ใครกันให้เจ้าหนูนี่เป็นศิษย์พี่ใหญ่?

ตอนที่ 5 ใครกันที่ตั้งเจ้าหนูนี่เป็นศิษย์พี่ใหญ่?

6 นาที· 1.5K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

เสียงคำรามของโอวหยางดังขึ้น พร้อมกับเด็กหนุ่มในชุดรัดกุมสีดำที่กอดกระบี่เดินออกมาจากในห้อง

เด็กหนุ่มสวมชุดรัดกุมสีดำทั่วร่าง รอบกายแผ่เจตจำนงกระบี่อันมุ่งสังหาร เพียงมองแวบเดียวก็ทำให้ผู้คนรู้สึกหวาดหวั่นจนไม่กล้าเข้าใกล้

กระบี่ล้ำค่าเล่มหนึ่งยาวสามฉื่อถูกเด็กหนุ่มกอดไว้แนบอกแน่น ลมหายใจของเขายังไม่สงบดีนัก ทว่าก็เริ่มกลับมาสม่ำเสมอแล้ว

เด็กหนุ่มผ่อนลมหายใจยาว ก่อนค่อย ๆ ลืมตาขึ้น มองโอวหยางแล้วพยักหน้า จากนั้นจึงเอ่ยออกมาอย่างแข็งกระด้างคำหนึ่งว่า “ดี!”

โอวหยางมองเด็กหนุ่มที่พังหลังคาบ้านของตนจนปลิวว่อนด้วยสีหน้าปวดใจไม่น้อย เด็กหนุ่มผู้นี้ก็คือหลิงชิงซง ศิษย์น้องรองของเขา และยังเป็นตัวปัญหาที่ทำให้เขาปวดหัวที่สุดบนยอดเขาแห่งนี้อีกด้วย

ชื่อ: หลิงชิงซง (บุตรแห่งมิติ)

การบำเพ็ญ: ขั้นรวมแก่นทองระดับ 7

รากฐาน: 10+1

เสน่ห์: 10

โชค: 10

พรสวรรค์ด้านกระบี่: 10+1

วิชาเฉพาะตัว: ข้าคือกระบี่!

คำประเมิน: บุตรแห่งมิติผู้มีอาการหวาดกลัวการเข้าสังคมเล็กน้อย ตัวเอกที่สวรรค์กำหนด!

ทุกครั้งที่เห็นหน้าต่างคุณสมบัติของหลิงชิงซง โอวหยางก็อดสบถออกมาไม่ได้ มารดามันเถอะ เกิดมาดีก็คือดีกว่าจริง ๆ!

บางคนเกิดมาก็อยู่ในแดนสุขาวดี ขณะที่บางคนเกิดมาก็ต้องเป็นวัวเป็นม้า!

เทียบคนกับคนแล้วชวนให้โมโหจริง ๆ!

แต่ถึงอย่างไร เด็กคนนี้ก็เป็นลูกที่เขาเลี้ยงมากับมือ!

ภาพเหตุการณ์ในวันวานยังคงแจ่มชัดอยู่ตรงหน้าโอวหยาง

หลังจากได้รับระบบมา เขาก็พบหลิงชิงซง เด็กกำพร้าคนหนึ่ง พอเห็นคุณสมบัติบนหน้าต่างของหลิงชิงซง โอวหยางก็ตัดสินใจทันทีว่าจะรับเด็กกำพร้าคนนี้มาเลี้ยง!

การผูกสัมพันธ์กับบุตรแห่งมิติไว้ตั้งแต่เนิ่น ๆ คือหนทางสำคัญที่จะทำให้มีชีวิตรอด!

ตอนนั้นโอวหยางอายุ 5 ขวบ พาหลิงชิงซงวัย 3 ขวบเร่ร่อนพเนจรไปทั่ว

กระทั่งได้พบกับอาจารย์ของตน หูอวิ๋น ทั้งสองก็ร้องไห้อ้อนวอนขอให้รับพวกเขาเป็นศิษย์

เมื่อนึกถึงตอนที่อาจารย์อ้อนวอนเขา...

ในไร่นาแห่งหนึ่ง โอวหยางวัย 5 ขวบกับหลิงชิงซงวัย 3 ขวบกำลังกินมันเทศที่ขโมยมาจากแปลงนาอย่างเอร็ดอร่อย

นักพรตผู้มีท่วงท่าสง่างามดุจเซียนเหาะลงมาจากฟากฟ้าและปรากฏตัวตรงหน้าทั้งสอง

“สหายน้อย เจ้ากับข้ามีวาสนาต่อกัน ยินดีเป็นศิษย์ของข้าหรือไม่?”

นักพรตผู้นั้นก็คือหูอวิ๋น อาจารย์ของพวกเขาในตอนนี้ เมื่อเห็นหูอวิ๋นเหาะลงมาจากฟ้า โอวหยางก็ปฏิเสธโดยไม่ทันคิด

ถึงอย่างไรเขาก็ตื่นรู้ระบบแล้ว ส่วนเด็กที่พามาด้วยก็เป็นบุตรแห่งมิติ ใครหน้าไหนก็อยากมาเป็นอาจารย์ของเขาได้งั้นหรือ?

หูอวิ๋นเองก็คาดไม่ถึงว่าโอวหยางจะปฏิเสธตรง ๆ เมื่อถูกปฏิเสธ หลิงชิงซงก็หลบไปอยู่หลังโอวหยางโดยสัญชาตญาณ จ้องหูอันอย่างระแวดระวัง

“ข้าขอร้องล่ะ ให้น้องชายของเจ้าเป็นศิษย์ข้าเถอะ!” หูอวิ๋นกล่าวกับโอวหยางอย่างจริงใจ

“ท่านนักพรต แล้วข้าล่ะ?” โอวหยางวัย 5 ขวบถามด้วยความคาดหวัง

“ข้ารับรองได้ว่าจะทำให้เจ้าเป็นเศรษฐีผู้มั่งคั่ง!” หูอวิ๋นตบอกให้คำมั่น

“ข้าก็อยากบำเพ็ญเซียน!” โอวหยางปฏิเสธทันควัน

“เมื่อเทียบกับน้องชายของเจ้าแล้ว เจ้าเป็นเศรษฐีผู้มั่งคั่งน่าจะเหมาะกว่า” หูอวิ๋นเอ่ยอย่างฝืนใจเล็กน้อย

“หากไม่รับศิษย์พี่ ข้าก็ไม่ไปเช่นกัน!” หลิงชิงซงที่อยู่ด้านหลังเอ่ยประโยคยาวเช่นนี้เป็นครั้งแรก

เวลานั้นเป็นช่วงต้นฤดูใบไม้ร่วง สรรพสิ่งกำลังเติบใหญ่เต็มที่ โอวหยางกับหลิงชิงซงจึงได้หูอวิ๋นรับเป็นศิษย์ และก้าวเข้าสู่หนทางบำเพ็ญเซียนอย่างเป็นทางการ

นับแต่นั้นมา หูอวิ๋นก็พาพวกเขาทั้งสองกลับไปยังสำนักชิงอวิ๋น และอยู่ที่นั่นมาจนถึงตอนนี้

เมื่อโอวหยางกับหลิงชิงซงไปถึงสำนักชิงอวิ๋น แม้แต่เจ้าสำนักก็ยังตื่นตระหนก

ผู้ที่ทำให้เจ้าสำนักตกใจย่อมเป็นเจ้าหนูน้องชายของเขาอยู่แล้ว ในเมื่อเป็นตัวเอก พรสวรรค์ย่อมเหนือชั้นจนน่าตะลึง แม้แต่เจ้าสำนักก็อดคิดอยากรับหลิงชิงซงเป็นศิษย์ไม่ได้

ทว่าหลิงชิงซงปฏิเสธคำชักชวนของเจ้าสำนักเพราะโอวหยาง

“ศิษย์พี่อยู่ที่ใด ข้าก็อยู่ที่นั่น!” หลิงชิงซงหลบอยู่หลังโอวหยาง นี่เป็นครั้งที่สองที่เขาพูดประโยคยาวเช่นนี้

สมกับเป็นเด็กที่ข้าเลี้ยงมา รักข้าจริง ๆ!

โอวหยางมองเจ้าหนูน้องชายผู้หวาดกลัวการเข้าสังคมด้วยสีหน้าปลาบปลื้มใจ

“หยกงามถูกฝุ่นบดบัง! หยกงามถูกฝุ่นบดบัง!” เจ้าสำนักที่ถูกปฏิเสธเดินออกจากยอดเขาเล็ก ๆ ไปอย่างหดหู่ ทั้งยังทำให้อาจารย์ของพวกเขาหัวเราะอย่างภาคภูมิใจ

โอวหยางเพิ่งได้สติกลับมา หลิงชิงซงก็นั่งกอดกระบี่อยู่หน้าโต๊ะแล้ว เขาไม่ได้กินอะไรมา 3 วัน จึงลงมือกินอย่างตะกละตะกลามทันที

เจตจำนงกระบี่รอบกายยังไม่สงบลงทั้งหมด ปราณกระบี่อันมุ่งสังหารแผ่ก้องไปทั่วลานเล็ก

หูถูถูที่นั่งอยู่อีกฟากของโต๊ะตัวสั่นจนแทบเป็นลูกข่าง แรงกดดันที่หลิงชิงซงมอบให้นางหนักหน่วงเหลือเกิน!

เมื่อเทียบกับศิษย์พี่สามเมื่อครู่ที่ทำให้นางรู้สึกว่าไม่รู้จะตายเมื่อใด คนตรงหน้าผู้นี้กลับให้ความรู้สึกว่าพร้อมจะสังหารนางได้ทุกเมื่อ!

ท่านปู่ โลกมนุษย์อันตรายถึงเพียงนี้เชียวหรือ? ถูถูเอ๋ย ข้าเกรงว่าคงไม่มีชีวิตกลับไปแล้ว!

