“ข้าเป็นศิษย์พี่ใหญ่ของพวกเจ้า ฟ้าถล่มลงมาก็ไม่เป็นไร!”
น้ำเสียงเรียบเฉยกล่าวคำประกาศอันองอาจออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ ทั้งยังวางท่าได้อย่างมีชั้นเชิง
ยามโอวหยางเดินออกจากห้องของเฉินฉางเซิง เขายังอดชื่นชมตัวเองในใจไม่ได้
การวางท่าต่อหน้าศิษย์น้องผู้ยิ่งใหญ่ทั้งกลุ่มนี่มันสะใจจริง ๆ ราวกับได้ดื่มน้ำอัดลมที่แช่เย็นจัดจนสดชื่นไปทั้งตัว!
โอวหยางปิดประตูห้องของเฉินฉางเซิง ก่อนหันไปมองลานบ้าน
ใต้ต้นไม้ใหญ่ที่แผ่กิ่งก้านใบดกหนา จิ้งจอกทิเบตหน้าสี่เหลี่ยมตัวหนึ่งกำลังนั่งอยู่หน้าโต๊ะหิน ยกถ้วยชาขึ้นจิบพลางชมจันทร์
“ดูมีอารมณ์สุนทรีย์ไม่น้อยนี่! ไม่กลัวหรือว่าศิษย์น้องของข้าจะจับได้ว่าเจ้าเป็นปีศาจ?” โอวหยางเดินไปนั่งตรงข้ามจิ้งจอกหน้าสี่เหลี่ยม รินชาให้ตนเองพลางเอ่ยถาม
หูเหยียนยกถ้วยชาขึ้นจิบเบา ๆ ขาหลังที่ห้อยอยู่พลันไขว่ห้างขึ้นมาเองอย่างเป็นธรรมชาติ ซ่อนกระดิ่งของตนไว้ได้อย่างแนบเนียน ก่อนเอ่ยอย่างเอื่อยเฉื่อยว่า “ข้าปิดกั้นกลิ่นอายของตนไว้แล้ว แม้เจ้าพวกหนุ่มน้อยเหล่านี้จะมีพรสวรรค์โดดเด่น แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าข้าก็ยังห่างชั้นนัก ว่าแต่ผู้อาวุโสเป็นศิษย์พี่ที่ดีมาก”
“ไม่ต้องเรียกข้าว่าผู้อาวุโสหรอก ที่จริงข้าก็ไม่ได้อายุมากมายอะไร” โอวหยางกล่าวพลางดื่มชาที่ถืออยู่จนหมดในอึกเดียว กลิ่นชาหอมอบอวลทั่วปาก ทั้งยังมีพลังต้นกำเนิดฟ้าดินวนเวียนอยู่เล็กน้อย
“ชาดี!” ดวงตาโอวหยางเป็นประกาย ยื่นมือหมายจะหยิบกาชามาอีกกา
หูเหยียนคว้ากาชาออกจากมือโอวหยางได้อย่างว่องไว ก่อนกล่าวอย่างเสียดายว่า “นี่เป็นใบชาจากต้นชาวิญญาณหมื่นปี เจ้ามีวิธีดื่มชาเช่นนี้ที่ไหนกัน?”
โอวหยางเบ้ปาก จิ้งจอกตัวนี้หน้าตาอัปลักษณ์แล้วยังขี้เหนียวอีก เขากล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “ตกลงเจ้าอยากอยู่ที่นี่อีกนานแค่ไหน?”