ยามตะวันคล้อยต่ำ ในที่สุดโอวหยางก็วิ่งมาถึงยอดเขาเล็ก ๆ ซึ่งตั้งอยู่ตรงมุมสุดของสำนักชิงอวิ๋น
เบื้องหน้าคือลานเล็ก ๆ รูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส โอวหยางยกมือปาดเหงื่อที่ไม่มีอยู่จริงบนหน้าผาก จัดเสื้อผ้าที่ยับยู่ยี่เล็กน้อยให้เรียบร้อย ก่อนกระแอมแล้วผลักประตูเข้าไป
กลางลานสี่เหลี่ยมจัตุรัสมีต้นไม้ใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่ต้นหนึ่ง ไป๋เฟยอวี่เหยียบปลายกิ่งไม้ด้วยสองเท้า หันหน้าเข้าหาแสงอาทิตย์อัสดง ยืนไพล่มือไว้ด้านหลัง
อาภรณ์ขาวพลิ้วไหว ราวกับเซียนผู้ถูกขับจากสวรรค์
ศิษย์น้องหญิงคนใหม่ขดตัวอยู่บนเก้าอี้ใต้ต้นไม้ กอดเข่าทั้งสองข้าง พลางมองไป๋เฟยอวี่บนต้นไม้ด้วยแววตาเคลิบเคลิ้ม
“ยืนทำท่าเท่หันหน้าเข้าหาดวงอาทิตย์อยู่บนต้นไม้ทุกวัน หรือมีแค่ลิงเท่านั้นที่ชอบอยู่บนต้นไม้กันนะ?” โอวหยางแอบบ่นในใจอย่างหมั่นไส้
ทันใดนั้น โอวหยางก็สูดจมูกฟุดฟิด กลิ่นหอมของอาหารลอยออกมาจากห้องครัวแล้ว
เฮ้ มาทันเวลาพอดี ได้กินข้าวแล้ว!
โอวหยางเดินไปที่โต๊ะอาหารใต้ต้นไม้ ลากเก้าอี้ออกมาหนึ่งตัวแล้วทิ้งตัวนั่งข้างหูถูถู จากนั้นก็ยื่นมือไปดีดหน้าผากนางพลางกล่าวว่า “เลิกมองได้แล้ว ต่อให้หน้าตาดีแค่ไหนก็เอามากินแทนข้าวไม่ได้หรอก”
“โอ๊ย! ศิษย์พี่ใหญ่ เจ็บนะเจ้าคะ!” หูถูถูยกมือกุมศีรษะฟูนุ่ม ร้องประท้วงด้วยความเจ็บปวด
ขณะที่หูถูถูกำลังแยกเขี้ยวกางเล็บ เตรียมพุ่งเข้าใส่โอวหยาง เด็กหนุ่มหน้าตาซื่อ ๆ คนหนึ่งก็ยกถาดอาหารเดินออกมา
เมื่อเห็นโอวหยาง เด็กหนุ่มก็ยิ้มซื่อ ๆ แล้วกล่าวว่า “ศิษย์พี่ใหญ่ ท่านกลับมาแล้วหรือขอรับ พอดีอาหารเพิ่งทำเสร็จ”
โอวหยางลุกขึ้นเดินไปหาเด็กหนุ่ม ยิ้มแฉ่งพลางรับถาดอาหารมา “ฉางเซิง วันนี้ทำอะไรหรือ? ไก่ลายหางดอกไม้สามตาที่ข้าไปฉกมาจากยอดเขาสัตว์วิญญาณ ตุ๋นแล้วหรือยัง?”
“ตุ๋นแล้วขอรับ ตุ๋นแล้ว ศิษย์พี่รองกำลังอยู่ในช่วงสำคัญของการทะลวงขั้นมิใช่หรือขอรับ? เรื่องที่ท่านกำชับไว้ ข้าไม่กล้าลืมหรอก” เด็กหนุ่มตอบติด ๆ กัน สีหน้าระมัดระวังรอบคอบ
เมื่อเห็นท่าทางหวาดหวั่นของเด็กหนุ่ม โอวหยางก็ไม่ได้ใส่ใจ ศิษย์น้องคนนี้ของเขาก็เป็นแบบนี้เอง บอกกี่ครั้งก็ไม่เคยแก้ได้ จากนั้นจึงหันไปทางหูถูถูแล้วกล่าวว่า “นี่คือศิษย์น้องหญิงคนใหม่ของพวกเรา เสี่ยวไป๋แนะนำให้นางรู้จักแล้วหรือยัง?”
