กลุ่มสามคนที่แอบตามมาเตรียมกลับยอดเขาน้อยไปทำธุระของใครของมัน แต่เสียงของต้งซวีจื่อพลันดังขึ้นข้างหูว่า “เขาอยู่ พวกเจ้าก็อยู่ด้วย!”
ร่างของหลิงชิงซงทั้งสามชะงักเล็กน้อย ต่างสบตากัน ก่อนจะจำใจปรากฏตัวต่อหน้าโอวหยางอย่างว่าง่าย
โอวหยางกำลังมองต้งซวีจื่อที่พ่นน้ำลายใส่ตนด้วยสีหน้าไม่ยี่หระ ครั้นเห็นสามตัวแสบโผล่มากะทันหันก็ชะงักไป ก่อนถามว่า “พวกเจ้าสามคนมาตั้งแต่เมื่อไร?”
เฉินฉางเซิงกำลังจะตอบตามตรง ทว่าไป๋เฟยอวี่ที่อยู่ข้าง ๆ กลับเอ่ยขึ้นก่อนว่า “พวกเราสามคนมาขอคำชี้แนะจากประมุขสำนักเกี่ยวกับการบำเพ็ญขอรับ!”
“จริงหรือ?” โอวหยางมองทั้งสามอย่างคลางแคลงใจ เรื่องบำเพ็ญอะไรกัน ถึงกับมาขอคำชี้แนะจากตาเฒ่า? คำพูดแบบนี้ออกจากปากสามตัวแสบได้ด้วยหรือ?
เฉินฉางเซิงพยักหน้ารัว ๆ แล้วรีบกล่าวว่า “ขอรับ ศิษย์พี่ ช่วงนี้พวกเราสามคนรู้สึกว่าจิตแห่งมรรคไม่มั่นคง จึงตั้งใจมาถามมรรคจากประมุขสำนัก ท่านว่าอย่างไร ศิษย์พี่รอง?”
หลิงชิงซงไม่คิดว่าเฉินฉางเซิงจะโยนเผือกร้อนมาให้ตน แต่ก็ยังพยักหน้าเงียบ ๆ
ต้งซวีจื่อที่กำลังระดมคำพูดใส่โอวหยางมองทั้งสามซึ่งเดินเข้ามาอย่างว่าง่าย สายตาหยุดอยู่ที่เฉินฉางเซิง ก่อนหัวเราะเยาะแล้วกล่าวว่า “ในฐานะนักบุญบุตรแห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์ชิงอวิ๋น ตอนนี้เจ้าไม่ควรอยู่ในเขตหวงห้ามเพื่อเพ่งพินิจสมบัติลับชิงอวิ๋นหรอกหรือ?”
เมื่อได้ยินคำถามของต้งซวีจื่อ เฉินฉางเซิงรีบประสานมือคารวะแล้วกล่าวว่า “เรียนประมุขสำนัก ร่างจริงของข้าน้อยอยู่ในเขตหวงห้ามเพื่อเพ่งพินิจสมบัติจริงขอรับ ผู้ที่มาที่นี่ในวันนี้เป็นเพียงร่างแยกเท่านั้น!”