ช่างลำบากใจนัก
เมื่อเห็นแววตาอ้อนวอนปนคาดหวังของศิษย์น้องหญิง โอวหยางก็ทำใจปฏิเสธไม่ลง
แต่จิ้งจอกทิเบตในอ้อมแขนตัวนี้เป็นจิ้งจอกวิญญาณแปดหางขั้นผ่านทัณฑ์สวรรค์เชียวนะ!
ถึงโอวหยางจะไม่คิดว่าขั้นผ่านทัณฑ์สวรรค์แข็งแกร่งสักเท่าไร แต่ในโลกภายนอก ยอดฝีมือขั้นผ่านทัณฑ์สวรรค์คนไหน ๆ ต่อให้ไปยังเก้าสถานศักดิ์สิทธิ์ก็ยังได้รับการยกย่องให้เป็นแขกคนสำคัญ!
ใครเขาเลี้ยงยอดฝีมือขั้นผ่านทัณฑ์สวรรค์เป็นสัตว์เลี้ยงกันเล่า?
ศักดิ์ศรีของยอดฝีมือขั้นผ่านทัณฑ์สวรรค์เล่า ไม่เอาแล้วหรือไร!
“ข้ายินดี!” หูเหยียนพลันส่งเสียงผ่านกระแสจิตบอกโอวหยาง
“?” โอวหยางมองดวงตาปลาเหม่อลอยของหูเหยียนในอ้อมแขนหูถูถูอย่างประหลาดใจ
“นางเป็นคนเผ่าพันธุ์เดียวกับข้า ข้าเองก็อยากรู้ว่าผู้บำเพ็ญปีศาจเผ่าข้ามาที่สำนักชิงอวิ๋นด้วยเหตุใด อีกอย่าง นางเป็นคนแรกในรอบหลายร้อยปีที่ชมว่าข้าน่ารัก!” หูเหยียนกล่าวอย่างเรียบเฉย
“เหตุผลนี้ฟังดูฝืนไปหน่อยกระมัง?” โอวหยางมองหูเหยียนอย่างเคลือบแคลง เขายังจับต้นชนปลายไม่ถูกว่าจิ้งจอกทิเบตตรงหน้าคิดจะทำอะไรกันแน่
ทว่าตัวเขาซึ่งอยู่เพียงขั้นฝึกลมปราณกลับใช้วิชาส่งเสียงผ่านกระแสจิตชั้นสูงเช่นนี้ไม่เป็น จึงทำได้เพียงใช้สายตาถามหูเหยียน
หูเหยียนย่อมมีแผนการเล็ก ๆ ของตนเองอยู่ในใจ ด้านหนึ่ง แม้เขาจะเกลียดชังเขาชิงชิวอย่างยิ่ง แต่ความเกลียดชังนี้ค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นจากการถูกดูแคลนรูปลักษณ์มาตั้งแต่เด็ก
ยามนี้กลับมีคนร่วมเผ่าชมว่าเขาน่ารัก ทั้งยังเป็นคำชมจากใจจริง ทำให้หูเหยียนสัมผัสได้ถึงความรู้สึกเป็นที่ยอมรับจากคนเผ่าพันธุ์เดียวกัน