ฤดูสารทอากาศปลอดโปร่ง เย็นสบาย ไร้เมฆบังท้องฟ้าหมื่นลี้
โอวหยางกับหูถูถูเดินอยู่บนทางไม้เลียบไหล่เขาอีกครั้ง
เมื่อเทียบกับตอนเพิ่งมาถึง ทั้งสองสนิทสนมกันขึ้นมาก เดินไปพูดคุยหัวเราะกันไป
หูถูถูเดินนำหน้า ส่วนโอวหยางเดินตามหลัง หากไม่ใช่เพราะโอวหยางดูอ่อนเยาว์เกินไปจริง ๆ ภาพตรงหน้าคงไม่ต่างจากบิดาพาบุตรสาวออกมาเที่ยวเล่น
โอวหยางตั้งใจจะพาหูถูถูไปจุดโคมชะตานิรันดร์ของนาง มีเพียงเมื่อโคมอายุวัฒนะถูกจุดขึ้น หูถูถูจึงจะนับว่าได้เข้าสำนักชิงอวิ๋นอย่างเป็นทางการ
ตามปกติ ยอดเขาชิงอวิ๋นจะส่งศิษย์ขี่นกกระเรียนขาวไปรับศิษย์ใหม่มายังสำนักชิงอวิ๋น
แต่เมื่อวานเพิ่งเกิดเรื่องเช่นนั้นขึ้น โอวหยางจึงรู้ตัวดีว่ายอดเขาชิงอวิ๋นคงไม่ส่งนกกระเรียนขาวมาอีกแล้ว เขาจึงพาหูถูถูลงจากเขาเสียเอง
ยอดเขาชิงอวิ๋นกับยอดเขาน้อยอยู่ห่างกันหลายร้อยกิโลเมตร หากทั้งสองเดินเท้าไป ไม่รู้ต้องเดินกันถึงเมื่อไร
หลังคาบ้านที่ปาจี้เพิ่งซ่อมเสร็จกลับถูกตัวเขาพุ่งชนจนพังลงมาอีกเมื่อวานนี้ ศิษย์น้องซากำลังพักรักษาตัว ส่วนไป๋เฟยอวี่ยังอยู่ระหว่างทำให้ขั้นพลังมั่นคง
ดังนั้นจึงมีเพียงโอวหยางที่พาหูถูถูไปจุดโคมได้
โชคดีที่โอวหยางอยู่ในสำนักชิงอวิ๋นมานานกว่าสิบปี มีเส้นสายกว้างขวางและสหายมากมาย เช้าวันนี้เขาใช้ยันต์สื่อสารติดต่อสหายสนิทคนหนึ่ง จึงพาหูถูถูติดรถไปด้วยได้
โอวหยางพาหูถูถูมาถึงเชิงเขา ก่อนนั่งลงอย่างเกียจคร้านบนขั้นบันไดหินหน้าประตูสำนัก จากนั้นก็หยิบเหล้าผลวิญญาณที่ตนหมักไว้ออกมาจิบทีละน้อย
ส่วนหูถูถูนั้นอยู่นิ่งไม่ได้แม้ชั่วขณะ เดี๋ยวก็เก็บดอกไม้ เดี๋ยวก็วิ่งไล่ผีเสื้อ เล่นสนุกอยู่คนเดียวจนเพลิดเพลิน