ทั้งสามคนเลิกใช้กระบี่เหินแล้วก็จริง แต่ยังมีวิธีอื่นให้เดินทางได้ การเหินฟ้าสิ้นเปลืองพลังปราณแท้มาก ทว่าหากเพียงเสริมพลังไว้ที่เท้า ปริมาณที่ใช้ก็แทบไม่ต้องนับ
คล้ายวิชาตัวเบาในโลกมนุษย์ ทั้งสามกระโดดไปมาบนต้นไม้ใหญ่สองข้างทางหลวง เพียงพริบตาก็ทะยานไปได้ไกลกว่าสิบเมตร
โอวหยางแบกหูถูถูไว้บนหลัง ส่วนหลิงชิงซงที่อยู่ข้างกายเห็นได้ชัดว่ายังไม่ชินกับการใช้เท้าเดินทาง ปกติเขาเหินฟ้าไปโดยตรง พอเปลี่ยนมาเดินด้วยเท้ากลับทำอะไรไม่ถูกอยู่บ้าง แต่หลังปรับตัวเล็กน้อยก็สามารถตามหลังโอวหยางได้
ทั้งสองกระโดดไปตามต้นไม้ จู่ ๆ เสียงตะโกนสังหารก็ดังมาจากเบื้องหน้า
โอวหยางขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่คิดจะเข้าไปยุ่งกับเรื่องเช่นนี้
ก่อนหน้านี้ก็พูดไปแล้วว่า ในฐานะผู้บำเพ็ญ อย่าเข้าไปพัวพันกับเหตุและผลระหว่างมนุษย์ธรรมดาโดยง่าย มิฉะนั้นย่อมไม่มีประโยชน์ต่อการบำเพ็ญแม้แต่น้อย
โอวหยางยังไม่ทันเอ่ยปาก หลิงชิงซงที่อยู่ด้านหลังก็พุ่งออกไปเสียแล้ว
ยังหนุ่มอยู่จริง ๆ พอพบเห็นความอยุติธรรมก็ชักกระบี่เข้าไปช่วยเหลือ ไม่คิดถึงผลที่จะตามมาเลยสักนิด
โอวหยางยังไม่ทันอ้าปากตะโกนเรียกหลิงชิงซง เจ้าตัวก็ชักกระบี่พุ่งลงไปเบื้องล่างแล้ว โอวหยางประคองก้นหูถูถูขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะตามไป
โอวหยางเหยียบกิ่งไม้กิ่งหนึ่งแล้วมองลงไปเบื้องล่าง
คนทั้งสองฝ่ายเบื้องล่างต่อสู้กันมานานแล้ว ทั่วบริเวณมีคนล้มอยู่บนพื้น ไม่รู้เป็นตายร้ายดี
แต่เห็นได้ชัดว่าฝ่ายหนึ่งเป็นโจรภูเขาสวมเสื้อผ้าป่านหยาบและปิดบังใบหน้า ส่วนอีกฝ่ายเป็นองครักษ์ในชุดฝึกยุทธ์แบบเดียวกัน