“พวกเราทักทายกันแล้วขอรับ สายตาของท่านอาจารย์ยังคงดีเยี่ยมเช่นเคย!” เด็กหนุ่มถอนใจกล่าว
แม้ท่านอาจารย์จะไม่อยู่ที่นี่ น้ำเสียงของเด็กหนุ่มก็ยังเต็มไปด้วยความเคารพเลื่อมใส
หากโอวหยางไม่อาจมองเห็นแผงค่าสถานะของศิษย์น้องคนนี้ เขาคงคิดว่าศิษย์น้องเป็นคนซื่อสัตย์และจิตใจดีจริง ๆ
ชื่อ: เฉินฉางเซิง (ผู้ย้อนกลับมาเกิดใหม่)
ตบะ: ขั้นรวมแก่นทอง ระดับสาม
รากฐาน: 8
เสน่ห์: 9
วาสนา: 7
พรสวรรค์ด้านค่ายกล: 10+1
วิชาเฉพาะตัว: วิชาหุ่นเชิดมีชีวิต
คำประเมิน: ผู้ย้อนกลับมาเกิดใหม่จอมเจ้าเล่ห์ ผู้มีอาการหวาดระแวงว่าถูกปองร้ายอย่างหนัก!
ถูกต้อง ศิษย์น้องที่อยู่ตรงหน้าเขาคนนี้ย้อนกลับมาจากอนาคต!
เดิมทีโอวหยางคิดว่าการกลับชาติมาเกิดของไป๋เฟยอวี่ เซียนกระบี่บรรพกาลนั้นเหลือเชื่อมากแล้ว แต่เมื่อเทียบกับการกลับชาติมาเกิดใหม่ การย้อนกลับมายังอดีตกลับชวนให้รู้สึกเหลือเชื่อยิ่งกว่า
คงเป็นเพราะก่อนย้อนกลับมาเกิดใหม่ ศิษย์น้องคนนี้ตายอย่างอนาถเกินไป หลังจากกลับมาเกิดใหม่ เขาจึงระมัดระวังตัวผิดปกติ
จู่ ๆ โอวหยางก็ยื่นมือไปหยิกแก้มเฉินฉางเซิงแล้วถามว่า “ศิษย์น้อง คนที่ยืนอยู่ตรงนี้ตอนนี้คงไม่ใช่หุ่นเชิดหรอกกระมัง?”
หุ่นเชิดที่ศิษย์น้องตรงหน้าสร้างขึ้นด้วยพรสวรรค์ด้านค่ายกล 11 แต้ม ถึงกับหลอกระบบได้ด้วยซ้ำ!
ร่างของเฉินฉางเซิงแข็งทื่อ เขาถอยหลังไปหนึ่งก้าวอย่างแนบเนียน ก่อนฝืนยิ้มแล้วกล่าวว่า “เป็นไปได้อย่างไร ศิษย์พี่ใหญ่ ข้าอยู่ในลานฝึกของตนเอง จะใช้หุ่นเชิดได้อย่างไรกัน?”
พอได้ยินเฉินฉางเซิงพูดเช่นนั้น โอวหยางก็รู้ทันทีว่าเฉินฉางเซิงตรงหน้าเป็นหุ่นเชิดที่ศิษย์น้องคนนี้ของเขาสร้างขึ้นอย่างแน่นอน!
เจ้าเด็กนี่อาการหวาดระแวงว่าถูกปองร้ายหนักขึ้นกว่าเดิมอีกแล้ว!
เมื่อจัดวางชามตะเกียบเรียบร้อย เฉินฉางเซิงก็กล่าวขอตัว ก่อนออกจากลานเล็ก ๆ กลับไปยังห้องของตน
“ศิษย์พี่ใหญ่ ศิษย์พี่คนนี้ดูแปลก ๆ นะเจ้าคะ บนตัวไม่มีไอมีชีวิตของคนเป็นเลย! อีกอย่าง ข้าเห็นหน้าตาเขาชัด ๆ แท้ ๆ แต่ตอนนี้กลับนึกไม่ออกแล้วว่าเขาหน้าตาเป็นอย่างไร!” หูถูถูกระซิบกับโอวหยาง
“อา เรื่องนี้เจ้าไม่ต้องสนใจหรอก ศิษย์พี่คนนี้ของเจ้าอาจจะแปลกไปบ้าง แต่นิสัยดีมาก ทว่าข้าขอบอกไว้ก่อน บนยอดเขาเล็กของพวกเรา เจ้าไปหาเรื่องใครก็ได้ แต่อย่าไปหาเรื่องศิษย์พี่สามของเจ้าเด็ดขาด” โอวหยางกล่าวกับหูถูถูด้วยน้ำเสียงจริงจัง
หูถูถูพยักหน้าอย่างเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง
เมื่อเห็นท่าทางไม่ใส่ใจของหูถูถู โอวหยางก็เสริมว่า “ไม่อย่างนั้นตายยังไงก็ไม่รู้ตัว!”
