ใครกันให้เจ้าหนูนี่เป็นศิษย์พี่ใหญ่?

ตอนที่ 89 ใครกันที่ให้เจ้าหนูนี่เป็นศิษย์พี่ใหญ่?

7 นาที· 1.5K คำ

“พี่ใหญ่ พวกเราจะกลับกันตอนนี้หรือ?” หลิงชิงซงหันไปถามโอวหยาง

“อาหารกลางวันของสำนักชิงอวิ๋นห่วยแตกจะตาย หุ่นเชิดของเจ้าสามน่าจะทำกับข้าวรออยู่ที่บ้านแล้ว กลับไปกินที่นั่นกันเถอะ!” โอวหยางครุ่นคิด ก่อนหันไปมองเฉินฉางเซิง

เฉินฉางเซิงยิ้มซื่อ ๆ แล้วพยักหน้า

ส่วนไป๋เฟยอวี่ไม่มีอารมณ์จะพูดคุย นับตั้งแต่หลุมศพของตนถูกขุดขึ้นมา ความทรงจำจากชาติก่อนที่เขาไม่อยากหวนคิดถึงก็เริ่มฉายย้อนกลับมาในห้วงความคิด ราวกับภาพบนแผ่นฟิล์ม

มีทั้งเรื่องดีและเรื่องร้าย แต่เรื่องดีมีน้อยเหลือเกิน ส่วนใหญ่ล้วนเป็นเรื่องที่ทำให้เขาเจ็บปวด

โอวหยางมองไป๋เฟยอวี่ที่ดูไม่ค่อยมีชีวิตชีวา คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วตบมือพลางเอ่ยขึ้นว่า “จริงสิ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปถูถูจะเริ่มฝึกบำเพ็ญแล้ว ข้ายังต้องเตรียมสมุนไพรให้นางแช่ยา พวกเราไปยืมสมุนไพรวิญญาณจากยอดเขาโอสถกันเถอะ”

ได้ยินโอวหยางพูด เฉินฉางเซิงที่อยู่ข้าง ๆ ก็เอ่ยอย่างจนใจว่า “ศิษย์พี่ใหญ่ ลืมไปแล้วหรือว่ายอดเขาโอสถตั้งป้ายไว้หน้าประตูสำนักตั้งนานแล้วว่าไม่ให้พวกเราเข้าไป”

“พูดอะไรของเจ้า ป้ายนั่นก็แค่ตั้งไว้ล้อเล่น พวกเราล้วนเป็นศิษย์ร่วมสำนัก จะเก็บมาใส่ใจถึงเพียงนั้นเชียวหรือ?” โอวหยางกล่าวอย่างไม่พอใจ

“แต่...” เฉินฉางเซิงยังอยากจะพูดอะไรต่อ ทว่าโอวหยางโบกมือตัดบทเสียก่อน ยืนกรานว่าต้องไปยอดเขาโอสถให้ได้ นี่เป็นเรื่องการไปมาหาสู่กันอย่างสันติระหว่างยอดเขาน้อยกับยอดเขาโอสถ ศิษย์ร่วมสำนักจะมีความขัดแย้งกันได้อย่างไร!

“ถึงจะพูดเช่นนั้น...แต่...” เฉินฉางเซิงยังอยากพูดต่อ

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป