เสียงคำรามของโอวหยางดังขึ้น พร้อมกับเด็กหนุ่มในชุดรัดกุมสีดำที่กอดกระบี่เดินออกมาจากในห้อง
เด็กหนุ่มสวมชุดรัดกุมสีดำทั่วร่าง รอบกายแผ่เจตจำนงกระบี่อันมุ่งสังหาร เพียงมองแวบเดียวก็ทำให้ผู้คนรู้สึกหวาดหวั่นจนไม่กล้าเข้าใกล้
กระบี่ล้ำค่าเล่มหนึ่งยาวสามฉื่อถูกเด็กหนุ่มกอดไว้แนบอกแน่น ลมหายใจของเขายังไม่สงบดีนัก ทว่าก็เริ่มกลับมาสม่ำเสมอแล้ว
เด็กหนุ่มผ่อนลมหายใจยาว ก่อนค่อย ๆ ลืมตาขึ้น มองโอวหยางแล้วพยักหน้า จากนั้นจึงเอ่ยออกมาอย่างแข็งกระด้างคำหนึ่งว่า “ดี!”
โอวหยางมองเด็กหนุ่มที่พังหลังคาบ้านของตนจนปลิวว่อนด้วยสีหน้าปวดใจไม่น้อย เด็กหนุ่มผู้นี้ก็คือหลิงชิงซง ศิษย์น้องรองของเขา และยังเป็นตัวปัญหาที่ทำให้เขาปวดหัวที่สุดบนยอดเขาแห่งนี้อีกด้วย
ชื่อ: หลิงชิงซง (บุตรแห่งมิติ)
การบำเพ็ญ: ขั้นรวมแก่นทองระดับ 7
รากฐาน: 10+1
เสน่ห์: 10
โชค: 10
พรสวรรค์ด้านกระบี่: 10+1
วิชาเฉพาะตัว: ข้าคือกระบี่!
คำประเมิน: บุตรแห่งมิติผู้มีอาการหวาดกลัวการเข้าสังคมเล็กน้อย ตัวเอกที่สวรรค์กำหนด!
ทุกครั้งที่เห็นหน้าต่างคุณสมบัติของหลิงชิงซง โอวหยางก็อดสบถออกมาไม่ได้ มารดามันเถอะ เกิดมาดีก็คือดีกว่าจริง ๆ!
บางคนเกิดมาก็อยู่ในแดนสุขาวดี ขณะที่บางคนเกิดมาก็ต้องเป็นวัวเป็นม้า!
เทียบคนกับคนแล้วชวนให้โมโหจริง ๆ!
แต่ถึงอย่างไร เด็กคนนี้ก็เป็นลูกที่เขาเลี้ยงมากับมือ!
ภาพเหตุการณ์ในวันวานยังคงแจ่มชัดอยู่ตรงหน้าโอวหยาง
หลังจากได้รับระบบมา เขาก็พบหลิงชิงซง เด็กกำพร้าคนหนึ่ง พอเห็นคุณสมบัติบนหน้าต่างของหลิงชิงซง โอวหยางก็ตัดสินใจทันทีว่าจะรับเด็กกำพร้าคนนี้มาเลี้ยง!
การผูกสัมพันธ์กับบุตรแห่งมิติไว้ตั้งแต่เนิ่น ๆ คือหนทางสำคัญที่จะทำให้มีชีวิตรอด!
ตอนนั้นโอวหยางอายุ 5 ขวบ พาหลิงชิงซงวัย 3 ขวบเร่ร่อนพเนจรไปทั่ว
กระทั่งได้พบกับอาจารย์ของตน หูอวิ๋น ทั้งสองก็ร้องไห้อ้อนวอนขอให้รับพวกเขาเป็นศิษย์
เมื่อนึกถึงตอนที่อาจารย์อ้อนวอนเขา...
ในไร่นาแห่งหนึ่ง โอวหยางวัย 5 ขวบกับหลิงชิงซงวัย 3 ขวบกำลังกินมันเทศที่ขโมยมาจากแปลงนาอย่างเอร็ดอร่อย
นักพรตผู้มีท่วงท่าสง่างามดุจเซียนเหาะลงมาจากฟากฟ้าและปรากฏตัวตรงหน้าทั้งสอง
“สหายน้อย เจ้ากับข้ามีวาสนาต่อกัน ยินดีเป็นศิษย์ของข้าหรือไม่?”
นักพรตผู้นั้นก็คือหูอวิ๋น อาจารย์ของพวกเขาในตอนนี้ เมื่อเห็นหูอวิ๋นเหาะลงมาจากฟ้า โอวหยางก็ปฏิเสธโดยไม่ทันคิด
ถึงอย่างไรเขาก็ตื่นรู้ระบบแล้ว ส่วนเด็กที่พามาด้วยก็เป็นบุตรแห่งมิติ ใครหน้าไหนก็อยากมาเป็นอาจารย์ของเขาได้งั้นหรือ?
