“โลกมนุษย์?”
หูถูถูเบิกตากว้าง ราวกับมีดวงดาวพร่างพราวอยู่ในดวงตา
โลกใบนี้กว้างใหญ่เพียงใด แม้แต่เซียนผู้เหาะเหินด้วยกระบี่ก็ยังไม่อาจมองเห็นทั่วทั้งโลกได้ตลอดชีวิต
ทว่าในโลกอันกว้างใหญ่ไพศาลเช่นนี้ กลับมีเผ่ามนุษย์อาศัยอยู่ทุกหนแห่ง
มนุษย์นับร้อยล้านใช้ชีวิตอยู่ทั่วทุกมุมโลก สร้างจักรวรรดิอันเกรียงไกรขึ้นแล้วขึ้นเล่า
เมื่อเทียบกับผู้บำเพ็ญเพียรแล้ว ชีวิตของสามัญชนนั้นแสนสั้น ทว่าพวกเขากลับสร้างอารยธรรมที่ผู้บำเพ็ญเพียรยังมิอาจเทียบเคียงได้
ในโลกใบนี้ ผู้ที่บำเพ็ญเพียรได้มีเพียงหยิบมือ ส่วนใหญ่ล้วนเป็นสามัญชนที่ชั่วชีวิตไม่เคยพบเห็นผู้บำเพ็ญเพียรแม้แต่คนเดียว
สถานที่ซึ่งสามัญชนนับไม่ถ้วนเหล่านี้ใช้ชีวิตอยู่ ผู้บำเพ็ญเพียรเรียกกันว่าโลกมนุษย์
หูถูถูเคยได้ยินเรื่องโลกมนุษย์จากท่านปู่เท่านั้น
โลกมนุษย์เป็นสถานที่อันตราย แต่ก็น่าหลงใหลอย่างยิ่ง ไม่ว่าจะเป็นผู้บำเพ็ญเพียรหรือเผ่าปีศาจก็ตาม
ยิ่งเข้าใกล้โลกมนุษย์ พลังปราณฟ้าดินก็ยิ่งเบาบาง การบำเพ็ญเพียรก็ยิ่งยากลำบาก
ยามผู้บำเพ็ญเพียรเข้าใกล้โลกมนุษย์ พลังบำเพ็ญของพวกเขาจะถูกโชคชะตามนุษย์กดข่มลงเรื่อย ๆ
ยิ่งไม่ต้องกล่าวถึงเหตุและผลนับไม่ถ้วนในโลกมนุษย์ เพียงเผลอพัวพันเข้าไปแม้แต่น้อย เบาหน่อยก็อาจยากจะก้าวหน้าด้านพลังบำเพ็ญ หนักหน่อยก็ธาตุไฟเข้าแทรก จิตมารครอบงำ จนสิ้นชีพและสูญสลาย
กลิ่นอายชีวิตสามัญในโลกมนุษย์ ชวนให้จิตใจผู้บำเพ็ญเสื่อมถอยได้ง่ายที่สุด
โอวหยางอุ้มหูถูถูอยู่บนกระเรียนกระดาษ ขณะที่หลิงชิงซงเหาะกระบี่ตามอยู่ข้างกาย
ทั้งสามเปลี่ยนจากชุดนักพรตมาแต่งกายเป็นจอมยุทธ์หนุ่ม