เสียงเคาะประตูทำให้หูถูถูที่กำลังกินถังหูลู่ในฝันสะลึมสะลือตื่นขึ้นมา
หูถูถูขยี้ตาทั้งสองข้าง พอเพิ่งลุกขึ้นนั่งก็ยังนึกไม่ออกว่าตัวเองอยู่ที่ไหน
โอวหยางในชุดคลุมสีเขียวผลักประตูเดินเข้ามา
“ศิษย์...ศิษย์พี่ใหญ่ กินข้าวหรือยังเจ้าคะ?” หูถูถูถามเสียงงัวเงีย
“ยังไม่ถึงเวลากินข้าวหรอก อีกอย่างวันนี้เราไม่ได้กินบนยอดเขาน้อย แต่จะไปกินของสำนักชิงอวิ๋นกัน รีบลุกได้แล้ว วันนี้จะไปจุดโคมชะตานิรันดร์ให้เจ้า” โอวหยางกล่าวพลางยิ้ม
จากนั้นเขาก็มองหูเหยียนที่ขดตัวเรียบร้อยอยู่ตรงหัวเตียง ทว่าหูเหยียนกลับไม่ลุกขึ้น
หูถูถูงัวเงียสวมเสื้อผ้า ก่อนเดินตามโอวหยางออกจากห้อง พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นไป๋เฟยอวี่ยืนเอามือไพล่หลังอยู่บนกิ่งไม้
“ศิษย์พี่ไป๋ตื่นแต่เช้าก็มาบำเพ็ญแล้ว ขยันจริง ๆ เจ้าค่ะ!” หูถูถูเอ่ยชม
“เช้าขนาดนี้ก็ยังวางท่า ไม่รู้จะทำให้ใครดู ไปเถอะ ไปเถอะ ช้ากว่านี้เดี๋ยวจะไปไม่ทันมื้อเที่ยงของสำนักชิงอวิ๋น” โอวหยางเหลือบมองไป๋เฟยอวี่ ก่อนหันไปเร่งหูถูถู
“เอ่อ...ศิษย์พี่ใหญ่ พวกเราคงไม่ได้เดินไปกันใช่ไหมเจ้าคะ?” หูถูถูมองศิษย์พี่ใหญ่ นางไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงอยู่แค่ขั้นฝึกลมปราณเก้าชั้น แต่ผู้ฝึกตนขั้นฝึกลมปราณเก้าชั้นยังเหินกระบี่ไม่ได้
หรือจะต้องปีนทางขึ้นเขาที่ดูเหมือนไม่มีวันสิ้นสุดอีกแล้ว?
โอวหยางส่ายหน้า ยิ้มแล้วกล่าวว่า “วันนี้ไม่ต้องปีนเขาหรอก เดี๋ยวคนจากยอดเขาชิงอวิ๋นจะมารับพวกเรา”