ในที่สุดเฉินฉางเซิงก็ยอมใช้แผ่นหลังของเซียวเฟิงเป็นผืนผ้า สักตราสัตว์เทพทั้งห้าทิศลงไปให้
ส่วนโอวหยางกลับรั้งไป๋เฟยอวี่ไว้ไม่ยอมปล่อย ยืนกรานให้เขาลองนึกดูดี ๆ ว่าตาเฒ่าขอทานนั่นยังไม่ได้มอบเคล็ดวิชาไร้เทียมทานอะไรให้เขาเลย
โอวหยางพูดไม่หยุดว่า ตามเนื้อเรื่องแล้ว ตาเฒ่าขอทานผู้นั้นต้องพกเคล็ดวิชาติดตัวเป็นร้อยเล่มแน่
อย่างเช่นวิธีทะลวงเข้าสู่ขั้นสร้างฐาน
ไป๋เฟยอวี่ส่ายหน้าพลางบอกว่า ตอนที่โอวหยางเก็บเขากลับมา ก็เห็นอยู่แล้วไม่ใช่หรือว่าอย่าว่าแต่เงินเลย เขาอดอยากมาสามวันแล้วด้วยซ้ำ
โอวหยางจึงได้แต่ยอมแพ้อย่างไม่เต็มใจ
การสักตราสัตว์เทพทั้งห้าทิศลงบนตัวเซียวเฟิงไม่ใช่เรื่องยาก แต่สิ่งที่ยากที่สุดคือ หากโอวหยางเปิดสติปัญญาให้สัตว์เทพแล้ว ทัณฑ์อสนีที่เรียกมาจะเป็นสิ่งที่เซียวเฟิงต้านทานไหวหรือไม่!
เหตุที่สัตว์เทพได้ชื่อว่าเป็นสัตว์เทพ ก็เพราะพวกมันคือความแปรผันอันยิ่งใหญ่ที่สุดในฟ้าดินแห่งนี้
งูบำเพ็ญสามพันปีจึงกลายเป็นเจียว และเจียวบำเพ็ญอีกสามพันปีจึงกลายเป็นมังกร
ในฟ้าดินแห่งนี้มีเจียวมังกรมากมาย ทว่าห่างหายจากการปรากฏกายของมังกรแท้จริงมานานแล้ว
เพียงเท่านี้ก็พอจะจินตนาการได้ว่าพวกเจียวที่หมายแปลงกายเป็นมังกรจะมีจุดจบเช่นไร
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงสัตว์เทพที่โอวหยางสร้างขึ้นแบบเร่งรัดเช่นนี้
แถมยังวาดทีเดียวตั้งห้าตัว!
เกรงว่าโอวหยางเพิ่งเปิดสติปัญญาให้พวกมันได้ไม่ทันไร วินาทีถัดมาเซียวเฟิงก็อาจถูกทัณฑ์อสนีผ่าจนไม่เหลือแม้แต่เถ้าถ่าน
ไป๋เฟยอวี่จ้องเซียวเฟิงเขม็ง ตั้งแต่แรกเห็นเด็กหนุ่ม เขาก็พบว่ารากฐานและตันเถียนของอีกฝ่ายถูกทำลายจนสิ้น
หากคิดจะบำเพ็ญ ก็มีแต่ต้องฝึกกายาเท่านั้น!
แต่ถึงอย่างนั้น แม้ในยุคบรรพกาล การฝึกกายาก็ยังเป็นวิถีบำเพ็ญที่ยากที่สุด