ทุกวันนี้ ในราชธานีมีนักพรตมากมายดุจขนวัว
ฮ่องเต้ทรงโปรดการบำเพ็ญเซียนและแสวงหาวิถีเต๋า จนไม่ทรงใส่พระทัยกิจการบ้านเมืองมาปีแล้วปีเล่า แม้การปกครองทั่วทั้งแคว้นจะยังไม่ได้รับผลกระทบอย่างแท้จริงก็ตาม
แต่เมื่อเวลาผ่านไป ผู้คนในราชธานีต่างเริ่มไม่พอใจฮ่องเต้ชราที่เอาแต่บำเพ็ญเซียนแสวงหาวิถีเต๋า ทั้งยังออกกฎหมายเอื้อประโยชน์แก่นักพรตและพระสงฆ์มากมาย
โอวหยางไม่รู้วิชาพยากรณ์ชี่ แต่เพียงยืนอยู่บนประตูเมือง มองลงมายังนครแห่งนี้ เขาก็อดรู้สึกไม่ได้ว่าราชธานีกำลังโรยราใกล้ถึงกาลอวสาน
เสียงสวดแผ่วพลิ้วกำจาย กลิ่นธูปลอยอวลไปทั่วเมือง ทั้งนครดูราวกับผู้ศรัทธาในเต๋าและพระพุทธองค์
ปุถุชนไม่อาจบำเพ็ญได้ แม้แต่ฮ่องเต้ผู้ประทับเหนือผู้คนทั้งปวงก็ไม่เว้น พลังฟ้าดินในที่แห่งนี้ถูกกลิ่นอายโลกีย์ชะล้างจนเบาบาง แทบไม่อาจสัมผัสได้
ฉางเซียวเยวี่ยเองก็บอกเขาว่า แม้ยามนี้นางจะเป็นผู้บำเพ็ญขั้นรวมร่าง แต่เมื่ออยู่ในนครที่มีผู้คนหลายล้าน นางกลับถูกกดพลังจนเหลือเพียงขั้นสร้างฐานอย่างยากลำบาก
เห็นได้ชัดว่าโลกมนุษย์ไม่ใช่สถานที่อันเหมาะสมสำหรับผู้บำเพ็ญ กระทั่งผู้บำเพ็ญทั้งหลายยังพากันหลีกเลี่ยงที่เช่นนี้
โอวหยางทอดสายตามองตำหนักสูงตระหง่านที่สุดกลางราชธานี ที่นั่นเป็นที่ประทับของฮ่องเต้ชรา และยังเป็นจุดหมายปลายทางของแผนทดสอบจิตใจที่อาจารย์ของเขาวางไว้ให้ศิษย์น้องรอง
«เต๋าที่กล่าวได้ มิใช่เต๋าอันแท้จริง!» จู่ ๆ ประโยคที่ต้งซวีจื่อชอบพูดติดปากก็ผุดขึ้นมาในหัวโอวหยาง