เฉินฉางเซิงมองโอวหยางอย่างไม่เต็มใจนัก ก่อนเอ่ยว่า “ศิษย์พี่ ข้าไม่อยากวาดของลามกพรรค์นั้นอีกแล้ว!”
“พูดอะไรของเจ้า! ข้าจะให้เจ้าวาดของลามกได้อย่างไร! ข้ากำลังพูดเรื่องจริงจังอยู่ต่างหาก!” โอวหยางมองเฉินฉางเซิงด้วยสีหน้าจนใจ ก็แค่ให้เขาวาดหนังสือภาพเพื่อการศึกษาไม่กี่เล่มเองมิใช่หรือ? เหตุใดถึงจำฝังใจมาจนป่านนี้?
โอวหยางกล่าวอย่างเคร่งขรึมว่า “ข้ามีแผนหนึ่ง จะเล่าให้พวกเจ้าฟัง พวกเจ้าลองดูว่าวิธีนี้พอจะทำได้หรือไม่”
“แม้รากกระดูกของศิษย์น้องเซียวจะถูกขุดทำลาย ตันเถียนก็เสียหาย แต่แท้จริงแล้วไม่ได้ส่งผลต่อพรสวรรค์ของเขามากนัก เมื่อเทียบกับการบำเพ็ญเซียนแล้ว ศิษย์น้องเซียวสามารถเลือกเส้นทางฝึกกายได้!” โอวหยางไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่งก่อนเอ่ย
เซียวเฟิงยิ้มขื่นพลางกล่าวว่า “ศิษย์พี่ใหญ่ ข้าไม่เลือกเส้นทางฝึกกายก็ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว เพียงแต่ว่าวิชาฝึกกายนั้นสูญหายไปตั้งแต่ยุคโบราณกาลแล้ว!”
“วิธีฝึกกายที่ข้าพูดถึง ข้าคิดขึ้นมาเอง” โอวหยางกล่าวกับทั้งสองอย่างภาคภูมิใจ
ถึงไม่มีวิชา ในลานบ้านก็ยังมีเซียนกระบี่จากยุคโบราณกลับชาติมาเกิดอยู่คนหนึ่ง มีวิชาอะไรบ้างที่เซียนกระบี่ไม่รู้? อย่างมากก็แค่ตะล่อมถามไป๋เฟยอวี่ ล้วงเอาวิชาไร้เทียมทานมาสักสองสามเล่มจากปากเขาเท่านั้น
เมื่อเห็นสีหน้าฉงนของเซียวเฟิงกับเฉินฉางเซิง โอวหยางก็กล่าวอย่างได้ใจว่า “ข้าอยากขอให้ศิษย์น้องฉางเซิงใช้ร่างของศิษย์น้องเซียวเป็นผืนผ้า วาดสัตว์เทพที่เป็นตัวแทนของธาตุต่าง ๆ ลงบนร่างเขาสักหลายตัว จากนั้นข้าจะช่วยเปิดปัญญาให้สัตว์เทพที่วาดขึ้นมา ให้พวกมันทำหน้าที่แทนตันเถียนของศิษย์น้องเซียว ดูดซับพลังปราณฟ้าดิน แล้วหล่อเลี้ยงร่างกายของเขา!”