เมื่อเซวียนเอ๋อร์ลืมตาขึ้นอีกครั้ง แววตาก็เปี่ยมด้วยความเฉียบคมของผู้มีอำนาจ ทั้งยังเผยกลิ่นอายแห่งราชันผู้ยิ่งใหญ่ออกมาอย่างเลือนราง นั่นแสดงให้เห็นว่าเจ้าของร่างเซวียนเอ๋อร์ตรงหน้าได้เปลี่ยนเป็นคนอื่นแล้ว!
เซวียนเอ๋อร์มองร่างกายอ่อนเยาว์ของตน ก่อนจะหัวเราะลั่นทันที “ในที่สุดข้าก็ฟื้นคืนชีพได้ แถมยังมีเวลาอีกหลายสิบปีให้ใช้ชีวิตตามใจชอบ น่าเสียดายก็แต่ไม่ได้ร่างกายของเซียนมา”
จักรพรรดิชราผู้ชิงร่างสำเร็จแล้ว ตอนนี้อยู่ในร่างของเซวียนเอ๋อร์ ส่วนวิญญาณของเซวียนเอ๋อร์คนเดิมก็ถูกเขากลืนกินจนสิ้นซากไปนานแล้ว!
จักรพรรดิชราครุ่นคิดไปพลางย่อยความทรงจำที่หลงเหลืออยู่ในร่างนี้ไปพลาง พร้อมสัมผัสพลังชีวิตอันไร้ขีดจำกัดในกายหนุ่มสาว
ความรู้สึกเป็นครอบครัวหรือความรักใคร่ล้วนเป็นเรื่องหลอกลวงเมื่ออยู่ต่อหน้ากาลเวลา มีเพียงคนที่กำลังจะตายเท่านั้นที่รู้ว่าการมีชีวิตอยู่สำคัญยิ่งกว่าสิ่งใด
ขอเพียงตนยังมีชีวิตอยู่ ทุกสิ่งก็ยังเป็นไปได้
จากนั้นเขาก็มองหลิงชิงซงด้วยความไม่ยินยอมอยู่บ้าง ตามแผนของตนแล้ว ร่างที่ควรได้ครอบครองต้องเป็นร่างของเซียนต่างหาก!
นางบ่าวชั้นต่ำ บังอาจลงมือกับข้าเชียวหรือ!
เมื่อย่อยความทรงจำทั้งหมดเรียบร้อยแล้ว สีหน้าของจักรพรรดิชราก็เปลี่ยนไป กลับกลายเป็นหญิงสาวผู้มีสีหน้าโศกเศร้าอีกครั้ง ก่อนจะมองหลิงชิงซงที่ยืนอยู่กลางลานด้วยแววตาน่าสงสาร
นั่นคือทายาทที่ตนเคยคิดจะลงมือสังหารด้วยตนเอง ต่อให้ถึงตอนนี้จักรพรรดิชราก็ยังไม่รู้สึกว่าตนทำผิดอะไร การอยู่ในราชวงศ์ ย่อมต้องเผชิญการเข่นฆ่ากันเองในหมู่สายเลือดตั้งแต่วัยเยาว์
ความผูกพันในครอบครัวเปราะบางเสียยิ่งกว่าอะไรเมื่ออยู่ต่อหน้าอำนาจ
จักรพรรดิชราจ้องหลิงชิงซง แววตาฉายประกายแห่งความหวังขึ้นวูบหนึ่ง มีเพียงชีวิตนิรันดร์เท่านั้นที่จะทำให้ครอบครองอำนาจได้ตลอดกาล!
ขอเพียงเจ้าลูกอกตัญญูที่กลายเป็นเซียนคนนี้ถ่ายทอดเคล็ดวิชาอันสูงส่งให้ตน ตนก็จะเข้าสู่เส้นทางบำเพ็ญเพียรและมีชีวิตเป็นอมตะ กลายเป็นเจ้าของจักรวรรดิแห่งนี้ไปชั่วนิรันดร์!