เบื้องหน้าของโอวหยางมีเด็กหนุ่มคนหนึ่งยืนอยู่ โอวหยางมองเห็นแผงค่าสถานะของเขาเช่นกัน
ชื่อ: ไป๋เฟยอวี่ (กลับชาติมาเกิดเป็นเซียนกระบี่โบราณ)
ระดับบำเพ็ญ: ขั้นสร้างฐานชั้นห้า
รากฐาน: 9
เสน่ห์: 10+1
โชค: 1
พรสวรรค์ด้านวิถีกระบี่: 10+1
วิชาเฉพาะตัว: สรรพสิ่งล้วนเป็นกระบี่ของข้า
คำประเมิน: ศิษย์น้องรูปงามผู้มีสง่าราศีของเซียนกระบี่ไร้เทียมทาน ทั้งที่อายุยังน้อย!!!
ทุกครั้งที่เห็นแผงค่าสถานะของไป๋เฟยอวี่ โอวหยางก็อดทอดถอนใจไม่ได้
ศิษย์น้องคนนี้ของเขาช่างมีที่มาสูงส่งจริง ๆ!
ดูปราดเดียวก็รู้แล้วว่าศิษย์น้องคนนี้คือพระเอกผู้ถูกลิขิตมา!
แต่ดูจากค่าโชคแค่ 1 ก็รู้แล้วว่าไม่ใช่บุตรแห่งโชคชะตา!
ส่วนไป๋เฟยอวี่นั้น พอปรากฏตัวก็ทำให้หูถูถูที่ยืนอยู่ข้างโอวหยางตาเป็นประกายเช่นกัน
เด็กหนุ่มผู้นี้มีใบหน้าหล่อเหลาอย่างยิ่ง คิ้วดุจกระบี่ ดวงตาพราวราวดวงดาว มุมปากประดับรอยยิ้ม อ่อนโยนประหนึ่งสายลมเย็นพัดผ่านใบหน้า
เขาสวมอาภรณ์ขาวทั้งชุด รองเท้าเมฆาลอยเหยียบอยู่ใต้ฝ่าเท้า ข้างเอวห้อยกระบี่คมเขียวสามฉื่อ
รูปร่างสูงตระหง่านดุจต้นสน สายลมอ่อนพัดผ่านไหล่เขา ชายอาภรณ์พลิ้วไหว ราวกับเซียนผู้ถูกขับจากสวรรค์!
ทั้งร่างประหนึ่งยืนอยู่ท่ามกลางแสงสว่าง อบอุ่นดุจหยกงาม!
“หล่อเหลือเกิน!” หูถูถูเบิกตากว้างมองผู้มาเยือน หัวใจดวงน้อยวัยห้าขวบของนางเต้นตึกตักไม่หยุด
หล่อจริง ๆ! เทียบกับศิษย์พี่ใหญ่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ แล้ว คนตรงหน้านี่ต่างหากถึงจะเป็นศิษย์พี่ในดวงใจของข้า!
ดวงตาของหูถูถูเริ่มมีประกายดาว ใบหน้าอวบอิ่มแดงระเรื่อ มุมปากเผลอมีน้ำลายไหลออกมานิดหนึ่ง
แต่เด็กหนุ่มกลับไม่ได้มองนาง หากหันไปยิ้มให้โอวหยางแทน
แม้เขาจะยิ้มอยู่ แต่โอวหยางกลับรู้สึกว่ามีมีดบินนับไม่ถ้วนพุ่งออกมาจากดวงตาคู่นั้น ราวกับต้องการตรึงเขาไว้ให้ตายคาที่
“แค่ก เสี่ยวไป๋ ข้าจะแนะนำให้รู้จัก นี่คือหูถูถู ศิษย์น้องหญิงที่อาจารย์พากลับมา ศิษย์น้องหญิง นี่คือไป๋เฟยอวี่ ศิษย์พี่สี่ของเจ้า” โอวหยางแนะนำทั้งสองให้รู้จักกัน
“ศิษย์...ศิษย์พี่? เป็นศิษย์พี่ของข้าจริง ๆ ด้วย! ถูถูชอบศิษย์พี่ที่สุดเลย!” หูถูถูตกตะลึงกับเรื่องน่ายินดีที่จู่ ๆ ก็เกิดขึ้นจนยืนนิ่งอยู่กับที่ พูดติดอ่างออกมา
พอคิดว่าต่อจากนี้จะได้อยู่กับสามีรูปงาม...ไม่สิ ศิษย์พี่ ใกล้ชิดกันทุกวัน หูถูถูก็รู้สึกอบอุ่นราวกับถูกห้อมล้อมด้วยปุยฝ้ายนับไม่ถ้วน
“ฮิ ๆ ๆ...” เมื่อนึกถึงวันคืนในภายหน้ากับศิษย์พี่เฟยอวี่ ใบหน้าวัยห้าขวบของหูถูถูก็เผยรอยยิ้มละม้ายหญิงวัยสามสิบที่เอ็นดูเด็กหนุ่มขึ้นมา
เมื่อได้ฟังโอวหยางแนะนำ ไป๋เฟยอวี่ก็หันไปมองหูถูถูเช่นกัน
แววตาของไป๋เฟยอวี่พลันเคร่งขรึม คิ้วงามขมวดเข้าหากัน หูถูถูที่อยู่ตรงหน้าไม่อาจปิดบังอะไรจากดวงตาคู่นี้ได้เลย เขาเอ่ยอย่างไม่พอใจว่า “อาจารย์เป็นอะไรไป ถึงกับรับจิ้งจอก...อื้อ ๆ...”
โอวหยางพุ่งเข้าไปปิดปากไป๋เฟยอวี่ทันที ไป๋เฟยอวี่กำลังจะประสานมือร่ายเคล็ดกระบี่ ให้กระบี่บินที่เอวพุ่งออกไปตัดกรงเล็บของโจรชั่วตรงหน้า
โอวหยางกลับกดด้ามกระบี่ของไป๋เฟยอวี่ไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง แล้วโน้มไปกระซิบข้างหูเขา “อาจารย์กำชับไว้ว่าอย่าพูดเรื่องชาติกำเนิดของนางต่อหน้านาง อีกอย่าง นางชื่อหูถูถู ส่วนอาจารย์ชื่อหูอวิ๋น”
ดวงตาของไป๋เฟยอวี่เบิกกว้างขึ้นทันที เขามองโอวหยางอย่างตกตะลึง ทั้งคู่แซ่หูเหมือนกันหรือ?
หรือว่านางจิ้งจอกนี่จะเป็นลูกนอกสมรสของอาจารย์?
อาจารย์ถึงกับจับปีศาจจิ้งจอกมาเป็น ๆ เพื่อช่วยบำเพ็ญงั้นหรือ?
ผู้บำเพ็ญเซียนสมัยนี้เร่าร้อนถึงเพียงนี้เชียว?
หรือว่าตัวเขาแก่เกินไปแล้วจริง ๆ?
ไป๋เฟยอวี่ยกมือปัดกรงเล็บของโอวหยางออก สีหน้าแสนซับซ้อนขณะมองหูถูถู ก่อนเอ่ยด้วยสีหน้าเรียบเฉยว่า “ในเมื่อเข้ามาอยู่ในสำนักแล้ว ก็จงบำเพ็ญให้ดี ต่อไปอยู่ให้ห่างจากศิษย์พี่ใหญ่ไว้ เขาสมองมีปัญหา”
น้ำเสียงของเขาแก่หง่อม ราวกับของเก่าคร่ำครึชิ้นหนึ่ง
หูถูถูซึ่งเป็นจิ้งจอกวิญญาณรับรู้อารมณ์ของไป๋เฟยอวี่ได้อย่างว่องไว ดูเหมือนศิษย์พี่รูปงามผู้นี้จะไม่ชอบนางตั้งแต่แรกเห็น
เด็กหญิงงดงามอย่างข้ายังไม่ชอบอีกหรือ?
หูถูถูทั้งผิดหวังทั้งไม่เข้าใจ
หรือว่าศิษย์พี่ตรงหน้าจะเป็นเหมือนพวกท่านลุงบนเขาชิงชิว?
เมื่อนึกถึงท่านลุงรูปงามบนเขาชิงชิวที่มักจับกลุ่มหยอกล้อกันเป็นคู่ ๆ ทั้งยังเมินเฉยต่อท่านน้าหญิงงาม ๆ อยู่เสมอ
หรือว่าหนุ่มหล่อจะชอบแต่หนุ่มหล่อด้วยกัน?
“นี่ เจ้ายังเป็นเด็กอยู่เลย จะขรึมขนาดนั้นไปไย?” โอวหยางยื่นมือไปบีบแก้มไป๋เฟยอวี่ อยากปั้นรอยยิ้มให้ศิษย์น้องตรงหน้า
ไป๋เฟยอวี่ตวัดมือจับข้อมือโอวหยางไว้อย่างรวดเร็ว ก่อนบิดแขนรวบตัวเขากดติดผนังหิน
“เจ็บ ๆ! เจ้าศิษย์เนรคุณ! ข้าเป็นศิษย์พี่ใหญ่ของเจ้านะ!” โอวหยางร้องเจ็บพลางตะโกนอย่างเดือดดาล
หูถูถูมองศิษย์พี่ทั้งสองหยอกล้อกัน แล้วพลันเข้าใจขึ้นมาเล็กน้อย ที่แท้ก็เพราะเหตุนี้ถึงได้เย็นชากับนางนัก
คงกลัวว่าตัวเองที่เกิดมางดงามจะมาแย่งศิษย์พี่ใหญ่ไปสินะ?
คนในสำนักนี้ช่างประหลาดจริง ๆ!
ไป๋เฟยอวี่หยอกล้อกับโอวหยางอยู่ครู่หนึ่ง จนกระทั่งได้ยินเสียงขอความเมตตาจากโอวหยาง เขาจึงยอมปล่อยไหล่อีกฝ่าย
โอวหยางคลึงไหล่ตัวเองพลางแยกเขี้ยวร้องโอดโอย “เจ้าไม่บำเพ็ญอยู่บนเขา แล้วลงมาทำไม? หรือว่าตั้งใจมารับพวกเรา?”
ไป๋เฟยอวี่ส่ายหน้าแล้วตอบว่า “วันนี้เป็นวันที่ประมุขสำนักถ่ายทอดวิชา ข้าต้องไปฟังคำสอน ประมุขไม่พอใจที่ศิษย์จากยอดเขาเล็ก ๆ ของพวกเราไม่ค่อยเข้าเรียน บอกว่าพวกเราไม่เคารพเขา หากการประชันสำนักเดือนหน้ายอดเขาเล็ก ๆ ยังปฏิเสธไม่เข้าร่วมอีก เขาจะขับพวกเราออกจากสำนักพร้อมอาจารย์ คราวนี้ประมุขถึงกับเรียกชื่อข้าให้ไปฟังคำสอน หากไม่ไป ท่านอาจารย์ลุงประมุขคงโกรธจริง ๆ!”
“ตาแก่ไม่รู้จักตายคนนั้นเอาแต่ส่ายหัวท่องว่า ‘เต๋าที่กล่าวได้มิใช่เต๋าอันเที่ยงแท้’ ทุกวัน สอนตัวเองจนหลับไปได้ จะไปทำไม? ขับออกจากสำนักก็ให้เขาขับไปสิ! คราวก่อนเขาแอบไปยอดเขาหยกหญิงแล้วโดนซ้อมจนกลับมา มีคนใช้ศิลาบันทึกเซียนถ่ายเอาไว้ทั้งเหตุการณ์ แถมส่งมาให้ข้าด้วย จุ๊ ๆ ข้าจะบอกให้ รอยพื้นรองเท้าบนหน้าเขานั่นเห็นชัดแจ๋วเลย!” โอวหยางกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ
ไป๋เฟยอวี่พยักหน้า ศิษย์พี่ใหญ่ของเขาคนนี้ตั้งแต่เล็กก็ราวกับมีพรสวรรค์ด้านการเข้าสังคม สำนักชิงอวิ๋นมียอดเขาเจ็ดสิบสองแห่ง แต่ละแห่งล้วนมีสหายร่วมดื่มกินของเขาอยู่ทั่ว
ในเมื่อจับจุดอ่อนของประมุขสำนักได้แล้ว ก็ไม่มีอะไรต้องกลัว
ช่วงนี้เขามาถึงช่วงเวลาสำคัญที่สุดในการขัดเกลาจิตกระบี่ ไม่อยากเสียเวลาไปกับเรื่องพวกนี้เช่นกัน ตั้งแต่กลับชาติมาจนถึงตอนนี้ก็ผ่านมาหลายปีแล้ว
เขาขัดเกลาจิตกระบี่อันสมบูรณ์แบบที่ชาติที่แล้วตนยังทำไม่สำเร็จมาโดยตลอด บัดนี้มาถึงช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อแล้ว เขาไม่อยากเสียเวลาอีก
ขณะที่มองศิษย์พี่ใหญ่ซึ่งกำลังเดือดดาลอยู่ตรงหน้า ความคิดของไป๋เฟยอวี่กลับลอยไปไกล
ในใจของไป๋เฟยอวี่ซ่อนความลับใหญ่ที่ไม่มีใครล่วงรู้ นั่นคือชาติที่แล้วเขาเคยเป็นเซียนกระบี่โบราณ!
หลังปลุกความทรงจำจากชาติก่อนขึ้นมาได้ ไป๋เฟยอวี่ก็เข้าสำนักชิงอวิ๋น หนึ่งในเก้าสำนักใหญ่แห่งยุคปัจจุบัน
นอกจากพรสวรรค์และเคล็ดวิชาของตนแล้ว สิ่งสำคัญที่สุดสำหรับผู้บำเพ็ญก็คือทรัพยากรในการฝึกฝน ก่อนที่พลังของตนจะแข็งแกร่งเพียงพอ การเข้าสำนักใหญ่จะช่วยให้การบำเพ็ญก้าวหน้าเร็วยิ่งขึ้นเป็นเท่าตัว
ทว่าหลังจากเข้าร่วมสำนักชิงอวิ๋นเมื่อห้าปีก่อน เขากลับรู้สึกอยู่เสมอว่าถูกศิษย์พี่ใหญ่ตรงหน้าชักนำออกนอกลู่นอกทาง
จิตใจที่เดิมสงบนิ่งดุจผืนน้ำ กลับถูกเจ้าหมอนี่ก่อกวนจนเดือดปุด ๆ ทุกวัน
แต่สำหรับไป๋เฟยอวี่ ผู้เป็นเซียนกระบี่ในชาติก่อนและเอาแต่บำเพ็ญมาตลอด ชาตินี้ได้วางใจลงและสัมผัสความงดงามในวัยเยาว์อีกครั้ง เขาก็มีความสุขกับมันเช่นกัน
ไป๋เฟยอวี่ได้สติกลับมา สีหน้ากลับคืนสู่ความสงบนิ่ง แล้วเอ่ยว่า “เช่นนั้นข้าขอตัวกลับก่อน”
“เดี๋ยวก่อน!” โอวหยางที่เมื่อครู่ยังเดือดดาลอยู่ พลันเปลี่ยนสีหน้าแล้วเรียกไป๋เฟยอวี่ที่กำลังจะจากไป
“มีอะไรอีกหรือ?” ไป๋เฟยอวี่ถาม
โอวหยางเอ่ยอย่างประจบเล็กน้อยว่า “ได้ยินว่าช่วงนี้วิชากระบี่เหินของศิษย์น้องก้าวหน้าไปอีกขั้นแล้ว? ไม่สู้ให้ศิษย์พี่ได้เปิดหูเปิดตาสักหน่อย?”
ไป๋เฟยอวี่มองโอวหยางด้วยรอยยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “เปิดหูเปิดตา? ที่จริงอยากให้ข้าพาพวกเจ้าไปด้วยไม่ใช่หรือ? อ้อ ข้าลืมไป ศิษย์พี่ยังอยู่ขั้นฝึกลมปราณ จะขี่กระบี่ไม่ได้”
ใบหน้าแก่ ๆ ของโอวหยางแดงก่ำ เขากระแอมแก้เก้อว่า “ข้าแค่ไม่อยากเลื่อนขั้น อีกอย่าง ศิษย์ร่วมสำนักจะเรียกว่าพาไปได้อย่างไร?”
กล่าวจบ โอวหยางก็ส่ายหน้าไปมาแล้วว่า “พาได้หรือไม่? ก็พาได้อยู่น่ะสิ”
ชิ้ง!
กระบี่คมเขียวสามฉื่อที่เอวของไป๋เฟยอวี่พลันแปรเป็นลำแสง พาเขาพุ่งตรงเข้าใส่โอวหยาง
โอวหยางที่ยังพึมพำถ้อยคำมีหลักการอยู่เงยหน้าขึ้นมอง พอเห็นดังนั้นก็ใจหายวาบ เจ้าศิษย์เนรคุณนี่คิดสังหารศิษย์พี่หรือ! โอวหยางรีบกระโดดหลบไปด้านข้าง หลีกกระบี่ที่พุ่งเข้ามาได้อย่างหวุดหวิด
ส่วนไป๋เฟยอวี่คว้ามือหูถูถูไว้ กระบี่บินทะยานขึ้นสูง หูถูถูกรีดร้องออกมา
กระบี่คมเขียวสามฉื่อใต้ฝ่าเท้าแปรเป็นสายรุ้งสีเขียว ไป๋เฟยอวี่พาหูถูถูเหินไปยังยอดเขาที่อยู่ไกลออกไป ทิ้งไว้เพียงเสียงของไป๋เฟยอวี่ที่ดังก้องไปทั่วหุบเขา:
“ถ้าก่อนพลบค่ำศิษย์พี่ยังไม่กลับมา ก็ไม่ต้องเก็บอาหารไว้ให้แล้ว!”