“พี่ใหญ่ พวกเราจะกลับกันตอนนี้หรือ?” หลิงชิงซงหันไปถามโอวหยาง
“อาหารกลางวันของสำนักชิงอวิ๋นห่วยแตกจะตาย หุ่นเชิดของเจ้าสามน่าจะทำกับข้าวรออยู่ที่บ้านแล้ว กลับไปกินที่นั่นกันเถอะ!” โอวหยางครุ่นคิด ก่อนหันไปมองเฉินฉางเซิง
เฉินฉางเซิงยิ้มซื่อ ๆ แล้วพยักหน้า
ส่วนไป๋เฟยอวี่ไม่มีอารมณ์จะพูดคุย นับตั้งแต่หลุมศพของตนถูกขุดขึ้นมา ความทรงจำจากชาติก่อนที่เขาไม่อยากหวนคิดถึงก็เริ่มฉายย้อนกลับมาในห้วงความคิด ราวกับภาพบนแผ่นฟิล์ม
มีทั้งเรื่องดีและเรื่องร้าย แต่เรื่องดีมีน้อยเหลือเกิน ส่วนใหญ่ล้วนเป็นเรื่องที่ทำให้เขาเจ็บปวด
โอวหยางมองไป๋เฟยอวี่ที่ดูไม่ค่อยมีชีวิตชีวา คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วตบมือพลางเอ่ยขึ้นว่า “จริงสิ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปถูถูจะเริ่มฝึกบำเพ็ญแล้ว ข้ายังต้องเตรียมสมุนไพรให้นางแช่ยา พวกเราไปยืมสมุนไพรวิญญาณจากยอดเขาโอสถกันเถอะ”
ได้ยินโอวหยางพูด เฉินฉางเซิงที่อยู่ข้าง ๆ ก็เอ่ยอย่างจนใจว่า “ศิษย์พี่ใหญ่ ลืมไปแล้วหรือว่ายอดเขาโอสถตั้งป้ายไว้หน้าประตูสำนักตั้งนานแล้วว่าไม่ให้พวกเราเข้าไป”
“พูดอะไรของเจ้า ป้ายนั่นก็แค่ตั้งไว้ล้อเล่น พวกเราล้วนเป็นศิษย์ร่วมสำนัก จะเก็บมาใส่ใจถึงเพียงนั้นเชียวหรือ?” โอวหยางกล่าวอย่างไม่พอใจ
“แต่...” เฉินฉางเซิงยังอยากจะพูดอะไรต่อ ทว่าโอวหยางโบกมือตัดบทเสียก่อน ยืนกรานว่าต้องไปยอดเขาโอสถให้ได้ นี่เป็นเรื่องการไปมาหาสู่กันอย่างสันติระหว่างยอดเขาน้อยกับยอดเขาโอสถ ศิษย์ร่วมสำนักจะมีความขัดแย้งกันได้อย่างไร!
“ถึงจะพูดเช่นนั้น...แต่...” เฉินฉางเซิงยังอยากพูดต่อ