เรื่องเช่นนี้ หลิงเฟิงย่อมไม่กล้าตัดสินใจเอง ทำได้เพียงตอบว่าจะไปรายงานเจ้าสำนัก
หลิงเฟิงควบขี่นกกระเรียนขาวหนีไปไกลราวกับเสียสติ จนกระทั่งลับหายไปสุดขอบฟ้า
โอวหยางจึงถอนหายใจ มองหลิงชิงซงกับอีกสองคนที่กำลังจ้องตนไม่วางตา
“มองอะไรกันนักหนา บนหน้าข้ามีดอกไม้ขึ้นหรืออย่างไร!” โอวหยางเอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์
“ศิษย์พี่ใหญ่ จู่หยวนจะหนีไปก่อนการประลองใหญ่ของสำนักหรือไม่ขอรับ” ไป๋เฟยอวี่เอ่ยถาม
โลกนี้กว้างใหญ่ไพศาล แม้แต่ตัวเขาในชาติก่อนซึ่งเป็นเซียนกระบี่ ก็ยังไม่เคยเห็นทั่วทั้งผืนพิภพ
หากจู่หยวนหวาดกลัวจนหลบซ่อนตัว การตามหาเขาก็คงไม่ต่างจากงมเข็มในมหาสมุทร
อย่างไรเสีย ขอเพียงหลบซ่อนสักสิบปี หลังเฉินฉางเซิงตายสลายเพราะทำตามคำสัตย์ต่อวิถีสวรรค์ไม่สำเร็จ จู่หยวนก็จะกลับมาเริ่มต้นชีวิตใหม่อย่างเปิดเผยได้
“แล้วจะให้ทำอย่างไรเล่า? ตอนนี้ให้ไปยอดเขาชิงอวิ๋นแล้วตัดแขนขาเจ้าหนุ่มนั่นทิ้งหรือ? เฮ้ย! กลับมา! ข้ายังไม่ได้สั่งให้เจ้าไป!” โอวหยางตวาดด้วยความโมโห
ทว่าใครจะคิดว่าหลิงชิงซงจะลุกพรวดขึ้น คว้ากระบี่แล้วเดินออกไป!
น้องชายคนนี้ซื่อตรงเกินไปหน่อยจริง ๆ มีเรื่องทีไรก็พุ่งเข้าใส่ทุกที!
โอวหยางร้องเรียกหลิงชิงซงที่กำลังจะไปตัดแขนขาของจู่หยวน แล้วดุด่าเขาเสียยกใหญ่
หูถูถูอุ้มจิ้งจอกทิเบตไว้ พลางมองเฉินฉางเซิงที่นอนอยู่บนเก้าอี้เอนด้วยสีหน้ากังวล “ศิษย์พี่สามจะไม่เป็นไรใช่ไหม? เมื่อครู่ข้าเห็นเขากระอักเลือด คงเจ็บมากแน่ ๆ ใช่ไหม?”
โอวหยางเห็นหูถูถูทำท่าราวกับจะร้องไห้ ก็รีบปลอบนาง “ไม่เป็นไรหรอก ฉางเซิงแค่ใช้พลังปราณแท้จนหมด ทั้งยังถูกเพลิงโทสะโจมตีจิตใจจนกระทบอวัยวะภายใน เลยกระอักเลือดออกมา หากไม่ขับเลือดคั่งนี้ออกมา กลับจะเป็นโทษเสียมากกว่า!”