ยิ่งลึกเข้าไปในเขตหวงห้าม ทิวทัศน์รอบด้านก็ยิ่งงดงามวิจิตร
มีปลาตัวใหญ่แหวกว่ายอยู่กลางป่า มีเห็ดสูงเสียดเมฆ
กระเรียนขาวร่ายรำอยู่บนภูเขา พยัคฆ์ดุร้ายกลับถูกคนขี่
โอวหยางกับหูถูถูนั่งอยู่บนหลังพยัคฆ์ขาวตาแขวนตัวมหึมา ค่อย ๆ เดินไปตามป่าเขา
หูถูถูนั่งอยู่ด้านหน้า แกว่งเท้าไปมา ยังไม่ยอมแพ้และคอยถามหยั่งเชิงโอวหยางว่า “ศิษย์พี่ชอบสัตว์ตัวเล็ก ๆ แบบไหนที่สุดหรือเจ้าคะ!”
โอวหยางแสร้งทำเป็นครุ่นคิด พลางลูบคาง ก่อนกล่าวอย่างหยอกเย้าว่า “เรื่องนี้หรือ ข้าชอบจิ้งจอกน้อยมากกว่า!”
“อ๊ะ!” หูถูถูหันขวับกลับมาด้วยความยินดี มองโอวหยางที่กำลังยิ้ม ก่อนรีบหันหน้ากลับไป ไม่ยอมให้เขาเห็นแววตาตื่นเต้นของตน
“ฮึ ข้าก็ชอบจิ้งจอกน้อยเหมือนกัน! จิ้งจอกน้อยไม่จำเป็นต้องชอบศิษย์พี่เสียหน่อย!” หูถูถูแสร้งกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ
แต่ในใจกลับดีใจสุด ๆ! ศิษย์พี่ชอบจิ้งจอกนี่นา แบบนี้ก็แปลว่าชอบข้าน่ะสิ!
โอวหยางมองหูถูถูที่กำลังดีใจจนแก้มป่องเป็นซาลาเปา อดทอดถอนใจไม่ได้ ผู้คนต่างกล่าวว่าบุตรสาวเป็นเสื้อบุนวมผืนเล็กที่แนบกายบิดา
คำพูดนี้ไม่ผิดเลยสักนิด เสื้อบุนวมผืนเล็กเช่นนี้ ใครได้ห่มก็ต้องหลงรักทั้งนั้น!
“เช่นนั้นศิษย์พี่ ที่นี่มีจิ้งจอกหรือไม่เจ้าคะ?” หูถูถูฉวยโอกาสถาม
“มีสิ ในหุบเขาชิงอวิ๋นมีสัตว์นานาชนิดเดินเพ่นพ่าน ย่อมมีจิ้งจอกด้วย!” โอวหยางตอบ
“เช่นนั้นศิษย์พี่พาข้าไปดูจิ้งจอกได้หรือไม่เจ้าคะ?” หูถูถูมองโอวหยางอย่างคาดหวัง