ใครกันให้เจ้าหนูนี่เป็นศิษย์พี่ใหญ่?

ตอนที่ 83 ใครให้เจ้าหนูนี่เป็นศิษย์พี่ใหญ่กัน?

6 นาที· 1.4K คำ

“โครกคราก... ครืด... โครกคราก...”

เพราะโอวหยางนอนหงายอ้าปาก น้ำลายจึงขังรวมกันเป็นก้อนอยู่ในปาก

เสียงกรนผสานกับเสียงน้ำลายครืดคราด ฟังเป็นจังหวะจะโคนอย่างยิ่ง

ศิษย์ยอดเขาลงทัณฑ์ที่อยู่ข้าง ๆ ฝืนใจเขย่าโอวหยางอยู่สองสามที ทว่าเขาหลับสนิทราวกับหมูตาย เขย่าอย่างไรก็ไม่ตื่น

“หลับสบายจริง ๆ น้ำลายไหลยืดเชียว”

เสียงกรนดังขึ้นเรื่อย ๆ ถึงขั้นกลบเสียงต้งซวีจื่อแสดงธรรม

ผู้คนที่ได้ยินเสียงกรนของโอวหยางเพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อย ๆ ต่างหันไปมองเขาที่กำลังหลับอุตุ

เรื่องใหญ่ถึงเพียงนี้อย่างการฟังประมุขสำนักแสดงธรรม ยังมีคนกล้าหลับสบายใจเฉิบอีกหรือ?

เจ้าคนไร้ประโยชน์จากยอดเขาไหนกัน ถึงได้ออกมาทำขายหน้าเช่นนี้

ศิษย์ที่เข้าสำนักในช่วงสิบปีมานี้ต่างเดือดดาล พากันโกรธที่โอวหยางรบกวนการฟังธรรมของประมุขสำนัก

มีเพียงศิษย์รุ่นเก่าที่เข้าสำนักก่อนสิบปีเท่านั้นที่มองโอวหยางซึ่งกำลังหลับสนิท ราวกับถูกภาพความทรงจำบางอย่างสะกิดขึ้นมา

บรรดาผู้รู้ที่เข้าสำนักก่อนสิบปีเหลือบมองโอวหยาง ก่อนจะจับจ้องต้งซวีจื่อบนแท่นสูง ราวกับกำลังรอคอยบางสิ่ง

บนลานกว้างแบ่งคนออกเป็นสองกลุ่ม กลุ่มหนึ่งจ้องโอวหยางเขม็งด้วยความโกรธ อีกกลุ่มจับจ้องประมุขสำนักต้งซวีจื่อ แววตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง

ต้งซวีจื่อบนแท่นสูงกระตุกมุมปาก เส้นดำผุดเต็มหน้าผากขณะมองโอวหยางที่หลับอุตุ

ข้าเพิ่งพูดไปถึงสิบประโยคหรือยัง? เจ้าหนูนี่หลับเร็วขนาดนี้เชียว?

ต้งซวีจื่อสัมผัสได้เช่นกันว่ามีกลุ่มสามคนแอบซุ่มติดตามอยู่นอกลาน จึงสะดุ้งในใจ

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป