โอวหยางทำท่าทางราวกับคนต่ำช้าที่ได้ใจ ราวกับบุตรศักดิ์สิทธิ์แห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์ชิงอวิ๋นเป็นตัวเขาเอง
ศิษย์ยอดเขาโอสถที่มามุงดูบริเวณหน้าประตูสำนักมีจำนวนเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ต่างมองโอวหยางบนกระบี่เหินด้วยความโกรธแค้นร่วมกัน ส่วนผู้บำเพ็ญจากยอดเขาอื่น ๆ พอได้ยินว่าที่ยอดเขาโอสถมีเรื่องครึกครื้นให้ชม ก็พากันเหินกระบี่มาทันที
อย่างไรเสีย การมุงดูเรื่องสนุกก็เป็นสัญชาตญาณของสรรพชีวิต!
ตานหยวนจื่อเป็นผู้บำเพ็ญขั้นมหายาน ย่อมไม่เชื่อคำกล่าวเหลวไหลของโอวหยาง แต่เมื่อบุตรศักดิ์สิทธิ์อยู่ตรงหน้า ตานหยวนจื่อจึงอดสงสัยไม่ได้ หันไปถามเฉินฉางเซิงว่า “บุตรศักดิ์สิทธิ์ คำพูดของเจ้าหนูนี่เป็นความจริงหรือ?”
เฉินฉางเซิงเหงื่อท่วมศีรษะ ทว่าสองมือบนบ่ากำลังบีบหุ่นเชิดร่างนี้จนแทบแตก จึงทำได้เพียงยิ้มแล้วกล่าวว่า “ศิษย์อาไม่ทราบว่าเศษซากเผ่ามารเจ้าเล่ห์เพทุบาย หากมีคนรู้มากเกินไปกลับจะทำให้มันระแวง จึงจำต้องใช้วิธีนี้ ให้ศิษย์พี่มาขอยืมของบางอย่าง พูดไปแล้วครั้งนี้ยอดเขาโอสถมีความดีความชอบสูงสุดในการกำจัดเศษซากเผ่ามารขอรับ!”
เฉินฉางเซิงพูดเพียงไม่กี่ประโยค ตานหยวนจื่อก็ยิ้มหน้าบาน หัวเราะเสียงดังพลางเงยหน้าขึ้น
แม้ยอดเขาโอสถจะเป็นสถานที่สำคัญของสำนักชิงอวิ๋น แต่พูดกันตามตรง ก็มีหน้าที่สนับสนุนด้านเสบียงและกำลังบำรุงเท่านั้น
เฉินฉางเซิงกล่าวว่าครั้งนี้ยอดเขาโอสถมีความดีความชอบในการกำจัดเศษซากเผ่ามาร ทำให้ตานหยวนจื่อหน้าชื่นตาบาน ศิษย์ยอดเขาโอสถเองก็รู้สึกภาคภูมิใจเมื่อได้ยินคำพูดของเฉินฉางเซิง
“อา! ที่แท้ยอดเขาโอสถของพวกเราก็มีความดีความชอบครึ่งหนึ่งในการกำจัดเผ่ามารของบุตรศักดิ์สิทธิ์นี่เอง!”