บนเส้นทางภูเขาของสำนักชิงอวิ๋น เด็กหนุ่มผู้สวมชุดเต๋าสีเขียวเข้มจูงมือเด็กหญิงตัวน้อย ค่อย ๆ เดินขึ้นเขา
“ศิษย์พี่โอวหยาง ยังอีกไกลไหมเจ้าคะ!” เด็กหญิงตัวน้อยถามพลางหอบ ใบหน้ากลมงดงามราวตุ๊กตาเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อ แก้มป่องจนดูราวกับกระรอกน้อย
เด็กหนุ่มที่ถูกเรียกว่าศิษย์พี่โอวหยางหยุดฝีเท้า เงยหน้ามองดวงอาทิตย์แล้วครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนตอบว่า “วางใจเถิด ด้วยความเร็วเท่านี้ พรุ่งนี้ก่อนพลบค่ำเราต้องไปถึงตีนเขาของเราแน่”
“พะ...พรุ่งนี้ก่อนพลบค่ำหรือเจ้าคะ?” ใบหน้าเด็กหญิงซีดเผือด นางนั่งแหมะลงกับพื้นอย่างงอน ๆ และไม่ยอมขยับไปต่อแม้แต่ก้าวเดียว
เส้นทางภูเขาเบื้องหน้าคดเคี้ยวไปมา ราวกับทอดยาวจนมองไม่เห็นจุดสิ้นสุด
เมื่อเห็นเด็กหญิงนอนแผ่บนแผ่นศิลาสีเขียวราวกับแกล้งตาย โอวหยางก็ค่อย ๆ นั่งลงข้างนางเช่นกัน พลางมองสำรวจศิษย์น้องหญิงคนใหม่ด้วยความอยากรู้อยากเห็น
ในสายตาของโอวหยาง ข้างกายเด็กหญิงตรงหน้ามีหน้าต่างปรากฏขึ้น ซึ่งมีเพียงเขาเท่านั้นที่มองเห็น
ชื่อ: หูถูถู (จิ้งจอกสวรรค์เก้าหางวัยเยาว์)
ขั้นบำเพ็ญ: ขั้นรวมแก่นทองระดับห้า
รากฐาน: 10
เสน่ห์: 7 (ยังไม่บรรลุนิติภาวะ)
โชควาสนา: 8
พรสวรรค์ด้านดนตรี: 10
วิชาเฉพาะตัว: ลุ่มหลงสรรพชีวิต (ยังไม่เปิดใช้งาน)
คำประเมิน: นี่คือสาวหูสัตว์ชั้นเลิศที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะคนหนึ่ง!!!
โอวหยางยินดีอยู่ในใจ เมื่อเทียบกับพวกศิษย์อกตัญญูบนเขา ในที่สุดก็มีสาวหูสัตว์ธรรมดา ๆ มาเสียที
เด็กหญิงตัวน้อยชื่อหูถูถู เพิ่งมาถึงสำนักชิงอวิ๋นในวันนี้ อาจารย์ของเขาที่ไม่ได้พบหน้ากันมาเกือบปีเพียงกำชับโอวหยางไว้สองสามคำ ก่อนรีบร้อนจากไปอีกครั้ง ก่อนจากยังถอนหายใจยาว ราวกับเพิ่งสลัดปัญหาบางอย่างทิ้งไปได้
จากนั้นจึงเกิดภาพคนทั้งสองกำลังปีนเขาขึ้นมา ด้านหนึ่งโอวหยางอยากรู้ว่าอาจารย์กำลังคิดจะทำอะไรกันแน่ อีกด้านก็อยากเห็นว่าศิษย์น้องหญิงคนใหม่นี้จะเผยหางจิ้งจอกออกมาเมื่อไร
ถูกต้อง เพียงเห็นศิษย์น้องหญิงคนนี้ครั้งแรก โอวหยางก็รู้แล้วว่านางไม่ใช่มนุษย์ แต่เป็นจิ้งจอกวิญญาณผู้มีร่างเต๋าแต่กำเนิด!
อย่างไรเสีย หน้าต่างคุณสมบัติสีทองที่ลอยอยู่ข้างนางก็เด่นเสียจนเขาแสร้งทำเป็นมองไม่เห็นไม่ได้
แต่อาจารย์เป็นถึงเจ้าของยอดเขาแห่งหนึ่งในสำนักชิงอวิ๋น กลับรับปีศาจจิ้งจอกมาเป็นศิษย์อย่างนั้นหรือ?
หากข่าวนี้แพร่ออกไป ต้องกลายเป็นข่าวใหญ่ในโลกผู้บำเพ็ญอีกเรื่องแน่!
“ศิษย์พี่มองอะไรอยู่หรือเจ้าคะ?” หูถูถูถลึงตามองโอวหยางอย่างไม่สบอารมณ์ ศิษย์พี่ใหญ่ตรงหน้ารูปร่างหน้าตาดูดี แต่กลับไร้มารยาทสิ้นดี ต่อให้ไม่เหาะกระบี่ อย่างน้อยก็น่าจะใช้วิชาอาคมธาตุลมช่วยให้นางเดินทางสะดวกขึ้นบ้างสิ
ทั้งที่นางเป็นเพียงเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ แท้ ๆ เขากลับพานางปีนเขามาตั้งสองชั่วยาม!
ไม่รู้จักทะนุถนอมสาวงามเอาเสียเลย!
แถมสายตาที่เขาใช้มองนางยังร้อนแรงขึ้นเรื่อย ๆ หรือว่าเขาจะเป็นพวกชอบเด็กกันนะ?
หรือเป็นเพราะนางเกิดมางดงาม ตอนนี้ก็เป็นโฉมงามน้อยที่เติบโตไปย่อมงามล่มเมือง ศิษย์พี่ผู้นี้ถึงได้หลงใหลนางตั้งแต่ยังเป็นเด็ก?
ถึงนางจะเป็นองค์หญิงน้อยแห่งเผ่าจิ้งจอก มีรูปโฉมงามไร้ผู้ใดเทียบ แต่ตอนนี้นางเพิ่งอายุห้าขวบ ยังไม่คิดจะมีความรักหรอก!
ถูถูอย่างข้าน่ะเกลียดศิษย์พี่อะไรพวกนี้ที่สุด!
เมื่อคิดถึงตรงนี้ แววตาของหูถูถูก็เต็มไปด้วยความระแวดระวัง นางกำหมัดทั้งสองข้างไว้หน้าอกเหมือนหนูแฮมสเตอร์หวงอาหาร แล้วถามย้ำอย่างระวังตัวว่า “ศิษย์พี่กำลังมองอะไรอยู่หรือเจ้าคะ?”
เมื่อได้ยินหูถูถูถามซ้ำ โอวหยางที่ใจลอยไปไกลก็รู้ตัวว่าท่าทีของตนเสียมารยาท จึงกระแอมอย่างกระอักกระอ่วน ก่อนจะเบือนสายตากลับมา
ทว่าในใจของโอวหยางกลับปั่นป่วนราวคลื่นซัดฝั่ง ราวกับเพิ่งล่วงรู้ข่าวใหญ่เข้าให้!
ให้ตายสิ อาจารย์แซ่หู ศิษย์น้องหญิงคนนี้ก็แซ่หู หรือว่านางจะเป็นลูกนอกสมรสของอาจารย์?
แต่ศิษย์น้องหญิงคนนี้เป็นปีศาจจิ้งจอกที่มีร่างเต๋าแต่กำเนิดนะ!
หรือว่า......
ซี้ด.......
อาจารย์จับจิ้งจอกมาได้จริง ๆ หรือเนี่ย?
เร้าใจชะมัด! สมเป็นอาจารย์ของฉันจริง ๆ!
แต่ถ้าเป็นอย่างนั้น แล้วเหล่าอาจารย์หญิงของฉันจะทำอย่างไรล่ะ?!!!
แม้แต่ตัวเขาซึ่งเป็นคนข้ามมิติมา ยังอดรู้สึกว่าตนเทียบอาจารย์ผู้มีฉายาว่าหนุ่มเจ้าสำราญแห่งโลกบำเพ็ญไม่ได้!
อาจารย์ของเขานี่ช่างเป็นชายงามนำหายนะจริง ๆ บางครั้งเขายังต้องคอยตามเช็ดก้นให้อาจารย์ด้วยซ้ำ
ตอนนี้มีลูกแล้ว หากเหล่าอาจารย์หญิงรู้เข้า พวกนางคงไม่ปล่อยให้สมองของอาจารย์อยู่ดีแน่!
โอวหยางกังวลว่าไฟจะลามเข้าหลังเรือนของอาจารย์ แต่ในใจก็กลับเริงร่าขึ้นมาอีกครั้ง
กุมจุดอ่อนชิ้นโตเช่นนี้ไว้ในมือแล้ว ควรเรียกร้องอะไรเกินเลยสักหน่อยดีนะ?
สีหน้าของโอวหยางไม่เปลี่ยน แต่ในใจยินดีจนแทบห้ามตัวเองไม่อยู่
ศิษย์น้องหญิงคนใหม่ x จุดอ่อนร้ายแรงของตาแก่ √
ฮี่ ๆ ๆ!
อาจารย์ ท่านคงไม่อยากให้เหล่าอาจารย์หญิงรู้เรื่องนี้หรอกกระมัง?
เมื่อนึกถึงตรงนี้ โอวหยางก็มองศิษย์น้องหญิงตัวน้อยอีกครั้ง ก่อนเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มอ่อนโยนแล้วกล่าวว่า “ศิษย์น้องหญิง เพิ่งมาถึงสำนักชิงอวิ๋น คงยังไม่คุ้นเคยกับสถานที่ ศิษย์พี่จึงพาเจ้ามาทำความคุ้นเคยกับเส้นทางในสำนัก วันหน้าจะได้ไม่หลงทางเวลาไปฟังบรรยายตามยอดเขาต่าง ๆ”
หูถูถูมองโอวหยางที่จู่ ๆ ก็เปี่ยมไมตรี ก่อนส่ายหน้าแล้วกล่าวเสียงดังว่า
“อาจารย์บอกถูถูระหว่างทางแล้วเจ้าค่ะ สำนักชิงอวิ๋นเป็นหนึ่งในเก้าสำนักบำเพ็ญเซียนแห่งโลกผู้บำเพ็ญในยุคนี้”
“มีศิษย์สายในกว่าพันคน ศิษย์สายนอกหนึ่งแสนคน ครอบครองถ้ำสวรรค์และแดนสุขาวดีอย่างดินแดนศักดิ์สิทธิ์ชิงอวิ๋น มียอดเขาเจ็ดสิบสองแห่ง พื้นที่ของสำนักทอดยาวนับแสนกิโลเมตร! พลังวิญญาณฟ้าดินเข้มข้น ของวิเศษฟ้าดินพบเห็นได้ทุกหนแห่ง.....”
“หากไร้โชควาสนาอันยิ่งใหญ่ บุญวาสนาอันไพศาล และพรสวรรค์ล้ำเลิศ แม้แต่การเข้าสำนักสายนอกก็ยากเย็นราวกับปีนขึ้นสวรรค์!”
.......
