เรือบุปผาสร้างความฮือฮาอย่างใหญ่หลวง เมื่อแล่นออกจากตลาดตะวันออก ฝูงชนที่มามุงดูก็หลั่งไหลตามกันมาไม่ขาดสาย ผู้คนมองเรือบุปผาที่ดูราวกับมิใช่สิ่งของบนโลกมนุษย์ แล้วพากันวิ่งตามทิศทางที่เรือลำนั้นเคลื่อนไป
ไม่นานก็เรียกมือปราบที่ลาดตระเวนอยู่ตามถนนมาได้เป็นขบวน เหล่ามือปราบในชุดเกราะเดินเรียงแถว มือจับด้ามดาบ แหวกฝูงชนที่เบียดเสียดเพื่อรักษาความเป็นระเบียบ
พวกเขาได้รับคำสั่งว่าอย่าขัดขวางเรือบุปผาลำนี้ เพราะได้ยินมาว่ามันเป็นของถวายแด่ฝ่าบาท!
ข่าวแพร่สะพัดไปทั่วราชธานีราวกับติดปีก ทุกคนรู้กันหมดแล้วว่า หออี๋หงซึ่งเป็นหอนางโลมที่ใหญ่ที่สุดในราชธานี สร้างเรือบุปผาลำมหึมาขึ้นมา และเตรียมถวายแด่ฮ่องเต้พระองค์ปัจจุบัน
ภายในวังชั้นใน เสียงไอเป็นระลอกก้องกังวานไปทั่วท้องพระโรง ขันทีในวังต่างหมอบคุกเข่าตัวสั่นอยู่บนพื้น ราวกับกำลังกังวลว่าพระวรกายของผู้สูงศักดิ์เหนือผู้คนทั้งปวงบนแท่นบรรทมกลางท้องพระโรงจะยังแข็งแรงดีหรือไม่
ข้างแท่นบรรทมมีเด็กสาวสวมอาภรณ์สีเขียวอ่อน ใบหน้าเต็มไปด้วยความร้อนใจขณะมองคนบนแท่น ดูเหมือนจะเป็นห่วงเขาอย่างยิ่ง
เด็กสาวมีรูปโฉมงดงามเหนือกว่าคนทั่วไปอยู่บ้าง ทว่ากลับบริสุทธิ์ไร้เดียงสาเป็นพิเศษ คล้ายคนไม่ประสีประสาต่อโลก ใบหน้าขาวผ่องมีเพียงความสงสารจับใจ
“แค่ก ๆ เรือบุปผารึ? เรือบุปผาจะนำความเป็นอมตะมาให้เราได้หรือ ช่างน่าขัน!” ชายชราบนแท่นบรรทมสวมอาภรณ์มังกรทองห้าเล็บ ค่อย ๆ ยันกายลุกขึ้นนั่ง พลางไอไปด้วยและมองเด็กสาวพร้อมรอยยิ้ม
ใบหน้าเหี่ยวย่นเต็มไปด้วยกระ แม้ลมหายใจจะหอบถี่ราวกับตะเกียงใกล้มอดดับ แต่หว่างคิ้วกลับคล้ายคลึงกับหลิงชิงซงถึงเจ็ดส่วน ใบหน้าเย็นชาหยิ่งทะนงแผ่บารมีของจักรพรรดิออกมาเต็มเปี่ยม