เช้าวันถัดมา ท้องฟ้ามืดครึ้ม เมฆต่ำปกคลุมทั่วหล้า
บรรยากาศบนยอดเขาน้อยตึงเครียดไปหมด
เฉินฉางเซิงยืนอยู่ด้านหลังเซียวเฟิงด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ก่อนเอ่ยกำชับว่า “ศิษย์พี่ ประเดี๋ยวท่านเป็นคนแต้มดวงตาให้เทพอสูรเหล่านี้ จำไว้ แต้มเฉพาะมังกรเขียวกับหงเชว่ และต้องแต้มพร้อมกัน!”
โอวหยางรับพู่กันแต้มดวงตาจากเฉินฉางเซิงมา ก่อนพยักหน้าอย่างจริงจัง
จากนั้นเฉินฉางเซิงก็หันไปกล่าวว่า “ศิษย์พี่รอง ศิษย์น้องสี่ พวกท่านคอยคุ้มกัน หากศิษย์น้องเซียวแย่งชิงจิตสำนึกของเทพอสูรไม่สำเร็จ พวกท่านต้องลงมือทันที ใช้เจตจำนงกระบี่ตัดสายสัมพันธ์ระหว่างศิษย์น้องเซียวกับจิตสำนึกของเทพอสูรเสีย”
หลิงชิงซงกับไป๋เฟยอวี่ยืนกอดกระบี่ สีหน้าเคร่งขรึมไม่ต่างกัน
ท่ามกลางสายตาคาดหวังของหูถูถู เฉินฉางเซิงกระแอมเบา ๆ ก่อนกล่าวว่า “ศิษย์น้องเล็ก ไปเอาผ้าห่มจากห้องมาผืนหนึ่ง แล้วมุดเข้าไปข้างใน อีกเดี๋ยวเสียงฟ้าร้องจะดังมาก”
หูถูถูพยักหน้าอย่างจริงจัง นางยกผ้าห่มผืนเล็กจากห้องของตนออกมา แล้วห่อตัวเองไว้อย่างมิดชิด
เมื่อทุกอย่างเตรียมพร้อมแล้ว เฉินฉางเซิงก็เงยหน้ามองฟ้า ถึงเวลาแล้วที่จะถามสวรรค์ว่ามันยอมให้ยืมของสักหน่อยหรือไม่!
เฉินฉางเซิงทะยานขึ้นไปบนแท่นสูงที่เตรียมไว้ สูดลมหายใจเบา ๆ ก่อนประสานมือเป็นเคล็ดวิชา กระบี่ไม้ท้อเล่มหนึ่งพุ่งออกมาจากแขนเสื้อ
“จุด!”
เฉินฉางเซิงเอ่ยเสียงเข้ม เทียนสองเล่มบนแท่นสูงพลันลุกโชนขึ้นเอง
เขากวัดแกว่งกระบี่ไม้ท้อในมือ สะบัดแขนเสื้อครั้งหนึ่ง ยันต์เหลืองสิบกว่าผืนก็พุ่งออกมา ตั้งเรียงอยู่เบื้องหน้า
เพียงกระบวนท่านี้ เฉินฉางเซิงก็ไปเป็นนักพรตหลวงในโลกมนุษย์ได้อย่างไม่มีปัญหา