โอวหยางขี่กระเรียนกระดาษกลับขึ้นมาบนเรือบุปผาอีกครั้ง ทันทีที่ร่อนลงบนดาดฟ้า เขาก็เห็นหลิงชิงซงยืนเหม่อมองตำหนักที่ปรากฏขึ้นกลางท้องฟ้า
น่าเสียดายที่หลิงชิงซงเปลี่ยนชุดกระโปรงผ้าโปร่งสีขาวออกไปแล้ว ไม่เช่นนั้นคงเป็นภาพศิษย์พี่ใหญ่ชายแต่งกายเป็นสตรี ชมจันทร์ท่ามกลางบรรยากาศสงบงามเหนือกาลเวลา
โอวหยางรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย ข่าวฉาวของน้องชายตนขายดีเป็นเทน้ำเทท่าในสำนักชิงอวิ๋น!
เขากระโดดลงจากกระเรียนกระดาษ หลิงชิงซงมองโอวหยางแล้วถามเสียงเบาว่า “ศิษย์พี่ ข้าอยากอัดอาจารย์สักยก”
“ดี รอเขากลับมา ข้าจะเอากระสอบคลุมหัว ส่วนเจ้าลงมือ!” โอวหยางพยักหน้ากล่าว
เจ้าคนแก่นั่นวางแผนหลอกพวกเขาสองคนมาสิบกว่าปีโดยไม่พูดไม่จา แม้จะทำไปเพื่อหลิงชิงซง แต่โดนอัดสักยกก็ไม่เสียหาย กล้าดีอย่างไรมาวางแผนเล่นงานข้า!
หลิงชิงซงมองตำหนักที่ปรากฏอยู่บนฟ้า พลางกล่าวอย่างเหม่อลอยว่า “ในตำหนักหลังนั้นเหมือนมีบางสิ่งกำลังเรียกข้า”
โอวหยางหรี่ตามองตำหนักสูงตระหง่านบนฟ้า แม้จะมองเห็นเพียงส่วนหนึ่ง แต่ก็ยังสัมผัสได้ถึงความโอ่อ่าและสง่างามของมัน
แต่ดูจากรูปทรงของตำหนัก หลังคาโดมกลมสูงใหญ่เช่นนั้น มองอย่างไรก็เหมือนหลุมศพ หรือว่าน้องชายข้าจะเรียกหลุมศพเซียนโบราณคนใดออกมากันนะ?
โอวหยางหันไปมองหลิงชิงซง “นี่เป็นของขวัญที่ตาเฒ่านั่นมอบให้เจ้า สิ่งที่อยู่ข้างในย่อมเป็นประโยชน์ต่อวิถีของเจ้าอย่างยิ่ง รอกลับถึงสำนักแล้วค่อยฟังประมุขเฒ่าว่าอย่างไร”
เรื่องหลิงเฟิงนั้น โอวหยางเลือกปิดบังไว้ก่อน อย่างไรเสียทั้งหมดก็เป็นเพียงการคาดเดาของเขา ยังยืนยันไม่ได้ว่าเจ้าหลิงเฒ่านั่นเป็นตัวอะไรกันแน่