หูถูถูขนลุกซู่ขึ้นมาทันที นางรู้สึกว่ารอยยิ้มของศิษย์พี่เมื่อครู่นั้นดูจอมปลอมอย่างยิ่ง ทั้งที่เขาเป็นผู้บำเพ็ญขั้นรวมแก่นทองเหมือนนางแท้ ๆ แต่หูถูถูกลับรู้สึกได้อย่างเฉียบคมว่า
หากต่อสู้กัน นางคงตายอย่างอนาถในพริบตา
ทั้งที่นางสามารถอาศัยพลังสายเลือดไร้เทียมทานในระดับเดียวกันได้แท้ ๆ!
ศิษย์พี่สามคนนี้ต้องมีปัญหาใหญ่แน่!
หูถูถูกอดชามไว้ พลางจัดเฉินฉางเซิงให้เป็นบุคคลอันตรายที่สุดบนยอดเขาเล็กในใจเงียบ ๆ
ในตอนนั้นเอง ไป๋เฟยอวี่กระโดดลงจากต้นไม้ มองโอวหยางกับหูถูถูอย่างสงสัยแล้วถามว่า “ศิษย์พี่รองยังปิดด่านอยู่หรือ?”
“น่าจะอย่างนั้น กระบี่สนบอกว่าตนมีความเข้าใจใหม่เกี่ยวกับวิถีกระบี่ จึงปิดด่านมาสามวันแล้ว” โอวหยางคีบไก่หนึ่งน่องใส่ชามของหูถูถู พลางตอบโดยไม่เงยหน้า
ไป๋เฟยอวี่ขานรับ แต่สายตายังคงมองไปยังห้องของศิษย์พี่รอง
ตัวเขาซึ่งเป็นเซียนกระบี่บรรพกาล นับเป็นครั้งแรกที่สัมผัสได้ถึงแรงกดดันจากเด็กหนุ่มวัยสิบกว่าปี ซึ่งมาจากศิษย์พี่รองของตนเอง
หากชาติก่อนเขาเป็นอัจฉริยะที่เกิดมาเพื่อวิถีกระบี่
เช่นนั้นศิษย์พี่รองผู้นี้ก็ราวกับว่าวิถีกระบี่ถือกำเนิดขึ้นเพื่อเขาโดยเฉพาะ!
แม้แต่ตัวเขาซึ่งชาติก่อนเคยพบเห็นอัจฉริยะด้านวิถีกระบี่มานับไม่ถ้วน ก็ยังเพิ่งเคยพบผู้ที่น่าตื่นตะลึงเช่นศิษย์พี่รองเป็นครั้งแรก!
ขณะที่ทั้งสามกำลังกินอาหารกันอยู่ จู่ ๆ แสงกระบี่เย็นเยียบสายหนึ่งก็พุ่งทะลุหลังคาห้องของศิษย์พี่รองขึ้นสู่ท้องนภาในพริบตา!
แสงกระบี่คมกริบราวกับลำแสงสาดส่อง ทำให้ท้องฟ้าที่มืดลงแล้วกลับสว่างไสวขึ้นอีกครั้ง!
“นี่มัน... เจตจำนงกระบี่!” ตะเกียบในมือไป๋เฟยอวี่ร่วงลงโดยไม่รู้ตัว เขามองไปยังห้องของศิษย์พี่รองด้วยสีหน้าตื่นตะลึง
แม้แต่ตัวเขายังอยู่ระหว่างขัดเกลาจิตกระบี่ ยังไม่อาจหยิบยกเจตจำนงกระบี่ขึ้นมาได้ แต่ศิษย์พี่รองกลับเข้าใจเจตจำนงกระบี่ที่เป็นของตนเองโดยอาศัยพรสวรรค์ล้วน ๆ ตั้งแต่อายุเพียงสิบกว่าปีแล้วหรือ?!
นั่นคือเจตจำนงกระบี่ที่ผู้บำเพ็ญกระบี่ขั้นออกจากญาณเท่านั้นจึงมีโอกาสหยั่งรู้ได้!
ส่วนหูถูถูหดตัวเป็นก้อน สั่นเทิ้มทันทีที่แสงกระบี่พุ่งออกมา
โอวหยางซดน้ำแกงไก่ในชามคำหนึ่ง แล้วจุปากเบา ๆ น้ำแกงจากไก่ลายหางดอกไม้สามนี่ช่างอร่อยจริง ๆ มิน่าเล่าพวกยอดเขาสัตว์วิญญาณถึงได้เฝ้ามันกันแน่นหนานัก
โอวหยางมองกระเบื้องกับเศษอิฐที่ปลิวว่อน พลางถอนใจ ก่อนตะโกนไปทางห้องของศิษย์พี่รองว่า “หลิงชิงซง เจ้าเด็กนี่ พรุ่งนี้ซ่อมหลังคาให้ข้าด้วย! เดือนนี้เจ้าทำหลังคาปลิวไปสามครั้งแล้ว!”