“ตกลง ข้ารับปาก!” พอได้ยินคำพูดของโอวหยาง เซียวเฟิงก็ตอบตกลงทันทีโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย
“หืม? ตอบตกลงง่ายดายขนาดนี้เชียว?” โอวหยางมองเซียวเฟิงอย่างฉงน
เซียวเฟิงกลับยิ้มอย่างปลอดโปร่ง พลางกล่าวว่า “หากท่านบอกตั้งแต่แรกว่าเป็นศิษย์สายในของสำนักชิงอวิ๋น ข้าคงตกลงไปนานแล้ว ก่อนจะได้เป็นสิบอันดับแรกของศิษย์สายนอก ข้าย่อมไม่มีโอกาสได้ข้องเกี่ยวกับศิษย์สายในของสำนักชิงอวิ๋น ในเมื่อมีคนมาถึงที่เพื่อรับข้าเข้าไป แล้วเหตุใดข้าจะไม่ตอบตกลงเล่า?”
เมื่อเห็นเซียวเฟิงรู้จักกาลเทศะเช่นนี้ โอวหยางก็อดถามไม่ได้ว่า “เจ้าไม่กลัวหรือว่าข้าจะหลอกเจ้า?”
เซียวเฟิงหัวเราะเสียงดัง “ศิษย์พี่ ที่นี่คือที่ใดหรือ? สำนักชิงอวิ๋นสายนอก! ใครจะกล้าแอบอ้างชื่อสำนักชิงอวิ๋นมาหลอกลวงที่นี่กัน?”
จริงด้วย เขาลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท แต่แล้วก็หันไปกล่าวกับเซียวเฟิงว่า “ข้าไม่มีคุณสมบัติรับเจ้าเป็นศิษย์ เรื่องนี้ต้องรอให้อาจารย์กลับมาก่อนจึงจะตัดสินใจได้ เจ้าอยู่ที่ยอดเขาน้อยไปก่อน รออาจารย์กลับมาแล้วค่อยให้เขาตัดสินใจว่าจะรับเจ้าเป็นศิษย์หรือไม่”
เซียวเฟิงพยักหน้า ประสานหมัดคารวะโอวหยางแล้วกล่าวว่า “เซียวเฟิงรู้สึกละอายที่ได้รับความกรุณา แต่ก็ยังไม่เข้าใจ เหตุใดท่านจึงช่วยข้าเช่นนี้?”
ถึงอย่างไร บนโลกนี้ก็ไม่มีสิ่งใดได้มาโดยไร้เหตุผล มีเพียงการแลกเปลี่ยนผลประโยชน์เท่านั้น
โอวหยางมองเซียวเฟิงที่ยังคงฉงน แล้วกล่าวอย่างเรียบเฉยว่า “เจ้าคิดเสียว่าข้าเกิดนึกสนใจขึ้นมาชั่วครู่ อยากรู้ว่าเจ้าจะไปได้ไกลเพียงใดก็แล้วกัน”
“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เซียวเฟิงขอขอบคุณศิษย์พี่!” เซียวเฟิงค้อมกายคารวะโอวหยางอย่างนอบน้อม
ทันทีที่เสียงของเซียวเฟิงเงียบลง เสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้นในห้วงความคิดของโอวหยาง: