นอกเขตราชธานี ผู้คนหลายร้อยกำลังมุ่งหน้าไปยังราชธานีอย่างรวดเร็ว ผู้นำคือเซี่ยซินจือ บุตรชายคนรองของเจ้าเมืองเฟิงเย่ ผู้มีสีหน้าร้อนใจ
เบื้องหลังเขามียอดฝีมือร้อยคนซึ่งเพิ่งก้าวเข้าสู่ขั้นปรมาจารย์ใหญ่ขั้นกำเนิดฟ้า ส่วนตัวเขาเองก็กินโอสถจนกลายเป็นปรมาจารย์ใหญ่ขั้นกำเนิดฟ้าเช่นกัน
กำลังพลเช่นนี้มากพอจะช่วยคู่หมั้นของเขาออกมาจากราชธานีได้!
เมื่อแน่ใจแล้วว่าโอสถที่โอวหยางมอบให้ไม่มีปัญหา เซี่ยซินจือก็ไม่สนใจคำทัดทานของเซี่ยฉงหยาง นำยอดฝีมือขั้นปรมาจารย์ใหญ่ขั้นกำเนิดฟ้าหน้าใหม่ทั้งหนึ่งร้อยคนมุ่งหน้าสู่ราชธานี จุดประสงค์ก็เพื่อไปช่วยคู่หมั้นของตน
“เซวียนเอ๋อร์...รอข้าก่อน...” เซี่ยซินจือร้อนใจยิ่งนัก ทุกครั้งที่เขาไปถึงช้าลง คู่หมั้นของเขาก็ต้องทนทุกข์เพิ่มขึ้นอีก ใครจะรู้ว่านางกำลังถูกทรมานอย่างไร้มนุษยธรรมแบบไหนอยู่!
ขณะที่เซี่ยซินจือเร่งเดินทางอย่างใจจดใจจ่อ ลำแสงสายหนึ่งซึ่งมนุษย์ธรรมดามองไม่เห็นก็พุ่งเข้าไปในหว่างคิ้วของเขา
เซี่ยซินจือรู้สึกหนักอึ้งที่ศีรษะ ทั้งยังหน้ามืดโคลงเคลง ก่อนจะหมดสติไป
ผู้ติดตามด้านหลังเห็นท่าไม่ดี จึงรีบเข้าประคองเซี่ยซินจือไว้
ครั้นเซี่ยซินจือลืมตาขึ้นอีกครั้ง เขาก็หยุดเดิน ยกมือห้ามเหล่ายอดฝีมือด้านหลังไม่ให้เดินทางต่อ
“นายน้อย! เกิดอะไรขึ้นขอรับ?” ผู้ติดตามคนหนึ่งถามอย่างไม่เข้าใจ
“กลับเมืองเฟิงเย่!” น้ำเสียงของเซี่ยซินจือฟังดูแปลกไปเล็กน้อย เขาออกคำสั่งที่ทุกคนคาดไม่ถึง
“แต่ว่า นายน้อย! พวกเราใกล้ถึงราชธานีแล้วนะขอรับ” ผู้ติดตามถามอย่างไม่แน่ใจ
เซี่ยซินจือส่ายหน้า ถอนหายใจแล้วกล่าวว่า “ข้าคิดได้แล้ว ข้าไม่อาจเอาชีวิตพวกเจ้าไปแลกกับความเห็นแก่ตัวของข้าได้! กลับเมืองเฟิงเย่ แล้วรวบรวมกำลังพล!”