เรือบุปผาแล่นมาถึงหน้าประตูวังหลวง เหล่าทหารยามเพิ่งเคยเห็นเรือบุปผาเช่นนี้เป็นครั้งแรก เรือช่างใหญ่โตเสียจริง ส่วนเหล่าหญิงสาวบนเรือก็งดงามไม่ธรรมดา
แต่หากไม่มีพระบัญชาจากฮ่องเต้ พวกเขาก็ไม่กล้าปล่อยให้เรือบุปผาแล่นเข้าไปในวัง ใครจะรู้ว่าภายในเรือลำนั้นจะมีทหารถือดาบถือขวานซ่อนอยู่ถึงแปดร้อยนายหรือไม่ แล้วพุ่งเข้าไปสังหารคนในวังเสียเลย
“ถ่ายทอดพระบัญชาฮ่องเต้ อนุญาตให้เรือบุปผาเข้าไปในวังได้!”
เสียงตะโกนแหลมสูงดังมาจากส่วนลึกของวังหลวง ทำให้ฝูงชนที่มุงดูส่งเสียงอุทานด้วยความตกตะลึงทันที ไม่มีใครคิดว่าฮ่องเต้จะทรงอนุญาตให้เรือบุปผาแล่นเข้าไปในวังหลวงจริง ๆ!
นับเป็นเกียรติยศอันยิ่งใหญ่ ป้ายชื่อของหออี๋หงคงโด่งดังยิ่งขึ้นไปอีกนับแต่นี้
ใครบ้างจะไม่อยากเที่ยวหอนางโลมเดียวกับฮ่องเต้เล่า?
ประตูใหญ่ของวังหลวงค่อย ๆ เปิดออก เรือบุปผาแล่นเข้าไปด้านในอย่างราบรื่นไร้อุปสรรค
ทันทีที่เรือบุปผาแล่นเข้าไปในวังหลวง วังที่เดิมมืดมิดและเงียบงันก็พลันมีแสงไฟสองดวงสว่างขึ้นจากส่วนลึก แสงทั้งสองยิ่งสว่างขึ้นอย่างรวดเร็ว ส่องให้เห็นเส้นทางที่ทอดลึกเข้าไปในวังหลวง
เรือบุปผาแล่นไปตามถนนหลวงภายในวัง หลิงชิงซงซึ่งนั่งอยู่บนส่วนสูงสุดของเรือมองสถานที่ตรงหน้า ที่ทั้งคุ้นเคยและแปลกตา
ความทรงจำอันแสนโหดร้ายเหล่านั้นถูกเขาซ่อนไว้ในส่วนลึกที่สุดของความทรงจำตั้งนานแล้ว ตอนนั้นเขายังเด็กนัก จึงไม่ได้รู้สึกสะเทือนใจต่อเรื่องที่เกิดขึ้นมากเท่าไร
ทว่าเมื่อได้เห็นทุกสิ่งที่ทั้งคุ้นเคยและแปลกตาตรงหน้า แววเศร้าสร้อยและโกรธแค้นก็ยังวาบผ่านดวงตาของหลิงชิงซง