“ศิษย์พี่โอวหยาง ขอร้องละ อย่าขุดอีกเลย ถ้าขุดต่อไป ค่ายกลพิทักษ์สำนักคงเปิดใช้งานไม่ได้แล้ว!” เด็กหนุ่มในชุดนักพรตสีน้ำเงินธรรมดาคนหนึ่งวิงวอนโอวหยาง
โอวหยางถือจอบเหล็ก กำลังแซะผลึกแก่นศิลาวิญญาณชั้นยอดที่ฝังอยู่บนพื้น
ผลึกแก่นศิลาวิญญาณชั้นยอดมีอยู่เฉพาะส่วนลึกที่สุดของสายแร่ศิลาวิญญาณ ทั้งยังพบได้ยากยิ่ง ไม่ว่าจะนำไปใช้บำเพ็ญเพียรหรือหลอมสร้างศาสตราวิเศษ ล้วนเป็นวัตถุดิบจำเป็นที่ขาดไม่ได้
มีเพียงสำนักชั้นยอดอย่างสำนักชิงอวิ๋นเท่านั้น ที่นำมันมาใช้สร้างค่ายกลพิทักษ์สำนัก
“จะลนลานไปไย หากเจ้าสำนักลงโทษ ก็แค่บอกไปว่าข้าทำเอง ก้อนนี้ให้เจ้า มีข้ากินก็ไม่มีทางให้เจ้าขาดหรอกน่า” โอวหยางแบกกระสอบไว้บนหลัง ยัดเศษก้อนหนึ่งให้เด็กหนุ่ม แล้วกล่าวอย่างใจกว้าง
เด็กหนุ่มรับผลึกแก่นศิลาวิญญาณชั้นยอดจากมือโอวหยางอย่างหวาดหวั่น ผลึกก้อนนี้มีค่าพอ ๆ กับทรัพยากรบำเพ็ญเพียรของเขาครึ่งปี
ในกระสอบที่โอวหยางแบกอยู่มีผลึกบรรจุอยู่เต็มถึงครึ่งกระสอบ!
บุรุษผู้นี้ถึงกับแซะค่ายกลพิทักษ์สำนักไปทั่วทั้งแนว!
หากหน่วยลาดตระเวนจากยอดเขาลงทัณฑ์มาเห็นเข้า คนธรรมดาคงไม่ตายก็ต้องถูกถลกหนังไปชั้นหนึ่ง
กล้าขุดค่ายกลพิทักษ์สำนัก ยังจะพูดได้อีกหรือว่าไม่ใช่คนทรยศสำนัก?
แต่ตอนที่บุรุษผู้นี้กำลังขุด หน่วยลาดตระเวนกลับเดินผ่านมาพอดี แถมยังทักทายกันอีกว่า
“พวกพี่น้องไปทำอะไรกันมา?”
“ศิษย์พี่โอวหยาง เจ้าของยอดเขาให้พวกเรามาตรวจตราภูเขา แล้วท่านกำลังทำอะไรอยู่หรือ?”
“เฮ้อ ที่บ้านขาดแคลนศิลาวิญญาณนิดหน่อย ข้าก็เลยมาขุดกลับไปสักหน่อย คนเราต้องพึ่งพาตนเองสิ”