หูถูถูคร่ำครวญในใจ

ส่วนไป๋เฟยอวี่ที่อยู่ข้าง ๆ มองหลิงชิงซงซึ่งนั่งอยู่ที่โต๊ะด้วยแววตาเคร่งขรึม เด็กหนุ่มอายุเพียงสิบกว่าปีแท้ ๆ กลับกดดันเขาได้ถึงเพียงนี้!

นี่เป็นพรสวรรค์ระดับใดกัน! ดูท่าเขาต้องขยันบำเพ็ญให้มากขึ้นแล้ว!

ไม่เช่นนั้น การกลับชาติมาเกิดเป็นเซียนกระบี่บรรพกาลของเขาคงน่าขันเกินไปหน่อย!

แต่หลิงชิงซงกลับไม่รับรู้ความคิดของทั้งสอง เขามองไก่ลายหางดอกไม้สามตาบนโต๊ะอาหาร ดวงตาพลันเป็นประกาย ก่อนยื่นมือไปหยิบ

โอวหยางใช้ตะเกียบเคาะมือที่หลิงชิงซงยื่นไปคว้าน่องไก่ชิ้นสุดท้าย แล้วขมวดคิ้วกล่าวว่า “ล้างมือแล้วหรือ? ถึงได้ขึ้นโต๊ะกินข้าว!”

หลิงชิงซงชักมือกลับ แล้วเดินไปล้างมืออย่างว่าง่าย

เมื่อหลิงชิงซงกลับมาอีกครั้ง โอวหยางก็หันไปปลอบหูถูถูที่ยังตัวสั่นอยู่เบา ๆ ว่า “นี่คือหลิงชิงซง ศิษย์พี่รองของเจ้า และเป็นน้องชายของข้า ถึงจะดูดุร้าย แต่จริง ๆ แล้วอ่อนโยนกว่าที่คิด!”

โอวหยางพูดตามจริง แม้น้องชายที่เก็บมาเลี้ยงคนนี้จะให้ความรู้สึกเย็นชาราวกับไม่อยากข้องเกี่ยวกับใคร แต่โอวหยางที่อยู่ด้วยกันมาหลายปีรู้ดีว่าเจ้าหนูน้องชายของเขาแค่กลัวการเข้าสังคมเท่านั้น

หูถูถูฝืนยิ้มออกมา แสดงว่าตนเข้าใจแล้ว

เมื่อได้ยินโอวหยางแนะนำ หลิงชิงซงก็มองหูถูถูอย่างประหลาดใจ ก่อนเอ่ยออกมาคำหนึ่งว่า “จิ้งจอก!”

“จะตุ๋นอะไรกัน ตุ๋นจนเปื่อยพอดีแล้ว รีบกินของเจ้าไป!” โอวหยางหยิบน่องไก่ยัดปากหลิงชิงซงเพื่ออุดปากเขาไว้

เมื่อกินอาหารเสร็จ ทุกคนต่างกลับไปยังห้องของตนพร้อมความคิดที่แตกต่างกัน

เหลือเพียงเสียงโอวหยางที่โวยวายใส่หลิงชิงซงดังลั่น “ออกไป! อย่าขนผ้าห่มมานี่ ไปหาที่นอนเอง อย่ามาเบียดห้องเดียวกับข้า!”

ส่วนหูถูถูก็ทิ้งตัวลงนอนบนเตียงของตนอย่างโล่งอก เรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้เกินกว่าที่นางจะคาดคิดไว้มาก

ถูถูเอ๋ย นี่ข้ามาอยู่ที่ไหนกันแน่!

หูถูถูนึกถึงคำพูดที่ท่านปู่กล่าวกับนางอย่างหนักแน่นก่อนออกเดินทางว่า “เด็กเอ๋ย ในฐานะที่เจ้าเป็นร่างเต๋าแต่กำเนิด คนทั่วไปย่อมมองไม่เห็นร่างแท้จริงของเจ้า เพราะฉะนั้นห้ามบอกฐานะของตนแก่ผู้อื่นเด็ดขาด มิฉะนั้นอาจถึงแก่ชีวิตได้!”

แม้แต่ศิษย์พี่หลายคนก็ห้ามบอกว่าถูถูเป็นจิ้งจอกวิญญาณ!

ใบหน้าเล็กงดงามของหูถูถูยับย่นเหมือนผลมะระ นางมาสำนักชิงอวิ๋นเพื่อทำเรื่องสำคัญ แต่เพิ่งมาอยู่ที่นี่ได้วันเดียว ก็สัมผัสได้ถึงแรงกดดันจากเผ่ามนุษย์แล้ว

แค่ยอดเขาเล็ก ๆ แห่งหนึ่งก็มีผู้มีพรสวรรค์มากมายถึงเพียงนี้ เช่นนั้นสำนักชิงอวิ๋น หรือแม้แต่เผ่ามนุษย์ทั้งหมด ย่อมไม่ใช่สิ่งที่เผ่าปีศาจจะต่อกรได้เลย!

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป