ทัณฑ์อสนีที่กำลังก่อรูปอยู่กลางท้องฟ้าชะงักไปชั่วขณะราวกับติดขัด ก่อนจะสลายหายไปอย่างหมดจดราวเมฆหมอกถูกลมพัดกวาด
ทัณฑ์อสนีซึ่งก่อนหน้านี้แผ่แสนยานุภาพเกรียงไกร พลันหายวับไปไร้ร่องรอยหลังหลิงชิงซงเอ่ยคำว่า “ไสหัวไป”
ทัณฑ์อสนีสามสามนี้คร่าชีวิตผู้บำเพ็ญขั้นรวมแก่นทองมานับไม่ถ้วน ทว่าเมื่อเผชิญอานุภาพสวรรค์เช่นนี้ หลิงชิงซงกลับทำให้มันหนีไปได้ตรง ๆ อย่างนั้นหรือ?
หลิงชิงซงผู้เป็นต้นเหตุของทุกสิ่งร่อนลงจากกลางอากาศ เดิมทีทั่วร่างก็เต็มไปด้วยเจตจำนงกระบี่อันคมกริบอยู่แล้ว บัดนี้เพียงยกมือขยับเท้า เจตจำนงกระบี่ก็ไหลเวียนแผ่วจาง
นี่คือปรากฏการณ์ที่วิถีกระบี่หลอมรวมเข้าสู่ร่าง ขอเพียงพลังบำเพ็ญมั่นคงขึ้น หลิงชิงซงก็มั่นใจว่าต่อให้เผชิญหน้ากับผู้บำเพ็ญขั้นออกจากกาย เขาก็สังหารอีกฝ่ายได้อย่างง่ายดาย!
น่าเสียดายที่กระบี่ประจำชีพยังไม่สำเร็จ จึงต้องหากระบี่แห่งจิตขึ้นมาใหม่
เมื่อหลิงชิงซงลงมายืนบนเรือบุปผาและเห็นฉางเซียวเยวี่ยมีคราบเลือดแต้มอยู่ตรงมุมปาก แววขอโทษก็วาบผ่านดวงตา ทว่าฉางเซียวเยวี่ยกลับไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย ทั้งยังยิ้มให้เขา
จากนั้นหลิงชิงซงสูดลมหายใจลึก มองไปยังใบหน้าที่ปรากฏขึ้นในความทรงจำของตนอยู่เนือง ๆ ซึ่งกำลังนั่งอยู่บนตั่งนุ่ม
นางงดงามกว่าแต่ก่อนมาก ทว่ากลับดูแปลกหน้าไปอย่างยิ่ง หากไม่เห็นกับตา หลิงชิงซงคงไม่เชื่อว่าเด็กสาวผู้สูงศักดิ์สง่างามตรงหน้าคือเซวียนเอ๋อร์
“มันคิดจะทำอะไร?” จักรพรรดิชรามองหลิงชิงซงซึ่งสวมชุดกระโปรงขาวอยู่บนเรือบุปผาฝั่งตรงข้าม เขารู้แล้วว่าเด็กสาวในชุดขาวผู้นั้นคือหลานชายแท้ ๆ ของตน หลิงชิงซง