“ศิษย์พี่ใหญ่ ท่านยิ้มได้เจ้าเล่ห์ยิ่งนัก!” เสียงของหูถูถูดังขึ้นมาอย่างไม่ถูกกาลเทศะ
โอวหยางถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตนยังแบกตัวติดสอยห้อยตามอยู่คนหนึ่งไว้ข้างหลัง จึงกระแอมแล้วกล่าวว่า “ถูถู เจ้ายังเด็กเกินไป ไม่เข้าใจก็อย่าพูดส่งเดช”
“อ้อ...” หูถูถูขานรับ ก่อนจะมองไปยังเขตหวงห้ามของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ชิงอวิ๋นที่อยู่ไกลออกไป
สมกับเป็นสำนักชิงอวิ๋น หนึ่งในเก้าดินแดนศักดิ์สิทธิ์ ทิวทัศน์ขุนเขาลำธารงดงามราวแดนเซียน
ภูเขาเชื่อมต่อเรียงราย ทอดตัวยาวสลับซับซ้อน ทางเดินไม้คดเคี้ยวลาดชันที่วนเวียนอยู่กลางไหล่เขา ดูประหนึ่งแพรพรรณริ้วบางพันรอบขุนเขาเขียวขจีและสายน้ำใส กลายเป็นทัศนียภาพอันโดดเด่นงดงาม หุบเขาลึกมีไอหมอกประหลาดลึกลับพลุ่งพล่านขึ้นมา
ม่านหมอกบางเบาราวผ้าแพรอันน่าอัศจรรย์ วาดแต่งภาพภูผาธาราให้ประณีตอ่อนช้อย
ไม่รู้ว่าเป็นผู้คนเดินอยู่ในภาพ หรือภาพนั้นกำลังไหลเคลื่อนไปตามผู้คน
“งดงามจริง ๆ!” หูถูถูทอดถอนใจเบา ๆ ที่นี่งดงามกว่าเขาชิงชิวเสียอีก
เมื่อนึกถึงเขาชิงชิว หูถูถูก็นึกถึงจุดประสงค์ที่ท่านปู่บอกให้นางมาที่นี่
ในขุนเขาของสำนักชิงอวิ๋น มีสมบัติล้ำค่าของเผ่าจิ้งจอกซ่อนอยู่ จิ้งจอกวิญญาณแปดหาง อัจฉริยะผู้ไร้เทียมทานแห่งเผ่าจิ้งจอกในอดีต กำลังเร้นกายบำเพ็ญอยู่ในหุบเขาลึก
อัจฉริยะผู้ไร้เทียมทานคนแรกในประวัติศาสตร์เขาชิงชิวที่ฝึกฝนจนมีแปดหางในรอบหมื่นปี บัดนี้กำลังบำเพ็ญเพียรอยู่ในภูเขาลูกหนึ่งที่นี่!