โอวหยางเตะสิงโตหินอย่างแรงไปหลายครั้ง แต่ก็ยังถ่ายทอดปราณแท้สายหนึ่งให้มันอยู่ดี ถึงอย่างไรนี่ก็เป็นสุนัขเลียแข้งเลียขาของตน ตีก็ตีไป แต่ขนมที่ควรให้ เขาย่อมไม่ตระหนี่
สิงโตหินที่ถูกโอวหยางเตะจนกลิ้งไปมาบนพื้นสัมผัสได้ว่าภายในร่างมีปราณแท้ต้นกำเนิดเพิ่มขึ้นมา กระดูกทั่วร่างพลันอบอุ่นไปหมด
ใช่แล้ว! ต้องเป็นความรู้สึกเช่นนี้ รีบเพิ่มให้อีกสิ!
สิงโตหินรู้สึกสบายจนอดส่งเสียงร้องออกมาไม่ได้
ทุกคนจึงได้เห็นภาพเช่นนี้ โอวหยางเตะสิงโตหินที่เดิมทีวางท่าหยิ่งผยองจนกลิ้งไปมาบนพื้น ขณะที่สิงโตหินกลับส่งเสียงร้องอย่างสุขสบาย
“ที่แท้สิงโตหินตัวนี้ชอบแบบนี้สินะ?” ทุกคนอดเข้าใจขึ้นมาไม่ได้ คราวหน้าต้องลองดูบ้าง นี่เป็นโอกาสดีที่จะเอาใจสัตว์พิทักษ์ประตูแห่งยอดเขาชิงอวิ๋นเชียวนะ!
โอวหยางปฏิเสธสิงโตหินอีกตัวที่ย่อตัวลง เตรียมพาพวกเขาไปยังยอดเขา แล้วนำทุกคนเดินขึ้นไปตามทาง
สำนักชิงอวิ๋นมีศิษย์สายนอกหลายพันคน ทว่าหนทางขึ้นยอดเขาชิงอวิ๋นนั้นยาวไกล ทั้งยังไม่อนุญาตให้กระบี่เหิน จึงไม่ได้แออัดนัก
กลับกัน ทิวทัศน์บนยอดเขาชิงอวิ๋นงดงามจนทำให้ผู้คนลืมความเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทาง ถูกทิวทัศน์ตรงหน้าดึงดูดใจอย่างหมดจด
ฝูงกระเรียนเซียนบินวนรอบภูเขา ดอกไม้วิเศษและพืชพรรณประหลาดต่างประชันความงาม หมอกเซียนซึ่งก่อตัวจากปราณต้นกำเนิดฟ้าดินยังปกคลุมไปทั่วไหล่เขา บางครั้งก็มีศาลาและม้านั่งหินให้พักผ่อน
การปีนยอดเขาชิงอวิ๋นสักเที่ยว ที่จริงก็ไม่ต่างจากการออกไปเที่ยวชานเมืองเลย ถือเสียว่าเป็นกิจกรรมสานสัมพันธ์หมู่คณะของยอดเขาน้อยก็แล้วกัน
หูถูถูสวมชุดกระโปรงสีขาวตัวน้อย ทรงผมมวยคู่กลม ๆ บนศีรษะนั้นโอวหยางเป็นคนมัดให้ด้วยมือไม้เก้งก้าง ขณะหูถูถูเดิน มวยกลมทั้งสองก็เด้งดึ๋งไปมา