โอวหยางนั่งอยู่บนบันไดหิน พลิกอ่านตำราในมือ วิชาธาตุน้ำอย่างมังกรวารีและวิชาธาตุไฟอย่างหงส์เพลิง ล้วนตรงตามข้อกำหนดของเจ้าคนแก่นั่นพอดี
พลังปราณฟ้าดินแปรเปลี่ยนเป็นสรรพสิ่งแห่งธาตุทั้งห้าได้ ในโลกใบนี้ พลังปราณฟ้าดินแทบทำได้ทุกอย่าง
ส่วนวิชาอาคมนั้น ใช้ปราณแท้ภายในร่างของผู้บำเพ็ญ ขับเคลื่อนด้วยวิธีการเฉพาะ แล้วเสริมด้วยอำนาจบัญชา ยันต์อาคม ค่ายกล และกลวิธีอื่น ๆ
ผู้บำเพ็ญใช้พลังปราณฟ้าดินในร่างเชื่อมโยงกับพลังปราณฟ้าดินระหว่างฟ้าดิน จากนั้นจึงแปรพลังปราณให้เป็นรูปลักษณ์ของวายุ อัคคี ปฐพี วารี อัสนี พฤกษา และทองคำ เพื่อใช้โจมตีหรือป้องกัน
วิชาอาคมยิ่งลึกล้ำ ก็ยิ่งต้องอาศัยปราณแท้ในร่างของผู้บำเพ็ญมากขึ้น ทั้งยังต้องเข้าใจวิถีแห่งธาตุทั้งห้าอย่างลึกซึ้งยิ่งกว่าเดิม
ความแข็งแกร่งของวิชาอาคมก็ย่อมเพิ่มขึ้นตามไปด้วย
ผู้ใช้วิชาอาคมที่มีตบะลึกล้ำสามารถเปลี่ยนภูมิประเทศ พลิกฟ้าฝน ทำให้กลางวันกลายเป็นกลางคืน หรือหยุดพายุฝนที่โหมกระหน่ำได้ ถึงขั้นพลิกฟ้าคว่ำดิน!
ช่างน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก
วิชาอาคมเป็นเพียงวิธีหนึ่งที่ผู้บำเพ็ญใช้พลังปราณฟ้าดิน
มหาวิถีมีสามพันสาย แต่ละคนล้วนมุ่งแสวงหาวิถีที่แตกต่างกัน การแปรเปลี่ยนของพลังปราณฟ้าดินจึงลึกลับเกินคาดหยั่ง
เรื่องลึกล้ำเช่นนั้น โอวหยางไม่เข้าใจสักอย่าง สำหรับเขา วิชาอาคมก็แค่ปรบมือสองครั้ง แล้วตะโกนเรียกอะไรก็ได้สิ่งนั้น
ใช้ครั้งหนึ่งแล้วลืม พอลืมก็เปิดตำราดูใหม่
อย่างเช่นมังกรวารีที่เพิ่งใช้ไปคราวก่อน ตอนนี้เขาลืมจนไม่เหลือเค้าเดิมแล้ว