หูอวิ๋นเองก็คาดไม่ถึงว่าโอวหยางจะปฏิเสธตรง ๆ เมื่อถูกปฏิเสธ หลิงชิงซงก็หลบไปอยู่หลังโอวหยางโดยสัญชาตญาณ จ้องหูอันอย่างระแวดระวัง
“ข้าขอร้องล่ะ ให้น้องชายของเจ้าเป็นศิษย์ข้าเถอะ!” หูอวิ๋นกล่าวกับโอวหยางอย่างจริงใจ
“ท่านนักพรต แล้วข้าล่ะ?” โอวหยางวัย 5 ขวบถามด้วยความคาดหวัง
“ข้ารับรองได้ว่าจะทำให้เจ้าเป็นเศรษฐีผู้มั่งคั่ง!” หูอวิ๋นตบอกให้คำมั่น
“ข้าก็อยากบำเพ็ญเซียน!” โอวหยางปฏิเสธทันควัน
“เมื่อเทียบกับน้องชายของเจ้าแล้ว เจ้าเป็นเศรษฐีผู้มั่งคั่งน่าจะเหมาะกว่า” หูอวิ๋นเอ่ยอย่างฝืนใจเล็กน้อย
“หากไม่รับศิษย์พี่ ข้าก็ไม่ไปเช่นกัน!” หลิงชิงซงที่อยู่ด้านหลังเอ่ยประโยคยาวเช่นนี้เป็นครั้งแรก
เวลานั้นเป็นช่วงต้นฤดูใบไม้ร่วง สรรพสิ่งกำลังเติบใหญ่เต็มที่ โอวหยางกับหลิงชิงซงจึงได้หูอวิ๋นรับเป็นศิษย์ และก้าวเข้าสู่หนทางบำเพ็ญเซียนอย่างเป็นทางการ
นับแต่นั้นมา หูอวิ๋นก็พาพวกเขาทั้งสองกลับไปยังสำนักชิงอวิ๋น และอยู่ที่นั่นมาจนถึงตอนนี้
เมื่อโอวหยางกับหลิงชิงซงไปถึงสำนักชิงอวิ๋น แม้แต่เจ้าสำนักก็ยังตื่นตระหนก
ผู้ที่ทำให้เจ้าสำนักตกใจย่อมเป็นเจ้าหนูน้องชายของเขาอยู่แล้ว ในเมื่อเป็นตัวเอก พรสวรรค์ย่อมเหนือชั้นจนน่าตะลึง แม้แต่เจ้าสำนักก็อดคิดอยากรับหลิงชิงซงเป็นศิษย์ไม่ได้
ทว่าหลิงชิงซงปฏิเสธคำชักชวนของเจ้าสำนักเพราะโอวหยาง
“ศิษย์พี่อยู่ที่ใด ข้าก็อยู่ที่นั่น!” หลิงชิงซงหลบอยู่หลังโอวหยาง นี่เป็นครั้งที่สองที่เขาพูดประโยคยาวเช่นนี้
สมกับเป็นเด็กที่ข้าเลี้ยงมา รักข้าจริง ๆ!
โอวหยางมองเจ้าหนูน้องชายผู้หวาดกลัวการเข้าสังคมด้วยสีหน้าปลาบปลื้มใจ
“หยกงามถูกฝุ่นบดบัง! หยกงามถูกฝุ่นบดบัง!” เจ้าสำนักที่ถูกปฏิเสธเดินออกจากยอดเขาเล็ก ๆ ไปอย่างหดหู่ ทั้งยังทำให้อาจารย์ของพวกเขาหัวเราะอย่างภาคภูมิใจ
โอวหยางเพิ่งได้สติกลับมา หลิงชิงซงก็นั่งกอดกระบี่อยู่หน้าโต๊ะแล้ว เขาไม่ได้กินอะไรมา 3 วัน จึงลงมือกินอย่างตะกละตะกลามทันที
เจตจำนงกระบี่รอบกายยังไม่สงบลงทั้งหมด ปราณกระบี่อันมุ่งสังหารแผ่ก้องไปทั่วลานเล็ก
หูถูถูที่นั่งอยู่อีกฟากของโต๊ะตัวสั่นจนแทบเป็นลูกข่าง แรงกดดันที่หลิงชิงซงมอบให้นางหนักหน่วงเหลือเกิน!
เมื่อเทียบกับศิษย์พี่สามเมื่อครู่ที่ทำให้นางรู้สึกว่าไม่รู้จะตายเมื่อใด คนตรงหน้าผู้นี้กลับให้ความรู้สึกว่าพร้อมจะสังหารนางได้ทุกเมื่อ!
ท่านปู่ โลกมนุษย์อันตรายถึงเพียงนี้เชียวหรือ? ถูถูเอ๋ย ข้าเกรงว่าคงไม่มีชีวิตกลับไปแล้ว!
หูถูถูคร่ำครวญในใจ
ส่วนไป๋เฟยอวี่ที่อยู่ข้าง ๆ มองหลิงชิงซงซึ่งนั่งอยู่ที่โต๊ะด้วยแววตาเคร่งขรึม เด็กหนุ่มอายุเพียงสิบกว่าปีแท้ ๆ กลับกดดันเขาได้ถึงเพียงนี้!
นี่เป็นพรสวรรค์ระดับใดกัน! ดูท่าเขาต้องขยันบำเพ็ญให้มากขึ้นแล้ว!
ไม่เช่นนั้น การกลับชาติมาเกิดเป็นเซียนกระบี่บรรพกาลของเขาคงน่าขันเกินไปหน่อย!
แต่หลิงชิงซงกลับไม่รับรู้ความคิดของทั้งสอง เขามองไก่ลายหางดอกไม้สามตาบนโต๊ะอาหาร ดวงตาพลันเป็นประกาย ก่อนยื่นมือไปหยิบ
โอวหยางใช้ตะเกียบเคาะมือที่หลิงชิงซงยื่นไปคว้าน่องไก่ชิ้นสุดท้าย แล้วขมวดคิ้วกล่าวว่า “ล้างมือแล้วหรือ? ถึงได้ขึ้นโต๊ะกินข้าว!”
หลิงชิงซงชักมือกลับ แล้วเดินไปล้างมืออย่างว่าง่าย
เมื่อหลิงชิงซงกลับมาอีกครั้ง โอวหยางก็หันไปปลอบหูถูถูที่ยังตัวสั่นอยู่เบา ๆ ว่า “นี่คือหลิงชิงซง ศิษย์พี่รองของเจ้า และเป็นน้องชายของข้า ถึงจะดูดุร้าย แต่จริง ๆ แล้วอ่อนโยนกว่าที่คิด!”
โอวหยางพูดตามจริง แม้น้องชายที่เก็บมาเลี้ยงคนนี้จะให้ความรู้สึกเย็นชาราวกับไม่อยากข้องเกี่ยวกับใคร แต่โอวหยางที่อยู่ด้วยกันมาหลายปีรู้ดีว่าเจ้าหนูน้องชายของเขาแค่กลัวการเข้าสังคมเท่านั้น
หูถูถูฝืนยิ้มออกมา แสดงว่าตนเข้าใจแล้ว
เมื่อได้ยินโอวหยางแนะนำ หลิงชิงซงก็มองหูถูถูอย่างประหลาดใจ ก่อนเอ่ยออกมาคำหนึ่งว่า “จิ้งจอก!”
“จะตุ๋นอะไรกัน ตุ๋นจนเปื่อยพอดีแล้ว รีบกินของเจ้าไป!” โอวหยางหยิบน่องไก่ยัดปากหลิงชิงซงเพื่ออุดปากเขาไว้
เมื่อกินอาหารเสร็จ ทุกคนต่างกลับไปยังห้องของตนพร้อมความคิดที่แตกต่างกัน
เหลือเพียงเสียงโอวหยางที่โวยวายใส่หลิงชิงซงดังลั่น “ออกไป! อย่าขนผ้าห่มมานี่ ไปหาที่นอนเอง อย่ามาเบียดห้องเดียวกับข้า!”
ส่วนหูถูถูก็ทิ้งตัวลงนอนบนเตียงของตนอย่างโล่งอก เรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้เกินกว่าที่นางจะคาดคิดไว้มาก
ถูถูเอ๋ย นี่ข้ามาอยู่ที่ไหนกันแน่!
หูถูถูนึกถึงคำพูดที่ท่านปู่กล่าวกับนางอย่างหนักแน่นก่อนออกเดินทางว่า “เด็กเอ๋ย ในฐานะที่เจ้าเป็นร่างเต๋าแต่กำเนิด คนทั่วไปย่อมมองไม่เห็นร่างแท้จริงของเจ้า เพราะฉะนั้นห้ามบอกฐานะของตนแก่ผู้อื่นเด็ดขาด มิฉะนั้นอาจถึงแก่ชีวิตได้!”
แม้แต่ศิษย์พี่หลายคนก็ห้ามบอกว่าถูถูเป็นจิ้งจอกวิญญาณ!
ใบหน้าเล็กงดงามของหูถูถูยับย่นเหมือนผลมะระ นางมาสำนักชิงอวิ๋นเพื่อทำเรื่องสำคัญ แต่เพิ่งมาอยู่ที่นี่ได้วันเดียว ก็สัมผัสได้ถึงแรงกดดันจากเผ่ามนุษย์แล้ว
แค่ยอดเขาเล็ก ๆ แห่งหนึ่งก็มีผู้มีพรสวรรค์มากมายถึงเพียงนี้ เช่นนั้นสำนักชิงอวิ๋น หรือแม้แต่เผ่ามนุษย์ทั้งหมด ย่อมไม่ใช่สิ่งที่เผ่าปีศาจจะต่อกรได้เลย!