“โครกคราก... ครืด... โครกคราก...”
เพราะโอวหยางนอนหงายอ้าปาก น้ำลายจึงขังรวมกันเป็นก้อนอยู่ในปาก
เสียงกรนผสานกับเสียงน้ำลายครืดคราด ฟังเป็นจังหวะจะโคนอย่างยิ่ง
ศิษย์ยอดเขาลงทัณฑ์ที่อยู่ข้าง ๆ ฝืนใจเขย่าโอวหยางอยู่สองสามที ทว่าเขาหลับสนิทราวกับหมูตาย เขย่าอย่างไรก็ไม่ตื่น
“หลับสบายจริง ๆ น้ำลายไหลยืดเชียว”
เสียงกรนดังขึ้นเรื่อย ๆ ถึงขั้นกลบเสียงต้งซวีจื่อแสดงธรรม
ผู้คนที่ได้ยินเสียงกรนของโอวหยางเพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อย ๆ ต่างหันไปมองเขาที่กำลังหลับอุตุ
เรื่องใหญ่ถึงเพียงนี้อย่างการฟังประมุขสำนักแสดงธรรม ยังมีคนกล้าหลับสบายใจเฉิบอีกหรือ?
เจ้าคนไร้ประโยชน์จากยอดเขาไหนกัน ถึงได้ออกมาทำขายหน้าเช่นนี้
ศิษย์ที่เข้าสำนักในช่วงสิบปีมานี้ต่างเดือดดาล พากันโกรธที่โอวหยางรบกวนการฟังธรรมของประมุขสำนัก
มีเพียงศิษย์รุ่นเก่าที่เข้าสำนักก่อนสิบปีเท่านั้นที่มองโอวหยางซึ่งกำลังหลับสนิท ราวกับถูกภาพความทรงจำบางอย่างสะกิดขึ้นมา
บรรดาผู้รู้ที่เข้าสำนักก่อนสิบปีเหลือบมองโอวหยาง ก่อนจะจับจ้องต้งซวีจื่อบนแท่นสูง ราวกับกำลังรอคอยบางสิ่ง
บนลานกว้างแบ่งคนออกเป็นสองกลุ่ม กลุ่มหนึ่งจ้องโอวหยางเขม็งด้วยความโกรธ อีกกลุ่มจับจ้องประมุขสำนักต้งซวีจื่อ แววตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง
ต้งซวีจื่อบนแท่นสูงกระตุกมุมปาก เส้นดำผุดเต็มหน้าผากขณะมองโอวหยางที่หลับอุตุ
ข้าเพิ่งพูดไปถึงสิบประโยคหรือยัง? เจ้าหนูนี่หลับเร็วขนาดนี้เชียว?
ต้งซวีจื่อสัมผัสได้เช่นกันว่ามีกลุ่มสามคนแอบซุ่มติดตามอยู่นอกลาน จึงสะดุ้งในใจ