ใครกันให้เจ้าหนูนี่เป็นศิษย์พี่ใหญ่?

ตอนที่ 98 กระบี่ในมือผู้บำเพ็ญกระบี่คือเหตุผล

7 นาที· 1.7K คำ

โอวหยางเตะสิงโตหินอย่างแรงไปหลายครั้ง แต่ก็ยังถ่ายทอดปราณแท้สายหนึ่งให้มันอยู่ดี ถึงอย่างไรนี่ก็เป็นสุนัขเลียแข้งเลียขาของตน ตีก็ตีไป แต่ขนมที่ควรให้ เขาย่อมไม่ตระหนี่

สิงโตหินที่ถูกโอวหยางเตะจนกลิ้งไปมาบนพื้นสัมผัสได้ว่าภายในร่างมีปราณแท้ต้นกำเนิดเพิ่มขึ้นมา กระดูกทั่วร่างพลันอบอุ่นไปหมด

ใช่แล้ว! ต้องเป็นความรู้สึกเช่นนี้ รีบเพิ่มให้อีกสิ!

สิงโตหินรู้สึกสบายจนอดส่งเสียงร้องออกมาไม่ได้

ทุกคนจึงได้เห็นภาพเช่นนี้ โอวหยางเตะสิงโตหินที่เดิมทีวางท่าหยิ่งผยองจนกลิ้งไปมาบนพื้น ขณะที่สิงโตหินกลับส่งเสียงร้องอย่างสุขสบาย

“ที่แท้สิงโตหินตัวนี้ชอบแบบนี้สินะ?” ทุกคนอดเข้าใจขึ้นมาไม่ได้ คราวหน้าต้องลองดูบ้าง นี่เป็นโอกาสดีที่จะเอาใจสัตว์พิทักษ์ประตูแห่งยอดเขาชิงอวิ๋นเชียวนะ!

โอวหยางปฏิเสธสิงโตหินอีกตัวที่ย่อตัวลง เตรียมพาพวกเขาไปยังยอดเขา แล้วนำทุกคนเดินขึ้นไปตามทาง

สำนักชิงอวิ๋นมีศิษย์สายนอกหลายพันคน ทว่าหนทางขึ้นยอดเขาชิงอวิ๋นนั้นยาวไกล ทั้งยังไม่อนุญาตให้กระบี่เหิน จึงไม่ได้แออัดนัก

กลับกัน ทิวทัศน์บนยอดเขาชิงอวิ๋นงดงามจนทำให้ผู้คนลืมความเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทาง ถูกทิวทัศน์ตรงหน้าดึงดูดใจอย่างหมดจด

ฝูงกระเรียนเซียนบินวนรอบภูเขา ดอกไม้วิเศษและพืชพรรณประหลาดต่างประชันความงาม หมอกเซียนซึ่งก่อตัวจากปราณต้นกำเนิดฟ้าดินยังปกคลุมไปทั่วไหล่เขา บางครั้งก็มีศาลาและม้านั่งหินให้พักผ่อน

การปีนยอดเขาชิงอวิ๋นสักเที่ยว ที่จริงก็ไม่ต่างจากการออกไปเที่ยวชานเมืองเลย ถือเสียว่าเป็นกิจกรรมสานสัมพันธ์หมู่คณะของยอดเขาน้อยก็แล้วกัน

หูถูถูสวมชุดกระโปรงสีขาวตัวน้อย ทรงผมมวยคู่กลม ๆ บนศีรษะนั้นโอวหยางเป็นคนมัดให้ด้วยมือไม้เก้งก้าง ขณะหูถูถูเดิน มวยกลมทั้งสองก็เด้งดึ๋งไปมา

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป