“บัดซบเอ๊ย! สุดท้ายก็ยังแพ้อีก! ขนาดเรื่องแค่นี้ยังเอาชนะไม่ได้ แล้วข้าจะล้างแค้นให้คนมากมายเหล่านั้นได้อย่างไร! ข้าไม่ยอม ข้าไม่ยอม!”
เซียวเฟิงผุดลุกขึ้นนั่งทันควัน กล้ามเนื้อทุกมัดทั่วร่างปวดร้าวราวกับถูกฉีกกระชาก
เซียวเฟิงครางอู้อี้ ก่อนจะล้มกลับลงไปบนเตียงอีกครั้ง
“หืม? ฟื้นเร็วขนาดนี้เชียว? อึดไม่เบาเลยนี่!” โอวหยางกล่าวพลางมองเซียวเฟิงที่ผุดลุกขึ้นมาแล้วล้มลงไปอีก คล้ายคนตายฟื้นคืนชีพด้วยความประหลาดใจ
“เจ้าเป็นใคร?” เซียวเฟิงนอนอยู่บนเตียง กัดฟันทนความเจ็บปวดแล้วเอ่ยถาม
“ข้าชื่อโอวหยาง เจ้าเป็นคนที่ข้าช่วยกลับมาเชียวนะ เกือบเอาชีวิตไม่รอดแล้วล่ะ เส้นลมปราณขาดสะบั้น กระดูกแตกละเอียด หากไม่ใช่ข้า เจ้าอาจไม่มีโอกาสฟื้นขึ้นมาด้วยซ้ำ” โอวหยางกล่าวอย่างภาคภูมิใจ
“บุญคุณครั้งนี้ ข้าเซียวเฟิงจะต้องตอบแทนแน่นอน ขอโทษด้วย ข้าอยากพักผ่อนแล้ว!” เซียวเฟิงหลับตาลง ทำหน้าบึ้งตึงกล่าว
ให้ตายสิ เหมือนตอนที่เสี่ยวไป๋เพิ่งขึ้นเขามาไม่มีผิด ท่าทางแบบเดียวกันเป๊ะ
วางท่าราวกับโลกทั้งใบติดหนี้อยู่ยังไงยังงั้น
โอวหยางไม่ตามใจนิสัยเสียของพวกอัจฉริยะที่สวรรค์โปรดปรานหรอก ตอนนั้นเสี่ยวไป๋วางท่าเสียขนาดนั้น ยังถูกเขาจัดการจนเชื่องมาแล้วไม่ใช่หรือ?
โอวหยางเลิกผ้าห่ม คว้าคอเซียวเฟิงแล้วยกตัวขึ้น ก่อนจะมองอีกฝ่ายพร้อมรอยยิ้มเย็นชา “จ่ายค่ารักษามาด้วย ทั้งหมดสิบผลึกวิญญาณชั้นยอด”
เซียวเฟิงที่เพิ่งหลับตาถูกแรงมหาศาลกระชากตัวขึ้นมาอย่างกะทันหัน พอลืมตาก็เห็นโอวหยางทำหน้าดุดัน สมองยังตามไม่ทัน จึงเอ่ยถามว่า “ค่ารักษาอะไร?”