ใครกันให้เจ้าหนูนี่เป็นศิษย์พี่ใหญ่?

ตอนที่ 18 ข้าเป็นศิษย์พี่ใหญ่ของพวกเจ้านะ

7 นาที· 1.6K คำ

เรื่องเช่นนี้ หลิงเฟิงย่อมไม่กล้าตัดสินใจเอง ทำได้เพียงตอบว่าจะไปรายงานเจ้าสำนัก

หลิงเฟิงควบขี่นกกระเรียนขาวหนีไปไกลราวกับเสียสติ จนกระทั่งลับหายไปสุดขอบฟ้า

โอวหยางจึงถอนหายใจ มองหลิงชิงซงกับอีกสองคนที่กำลังจ้องตนไม่วางตา

“มองอะไรกันนักหนา บนหน้าข้ามีดอกไม้ขึ้นหรืออย่างไร!” โอวหยางเอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์

“ศิษย์พี่ใหญ่ จู่หยวนจะหนีไปก่อนการประลองใหญ่ของสำนักหรือไม่ขอรับ” ไป๋เฟยอวี่เอ่ยถาม

โลกนี้กว้างใหญ่ไพศาล แม้แต่ตัวเขาในชาติก่อนซึ่งเป็นเซียนกระบี่ ก็ยังไม่เคยเห็นทั่วทั้งผืนพิภพ

หากจู่หยวนหวาดกลัวจนหลบซ่อนตัว การตามหาเขาก็คงไม่ต่างจากงมเข็มในมหาสมุทร

อย่างไรเสีย ขอเพียงหลบซ่อนสักสิบปี หลังเฉินฉางเซิงตายสลายเพราะทำตามคำสัตย์ต่อวิถีสวรรค์ไม่สำเร็จ จู่หยวนก็จะกลับมาเริ่มต้นชีวิตใหม่อย่างเปิดเผยได้

“แล้วจะให้ทำอย่างไรเล่า? ตอนนี้ให้ไปยอดเขาชิงอวิ๋นแล้วตัดแขนขาเจ้าหนุ่มนั่นทิ้งหรือ? เฮ้ย! กลับมา! ข้ายังไม่ได้สั่งให้เจ้าไป!” โอวหยางตวาดด้วยความโมโห

ทว่าใครจะคิดว่าหลิงชิงซงจะลุกพรวดขึ้น คว้ากระบี่แล้วเดินออกไป!

น้องชายคนนี้ซื่อตรงเกินไปหน่อยจริง ๆ มีเรื่องทีไรก็พุ่งเข้าใส่ทุกที!

โอวหยางร้องเรียกหลิงชิงซงที่กำลังจะไปตัดแขนขาของจู่หยวน แล้วดุด่าเขาเสียยกใหญ่

หูถูถูอุ้มจิ้งจอกทิเบตไว้ พลางมองเฉินฉางเซิงที่นอนอยู่บนเก้าอี้เอนด้วยสีหน้ากังวล “ศิษย์พี่สามจะไม่เป็นไรใช่ไหม? เมื่อครู่ข้าเห็นเขากระอักเลือด คงเจ็บมากแน่ ๆ ใช่ไหม?”

โอวหยางเห็นหูถูถูทำท่าราวกับจะร้องไห้ ก็รีบปลอบนาง “ไม่เป็นไรหรอก ฉางเซิงแค่ใช้พลังปราณแท้จนหมด ทั้งยังถูกเพลิงโทสะโจมตีจิตใจจนกระทบอวัยวะภายใน เลยกระอักเลือดออกมา หากไม่ขับเลือดคั่งนี้ออกมา กลับจะเป็นโทษเสียมากกว่า!”

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป