โอวหยางพึมพำอยู่เสมอว่าไม่ข้องเกี่ยวกับเหตุและผล ทว่าไม่คิดเลยว่าเพิ่งมาถึงโลกมนุษย์ได้ไม่นาน ตัวเขากลับถลำลึกเข้าไปพัวพันเสียเอง
แต่เหตุและผลเป็นสิ่งที่แม้ไม่จำเป็นต้องไปข้องเกี่ยว ก็ไม่จำเป็นต้องหวาดกลัวเช่นกัน
อย่างน้อยโอวหยางที่มีขั้นฝึกลมปราณเพียงขั้นเก้า ก็ไม่เห็นจะกลัวสักนิด ส่งผลต่อการเลื่อนขั้นหรือ? น่าขันสิ้นดี ไม่มีทางส่งผลได้หรอก
โอวหยางยืนอยู่ตรงนั้น น้ำเสียงราบเรียบ ทว่ากลับทำให้เหล่าองครักษ์ตึงเครียด พวกเขาสัมผัสได้ถึงแรงกดดันจากตัวโอวหยาง ซึ่งหนักหน่วงยิ่งกว่าโจรภูเขาหลายร้อยคนเสียอีก
ราวกับว่าเพียงเด็กหนุ่มตรงหน้ายกมือขึ้น ก็สามารถสังหารพวกเขาจนหมดสิ้นได้ในพริบตา
โอวหยางก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว เหล่าองครักษ์ก็พากันถอยกรูดด้วยความตกใจ ถึงขั้นมีบางคนจับอาวุธไว้ไม่มั่น
“เซียนมาถึงโลกมนุษย์แล้ว จะข่มเหงชาวบ้านธรรมดาอย่างพวกเราได้ตามใจหรือ?” เสียงชายชราดังมาจากในรถม้า
ชายชราผู้หนึ่งสวมเสื้อคลุมยาวสีเหลืองอมเทา ก้าวออกมาพร้อมกับให้ชายหนุ่มประคอง สายตาคมกริบจับจ้องโอวหยาง
ตาเฒ่านี่มองออกด้วยว่าเขาเป็นผู้บำเพ็ญ แต่ยังกล้ายืนพูดสั่งสอนอย่างไม่ละอายเสียอีก
โอวหยางหัวเราะเย็นชา ยกมือขึ้น เตรียมสั่งสอนตาเฒ่าปากกล้าผู้นี้สักหน่อย
หวังหมิงรีบเดินเข้ามาขวางหน้าชายชรา แล้วกล่าวว่า “พี่ใหญ่โอวหยาง ใต้เท้าเซี่ยจะไปเมืองหลวงก็เพื่อช่วยพวกเรา!”
“ข้าคือเซี่ยฉงหยาง เจ้าเมืองเฟิงเย่!” ชายชราประสานมือคารวะโอวหยาง
ชายหนุ่มที่ประคองชายชราสวมชุดบัณฑิต เขามองโอวหยางทั้งสองคนด้วยแววตาใคร่รู้ เพราะเคยได้ยินเรื่องเซียนจากนักเล่านิทานและในตำรามาเท่านั้น เมื่อได้พบเป็นครั้งแรก ย่อมอดสงสัยใคร่รู้ไม่ได้