โอวหยางพาเซียวเฟิงเพิ่งเดินมาถึงเชิงเขายอดเขาน้อย กระเรียนกระดาษสีขาวตัวมหึมาก็ลอยล่องมาถึงเบื้องหน้า
“ศิษย์พี่ใหญ่กลับมาแล้วหรือ? ซื้อของฝากมาให้ถูถูหรือไม่?” เสียงใสกังวานของหูถูถูดังมาจากบนกระเรียนกระดาษ
โอวหยางยิ้มกว้าง มองหูถูถูกระโดดลงจากกระเรียนกระดาษ ก่อนจะค้นตัวเขาราวกับลูกสุนัขตัวน้อยที่กำลังหาของฝาก
“ดูสิว่านี่คืออะไร?” โอวหยางล้วงไม้ผลไม้เคลือบน้ำตาลออกมาจากแขนเสื้อ ราวกับกำลังร่ายกลแปลงของ
“ว้าว! ผลไม้เคลือบน้ำตาล! ข้าไม่ได้กินมานานแล้ว ขอบคุณศิษย์พี่ใหญ่!” หูถูถูรับไม้ผลไม้เคลือบน้ำตาลมาด้วยความยินดี แล้วจุ๊บโอวหยางอย่างมีความสุข ก่อนชูมันขึ้นหมุนตัวไปรอบ ๆ
จู่ ๆ หูถูถูก็สังเกตเห็นเซียวเฟิงที่เดินตามหลังโอวหยางมา
หูถูถูที่เมื่อครู่ยังร่าเริงหยอกล้อ พลันหลบไปอยู่ข้างกายโอวหยาง มือหนึ่งจับเสื้อของเขา อีกมือยื่นศีรษะออกมามองเซียวเฟิงอย่างระแวดระวัง แล้วถามว่า “ศิษย์พี่ใหญ่ คนผู้นี้เป็นใครหรือ?”
โอวหยางลูบศีรษะหูถูถูอย่างเอ็นดู ก่อนยิ้มกล่าวว่า “นี่คือต้นกล้าชั้นดีที่ข้าหามาให้ท่านอาจารย์ นับเป็นศิษย์สายนอกของยอดเขาน้อย”
กล่าวจบ โอวหยางก็หันไปมองเซียวเฟิง “ศิษย์น้องเซียว นี่คือหูถูถู ศิษย์คนที่ห้าของยอดเขาน้อย แม้อายุยังน้อย แต่ก็นับเป็นศิษย์พี่ของเจ้า”
ลำดับในสำนักไม่ได้จัดตามอายุ แต่จัดตามเวลาที่เข้าสำนัก
อย่างไรเสีย สำหรับผู้บำเพ็ญตบะสูงที่มีอายุหลายร้อยหลายพันปี อายุย่อมไม่ใช่สิ่งที่มีความหมายมากนัก
ยกตัวอย่างเช่น หากคนธรรมดาอายุ 30 ปีไปหาสาวน้อยอายุ 7 ขวบ คนอื่นย่อมเห็นว่าเขาเป็นเดรัจฉาน
แต่หากผู้บำเพ็ญเพียรอายุ 400 ปี กับผู้บำเพ็ญเพียรอายุ 300 ปีผูกสัมพันธ์เป็นคู่บำเพ็ญ