หลังจากวางท่าเท่เสร็จ โอวหยางก็ตบหน้าผากตัวเอง ก่อนร้องลั่นขึ้นมาทันทีว่า
“แย่แล้ว! ลงมือหนักเกินไป! คงไม่ตายไปแล้วหรอกนะ?”
มัวแต่วางท่าเท่จนเผลอลงมือหนักเกินไปจริง ๆ ดูท่าวิชากำแพงดินกระบวนท่านี้ของเขา หากพลาดพลั้งไป ผู้บำเพ็ญขั้นรวมแก่นทองก็อาจถูกตบจนกลายเป็นเนื้อบดได้
หลินเฟิงที่ขอบเขตถูกกดไว้จนเหลือขั้นฝึกลมปราณ คงไม่ถึงกับทนไม่ไหวจนตายไปแล้วหรอกกระมัง!
โอวหยางใช้มือข้างเดียวตบกำแพงดิน กำแพงดินที่ถูกบิดจนเป็นเกลียวพังครืนลงมาเป็นก้อน ๆ เผยให้เห็นร่างเนื้อของหลินเฟิงซึ่งถูกเขาตบจนแหลกเละไปแล้ว
“ข้าควบคุมแรงมือไม่เคยได้เลย ไม่รู้เหมือนกันว่าวิชาขั้นฝึกลมปราณพอมาอยู่ในมือข้าแล้วทำไมถึงเปลี่ยนไปเป็นคนละอย่าง ทั้งที่ข้าก็จงใจออมมือแล้วแท้ ๆ ไม่นึกเลยว่าหลินเฟิงคนนี้จะอ่อนแอขนาดนี้!” โอวหยางมองกองเนื้อเละตรงหน้าอย่างหงุดหงิด
ยังไม่ทันได้ถามให้รู้เรื่อง หลินเฟิงตรงหน้าก็ถูกเขาตบจนตายไปเสียแล้ว
ทันใดนั้น โอวหยางก็รู้สึกว่ามีบางสิ่งพุ่งออกมาจากร่างเนื้อของหลินเฟิงที่ถูกเขาตบจนเละ ก่อนจะหายวับไปในพริบตา
“เจ้าสิ่งบ้าอะไรกัน? ฟิ้วเดียวก็หายไปแล้ว? หรือว่าจะเป็นจิตวิญญาณ?” โอวหยางรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมา ทันใดนั้นก็เข้าใจว่าหลินเฟิงตรงหน้าไม่ได้ตายจริง!
แต่ตัวเขาที่มีเพียงขั้นฝึกลมปราณเก้าชั้นกลับไม่รู้เลยว่าจิตวิญญาณคือสิ่งใด!
ผู้บำเพ็ญขั้นหยวนอิงเท่านั้นจึงจะเริ่มมองเห็นความเร้นลับของจิตวิญญาณ ส่วนเครื่องหมายสำคัญที่สุดของขั้นออกจากกายก็คือสามารถแยกจิตวิญญาณออกจากร่างได้