สงครามระหว่างสตรีมักเกิดขึ้นอย่างเงียบเชียบเสมอ
เด็กสาวสองคน คนหนึ่งตัวโต คนหนึ่งตัวเล็ก แม้ภายนอกจะดูสนิทสนมกลมเกลียว แต่ทุกถ้อยคำกลับซ่อนคมดาบคมกระบี่ไว้ คอยทิ่มแทงอีกฝ่ายอย่างไม่ปรานี
“ศิษย์น้องตัวเล็กน่ารักน่าเอ็นดูจริง ๆ!”
“ข้าอยู่กับศิษย์พี่ทุกวันทุกคืน!”
“ว่าง ๆ ก็มาเที่ยวที่ยอดเขาหยกหญิงสิ เด็ก ๆ ก็ควรเล่นกับเด็ก ๆ ด้วยกัน”
“ข้าอยู่กับศิษย์พี่ทุกวันทุกคืน!”
......
โอวหยางรีบห้ามศึกประหลาดระหว่างทั้งสองคน ก่อนหันไปยิ้มให้ซูหลิงเอ๋อร์แล้วกล่าวว่า “ศิษย์น้อง ได้เวลาแล้ว พวกเรารีบไปกันเถิด!”
ซูหลิงเอ๋อร์หยิบขลุ่ยหยกออกมา ดวงตาเปี่ยมเสน่ห์ทอดมองโอวหยาง ก่อนเอ่ยเสียงอ่อนหวานว่า “ศิษย์พี่ ให้ข้าเป่าขลุ่ยให้ฟังดีหรือไม่?”
“แค่ก ๆ ๆ เรื่องสำคัญต้องทำก่อน เรื่องนี้ไว้เสร็จธุระแล้วค่อยมาเจอกันที่ห้องข้า พวกเราค่อยคุยกันให้ละเอียด!” โอวหยางกระแอมแห้ง ๆ พลางกล่าว
ใครจะไปทนไหวกัน ถึงจะรู้ว่าคำว่าเป่าขลุ่ยที่ซูหลิงเอ๋อร์พูดกับความหมายที่เขาเข้าใจนั้นไม่ใช่เรื่องเดียวกันก็เถอะ
แต่พอเห็นสาวงามผู้มีเสน่ห์เย้ายวนและบริสุทธิ์เอ่ยวาจาเช่นนี้มาทดสอบจิตมรรคา ใครบ้างจะทนไหว!
“ไม่รู้ว่าข้าจะทนไหวหรือเปล่า?” โอวหยางพึมพำกับตนเอง
“ศิษย์พี่พูดอะไรหรือ?” ซูหลิงเอ๋อร์เอียงศีรษะถามอย่างสงสัย
“ไม่มีอะไร ๆ!”
หูถูถูมองทั้งสองคนหยอกเย้ากันอย่างหวานชื่นแล้วพลันเดือดดาล ศิษย์พี่เป็นคนเลวจริง ๆ!
ทั้งที่มีศิษย์น้องตัวน้อยน่ารักอย่างข้าอยู่แล้ว ยังออกไปหว่านเสน่ห์ใส่คนอื่นอีก ไม่รู้จิ้งจอกเจ้าเสน่ห์นั่นโผล่มาจากที่ใด!