หูถูถูเล่าเรื่องราวทุกอย่างเกี่ยวกับสำนักชิงอวิ๋นได้อย่างคล่องแคล่วราวกับท่องจำขึ้นใจ จนโอวหยางฟังแล้วถึงกับงงงัน
“สำนักชิงอวิ๋นดีขนาดนั้นเชียวหรือ? ฉันนึกว่าหมาที่ไหนก็เข้ามาได้เสียอีก!” โอวหยางค่อย ๆ พิมพ์เครื่องหมายคำถามขึ้นในใจ
สมัยที่เขาเพิ่งข้ามมิติมา อาจารย์ก็เหาะลงมาจากฟ้า ร้องไห้อ้อนวอนอย่างหน้าด้านหน้าทน ยืนกรานจะรับเขาเป็นศิษย์ ตอนนั้นเขายังนึกว่าอีกฝ่ายเป็นนักต้มตุ๋นจากที่ไหนเสียอีก
เดิมทีโอวหยางตั้งใจจะบอกหูถูถูว่ายอดเขาไหนในสำนักเป็นแหล่งรวมคนโง่ ที่ไหนมีของกินให้แอบอาศัยกิน และยอดเขาไหนควรอ้อมให้ห่าง แต่เมื่อได้ฟังนางพูด เขาก็รู้กาลเทศะและปิดปากลง
เมื่อหูถูถูพูดจบ โอวหยางกระแอมแล้วกล่าวด้วยสีหน้าจริงจังว่า “ดี เรื่องเหล่านี้ล้วนเป็นสิ่งที่ข้าตั้งใจจะบอกเจ้า ในเมื่อเจ้ารู้อยู่แล้ว ข้าก็ไม่ต้องแนะนำทีละอย่าง ต่อไปข้าจะพูดถึงเรื่องสำคัญที่สุด นั่นคือสถานการณ์บนยอดเขาของเรา... ไม่สิ... ยอดเขาเล็ก ๆ ของเราต่างหาก!”
เมื่อเห็นโอวหยางมีสีหน้าขึงขัง หูถูถูก็ตั้งใจฟังขึ้นมา
อย่างไรเสีย ต่อไปนางต้องใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ ย่อมให้ความสำคัญกับเรื่องนี้มาก
โอวหยางยกนิ้วชี้ขึ้นอย่างเคร่งขรึมแล้วกล่าวว่า “บนยอดเขาของเรา นอกจากตาแก่แล้ว ข้าคือใหญ่ที่สุด!”
???
แค่นี้หรือ?
หูถูถูมองโอวหยางที่ทำหน้าจริงจัง พลางสงสัยว่าตนเองฟังผิดไปหรือไม่
โอวหยางเห็นหูถูถูจ้องตนตาค้าง จึงกล่าวต่อว่า “ต่อไปก็ตามข้ามา กฎของข้าก็คือกฎ! ส่วนศิษย์อกตัญญูอีกไม่กี่คนบนยอดเขา อยู่ให้ห่างจากพวกเขาไว้ พวกนั้นล้วนมีปัญหากันทั้งนั้น!”
เมื่อพูดถึงตรงนี้ โอวหยางก็เจ็บปวดใจอยู่บ้าง หากตอนพวกศิษย์อกตัญญูเหล่านั้นเพิ่งมาถึงสำนัก เขาสร้างบารมีให้เป็นที่เกรงขามเสียหน่อย ก็คงไม่ต้องมานั่งรู้สึกว่าตนไม่สมกับเป็นศิษย์พี่ใหญ่เช่นนี้
“โอ้ ดูท่าศิษย์พี่จะมีอคติต่อพวกเรามากทีเดียวนะ!”
สิ้นเสียงโอวหยาง เสียงอ่อนโยนเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง แม้น้ำเสียงจะนุ่มนวล แต่ถ้อยคำกลับเย็นชาอย่างยิ่ง
ร่างของโอวหยางแข็งทื่อ เขาหันกลับไปอย่างกระอักกระอ่วน แล้วเห็นเด็กหนุ่มในชุดเต๋าคนหนึ่งยืนอยู่ข้างหลัง
โอวหยางฝืนยิ้มแล้วกล่าวว่า “โอ้ นี่เสี่ยวไป๋เองหรือ? เจ้าก็มาปีนเขาด้วยหรือ ช่างบังเอิญจริง ๆ!”