บัดซบ! หลังจากคนผู้นี้แล้วก็ไม่มีเซียนอีกเลยหรือ?
ที่แท้หลี่ไท่ไป๋ก็ฆ่าเซียนจนหมดสิ้นเลยสินะ?
ซี้ด!
ช่างน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก...
เฉินฉางเซิงสูดลมหายใจเย็นเยียบเข้าปอด ในชาติก่อนช่วงปลายยุคแห่งหายนะ เขาเคยเห็นผู้ที่หวนคืนสู่เซียนด้วยตาตนเอง ความน่าสะพรึงกลัวของคนเหล่านั้น ต่อให้เป็นตัวเขาในชาติก่อนซึ่งบรรลุถึงขั้นผ่านทัณฑ์สวรรค์แล้ว ก็ยังรู้สึกว่าตนเป็นเพียงมดปลวกตัวหนึ่ง
ไม่คิดเลยว่ายุคบรรพกาลจะมีผู้ยิ่งใหญ่เช่นนี้ ถึงกับฆ่าเซียนจนหมดสิ้น!
หลิงชิงซงฟังจนเลือดในกายพลุ่งพล่าน ภาพคนผู้หนึ่งถือกระบี่เล่มเดียว ยืนตระหง่านอยู่เหนือฟากฟ้าปรากฏขึ้นในห้วงความคิดของเขา คมกระบี่กวาดผ่านแห่งหนใด เซียนล้วนร่วงหล่น ณ ที่นั้น
นี่คือสิ่งที่ผู้บำเพ็ญกระบี่ทุกคนใฝ่ฝันที่สุด แม้แต่หลิงชิงซงก็ยังอดเลือดเดือดพล่านไม่ได้!
“น่าสนใจ น่าสนใจ เสี่ยวไป๋นี่เก่งจริง ๆ! ตอนแรกข้ายังนึกว่าเป็นเพียงเซียนกระบี่โบราณธรรมดา ๆ ไม่คิดเลยว่าชาติก่อนจะเป็นยอดฝีมือผู้ยิ่งใหญ่!”
ไป๋เฟยอวี่กลับหลุบตาลงเล็กน้อย ทำท่าราวกับเรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับตน แม้แต่บนใบหน้ายังมีแววเย้ยหยันอยู่ราง ๆ
เซียนหรือ? ของพวกนั้นคู่ควรจะเรียกว่าเซียนด้วยหรือ? ช่างน่าขันสิ้นดี
เสียงของต้งซวีจื่อลอยก้องอยู่ในโถงใหญ่ บอกเล่าเรื่องราวลี้ลับแห่งยุคบรรพกาลที่ตนรู้ให้ทั้งสี่คนฟัง
ในยุคบรรพกาล ประตูเซียนยังไม่ถูกปิดกั้น เหนือขั้นผ่านทัณฑ์สวรรค์ขึ้นไปก็คือการดำรงอยู่ของเซียน
โลกในยุคนั้น เซียนคือผู้ปกครองโลกใบนี้!
เบื้องหลังเหตุการณ์สำคัญทั้งหลายในยุคบรรพกาล ล้วนมีเงาของเหล่าเซียนอยู่ทั้งสิ้น