ใครกันให้เจ้าหนูนี่เป็นศิษย์พี่ใหญ่?

ตอนที่ 3 ใครกันที่ให้เจ้าหนูนี่เป็นศิษย์พี่ใหญ่?

5 นาที· 1.1K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

“บัดซบ! การฟื้นฟูบารมีของศิษย์พี่ใหญ่เป็นหน้าที่ที่พวกเราหลีกเลี่ยงไม่ได้!” โอวหยางบ่นในใจพลางปีนขึ้นไปตามทางเขา

ติ๊ง ผลตอบแทนจากการฝึกอัตโนมัติครั้งนี้ของโฮสต์มาถึงแล้ว พลังปราณเพิ่มขึ้น 1,000 หน่วย

เมื่อได้ยินเสียงดังขึ้นในหัว โอวหยางก็เลือกกดรับอย่างไม่เต็มใจ กระแสอุ่นจาง ๆ สายหนึ่งไหลจากท้องน้อยไปทั่วร่าง ก่อนจะสลายหายไปอย่างไร้ร่องรอย

โอวหยางเปิดหน้าต่างคุณสมบัติของตนด้วยความคิด:

ชื่อ: โอวหยาง (ผู้ข้ามมิติ)

ระดับบำเพ็ญ: ขั้นฝึกลมปราณชั้นเก้า

รากฐานกาย: 1

เสน่ห์: 6

โชค: 1

คุณสมบัติพิเศษ: ค่าพลังปราณ 906962543

วิชาเฉพาะตัว: ยังไม่ปลดล็อก

คำประเมิน: เจ้าเป็นโฮสต์ที่แย่ที่สุดเท่าที่ข้าเคยดูแลมา!!

ระบบฝึกอัตโนมัติที่แข็งแกร่งที่สุดในประวัติศาสตร์! นี่แหละคือสิทธิพิเศษของผู้ข้ามมิติอย่างเขา

แค่นอนนิ่ง ๆ ก็จะเข้าสู่สภาวะฝึกอัตโนมัติ และสามารถรับค่าพลังปราณแท้ที่บ่มเพาะได้ระหว่างนั้น

แต่ข้อเสียก็คือต้องอยู่นิ่ง ๆ ห้ามขยับ ทำอะไรไม่ได้เลย!

ตั้งแต่ข้ามมิติและปลุกระบบนี้ขึ้นมา โอวหยางก็เคยดูแคลนระบบที่ทำได้แค่ฝึกอัตโนมัตินี่มาโดยตลอด

เขาจะอาศัยพรสวรรค์อันเหนือชั้นและสายตาที่มองไกลกว่าคนในโลกนี้ เพื่อก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดของโลกให้ได้

ต่อให้ตาย เขาก็ไม่มีวันกระโดดลงจากยอดเขาเล็ก ๆ แล้วหันมาใช้ระบบปลาซิวตัวนี้เด็ดขาด!!!

แต่ตอนนี้...ฮ่า ๆ ๆ หอมจริง ๆ!

อย่างไรเสีย ต่อให้เขาฝึกจนแทบตายทั้งวัน ก็ยังพัฒนาได้ไม่เร็วเท่าระบบฝึกอัตโนมัติแค่ 10 นาที

แรก ๆ โอวหยางยังปลอบใจตัวเองว่า: ฉันไม่ได้เกาะระบบกินหรอก ฉันแค่ชอบนอนเฉย ๆ ตอนว่าง...

แต่ตอนนี้โอวหยางคิดว่า: เอาละ ฉันไม่ปิดบังแล้ว ฉันมันพวกใช้โปรช่วยนี่แหละ!

ทว่าเมื่อเวลาที่ฝึกอัตโนมัติเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ โอวหยางก็เริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

ระบบนี้มีข้อบกพร่องใหญ่อยู่ข้อหนึ่ง นั่นคือมันเลื่อนขั้นไม่ได้!

บัดซบ!

รับได้แค่ค่าพลังปราณจากการฝึกอัตโนมัติ แต่กลับเลื่อนขั้นไม่ได้!

ระดับการบำเพ็ญเซียนของโลกนี้เหมือนกับที่บันทึกไว้ในนิยาย ทำไมถึงเหมือนน่ะหรือ เพราะผู้เขียนขี้เกียจคิด

ฝึกลมปราณ สร้างฐาน รวมแก่นทอง หยวนอิง ออกจากกาย แบ่งจิต รวมร่าง มหายาน และผ่านทัณฑ์สวรรค์ ทั้งหมดมี 9 ขั้นใหญ่ แต่ละขั้นใหญ่แบ่งเป็น 9 ชั้น

มีความหมายว่าสรรพสิ่งทั้งปวงหวนคืนสู่หนึ่ง

เหนือขึ้นไปก็คือขอบเขตเซียนที่ผู้บำเพ็ญทุกคนใฝ่ฝันถึง

หลังจากรับพลังปราณจากการฝึกอัตโนมัติและทะลวงขั้นขึ้นมาจนถึงขั้นฝึกลมปราณชั้นเก้าแล้ว เขาก็ไม่อาจก้าวหน้าไปได้อีก!

ระดับบำเพ็ญของเขาหยุดอยู่ที่ขั้นฝึกลมปราณตลอดกาล!

ส่วนสาเหตุ โอวหยางมักรู้สึกว่ามันเกี่ยวข้องกับระบบของเขา

ถึงเขาจะแข็งแกร่งกว่าผู้ฝึกขั้นฝึกลมปราณทั่วไปขึ้นมาอีกนิดเดียวก็ตาม แต่ฝึกลมปราณก็คือฝึกลมปราณอยู่ดี

เขาไม่อาจควบรวมพลังปราณให้กลายเป็นพลังปราณแท้ได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการควบรวมพลังปราณแท้ให้กลายเป็นแก่นทอง แล้วทำลายแก่นทองเพื่อก่อกำเนิดทารกวิญญาณ

จากอัจฉริยะตัวน้อยที่ฝึกปราณจนถึงชั้นเก้าได้ภายในคืนเดียว กลับกลายเป็นคนไร้ค่าที่ต้องติดอยู่ในขั้นฝึกลมปราณไปชั่วชีวิต

ความผิดหวังในใจของโอวหยางร่วงจากฟากฟ้าลงสู่พื้นดินในพริบตา

การบำเพ็ญเซียนจะนับว่าเริ่มต้นได้ก็ต่อเมื่อก้าวเข้าสู่ขั้นสร้างฐาน

มีเพียงเมื่อไปถึงขั้นสร้างฐานแล้วเท่านั้น จึงจะมีโอกาสสัมผัสของวิเศษสุดตระการตาและวิถีเต๋าอันสูงส่ง!

แต่ตอนนี้เขาขาดเพียงก้าวสุดท้าย ทว่าก้าวนั้นกลับเป็นเหมือนหุบเหวสวรรค์ที่ไม่มีวันข้ามพ้น เขาไม่อาจก้าวข้ามไปได้เลย!

แม้ระดับบำเพ็ญจะไม่อาจเพิ่มขึ้น แต่ด้วยความช่วยเหลือจากระบบฝึกอัตโนมัติ ปริมาณพลังปราณของเขากลับเพิ่มขึ้นจนมีตัวเลขน่าสะพรึงกลัว

ตอนนี้โอวหยางไม่รู้สึกอะไรกับปริมาณพลังปราณของตัวเองแล้ว เพราะมันก็เป็นแค่ตัวเลข ต่อให้ตัวเลขมากแค่ไหน มันจะช่วยให้เขาทะลวงขั้นสร้างฐานได้หรือ?

การเหินกระบี่เป็นวิถีเต๋าที่มีเพียงผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐานเท่านั้นจึงจะหยั่งรู้ได้!

ความฝันที่จะเหยียบกระบี่เซียนเหาะเหินไปมาได้พังทลายลงแล้ว

การบำเพ็ญเซียนที่ไม่อาจเหยียบกระบี่เซียน โอบกอดน้องสาวเซียนเหาะไปด้วยกันได้ ก็สูญสิ้นจิตวิญญาณไปแล้ว!

ทุกครั้งที่นึกถึงเรื่องนี้ โอวหยางก็มักพลิกตัวไปมาจนนอนไม่หลับ

อีกข้อเสียหนึ่งของการที่ระดับบำเพ็ญไม่อาจเพิ่มขึ้น ก็คืออายุขัยของเขา

ขั้นฝึกลมปราณจะทำให้รูปลักษณ์ของเขาหยุดอยู่ที่อายุ 18 ปี แต่อายุขัยกลับสั้นกว่าผู้บำเพ็ญระดับสูงมาก

เทียบกับผู้บำเพ็ญขั้นมหายานที่มีชีวิตอยู่ได้หลายพันหรือกระทั่งหลายหมื่นปีได้อย่างง่ายดายแล้ว

ผู้ฝึกขั้นฝึกลมปราณมีอายุขัยมากที่สุดก็แค่ 200 ปี นับว่ายืนยาวเต็มที่แล้ว!

หมายความว่าหากเขาทะลวงขั้นต่อไปไม่ได้ อย่างช้าที่สุดอีก 200 ปี เขาก็ต้องลบบัญชีเริ่มใหม่!

สำหรับผู้บำเพ็ญเซียน 200 ปีเป็นเพียงชั่วพริบตา แต่สำหรับเขาอาจเป็นทั้งชีวิต!

โอวหยางดึงสติกลับมา แล้วส่ายหน้าอย่างกลัดกลุ้ม ก่อนจะล้วงยันต์สีเหลืองแผ่นหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ นี่คือยันต์ย่นระยะทางที่เฉินฉางเซิง ศิษย์น้องสามของเขามอบให้

เพียงฉีกยันต์แล้วถ่ายเทพลังปราณเข้าไป ก็จะกระตุ้นค่ายกลบนยันต์ได้

ช่วยเพิ่มความเร็วให้ผู้ใช้เป็นสองเท่า

เรื่องน่าหนักใจพวกนั้นเอาไว้ก่อน กลับไปกินข้าวก่อนดีกว่า

เมื่อครู่ไอ้ลูกทรพีคนนั้นบอกว่า ถ้าเขาไม่กลับไปก่อนพลบค่ำ ก็จะไม่เหลือข้าวไว้ให้กิน

เรื่องกินข้าวใหญ่ที่สุดในใต้หล้า

โอวหยางพึมพำเสียงเบาว่า “ลม!”

ทันใดนั้น ลมภูเขาสายหนึ่งก็พัดขึ้นบนทางเขา ลมประหลาดที่พัดจากตีนเขาขึ้นมาค่อย ๆ ผลักโอวหยางไปข้างหน้าอย่างแผ่วเบา

โอวหยางถ่ายเทพลังปราณเข้าไปในยันต์สีเหลือง แผ่นยันต์พลันกลายเป็นแสงเพลิงแล้วหายวับไป จากนั้นแสงสีทองก็ไหลวนไปทั่วร่างของเขา

โอวหยางแกว่งแขนออกวิ่งสุดแรง มุ่งหน้าไปยังยอดเขาเล็ก ๆ อย่างรวดเร็ว!

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป