้อาวุโสจากยอดเขาต่าง ๆ จะเข้าร่วม แต่ยังเชิญสำนักเซียนทั้งหลายมาร่วมชมพิธีด้วย
สำนักชิงอวิ๋นจัดการประลองใหญ่ของสำนักทุกห้าปี และการประลองแต่ละครั้งไม่เพียงเป็นโอกาสให้ศิษย์สายนอกได้เข้าสู่สายใน แต่ยังเป็นการประชันฝีมือระหว่างศิษย์สายในของแต่ละยอดเขา ยิ่งไปกว่านั้นยังเป็นช่วงเวลาที่สำนักชิงอวิ๋นได้แสดงแสนยานุภาพต่อสำนักอื่น ๆ
ในการประลองครั้งนี้ ศิษย์สายนอกมีโอกาสเข้าตาผู้นำยอดเขาต่าง ๆ ของสำนักชิงอวิ๋น ส่วนศิษย์สายในก็มีโอกาสได้รับรางวัลเป็นวิชาและทรัพยากรบำเพ็ญระดับสูง อีกทั้งยังเป็นเวทีให้สำนักชิงอวิ๋นแสดงตัวต่อโลกภายนอก