หนิงเฉินกับพวกสามคนมิได้พำนักนาน กล่าวลาชางหลู่แล้วจึงก้าวออกจากร้านขายยา กำลังเตรียมเดินทางกลับ...แต่จื่อซูก็อุ้มกล่องยาตามออกมา
ฝีเท้าเบาหวิว ชายผ้าพลิ้วไสว
นางเดินมายืนตรงหน้าหนิงเฉิน เงยหน้ามองเขา รอยยิ้มสดใสงดงาม แล้วเอ่ยเสียงหวานว่า
“ท่านหนิง พาหม่อมฉันไปเถอะพ่ะย่ะค่ะ”
หนิงเฉินถาม “จะไปเมื่อไหน”
จื่อซูแลบสองพัน้ำสีชมพู เลียริมฝีปากแดงระเรื่อเบา ๆ แล้วยิ้มหวานว่า “ย่อมต้องไปคฤหาสน์เหมยเพื่อถวายการรักษาท่านสิพ่ะย่ะค่ะ”
หนิงเฉินรู้สึกร้อนวูบวาบขึ้นในใจโดยไม่อาจระงับ
กำลังจะเอ่ยปาก ก็เห็นจื่อซูเดินไปยังม้าของเฟิ่งฉีเจิ้ง แล้วส่งกล่องยาให้ “รบกวนท่านทำเนื้อคุณด้วยพ่ะย่ะค่ะ!”
เฟิ่งฉีเจิ้งตาเป็นประกาย จื่อซูจะขี่ม้าไปกับเขาคนเดียวกันหรือนี่
เขารีบรับกล่องยาไว้ กำลังเตรียมชวนนางขึ้นม้า กลับเห็นจื่อซูเดินกลับมายืนตรงหน้าหนิงเฉิน เงยหน้างาม ๆ ขึ้นมองเขา
หนิงเฉินลงจากม้า ประคองจื่อซูขึ้นไปก่อน แล้วจึงก้าวขึ้นไปนั่งเบื้องหลัง
เห็นจื่อซูซบไหล่พิงอยู่ในอ้อมอกหนิงเฉิน เฟิ่งฉีเจิ้งมองกล่องยาในมือตน อดขบฟันกรอดไม่ได้...ที่แท้เขาช่างเป็นเพียงเครื่องมือของคนอื่น
“หัวหน้า หม่อมฉันไม่ยอมรับ!”
ตลอดทาง เฟิ่งฉีเจิ้งก็บ่นอุบอิบว่าไม่พอใจอย่างยิ่ง
พันอวี่เฉิงเงยหน้ามองเขา “ไม่ยอมรับเรื่องใด”
“เจ้าลองบอกหน่อยซิ หนิงเฉินนั้นมีข้อไหนเหนือกว่าหม่อมฉัน ตัวไม่สูงเท่า ร่างไม่แข็งแรงเท่า สมองไม่ดีเท่าหม่อมฉัน...อันนี้ก็ใกล้เคียงกันอยู่หรอก แต่ด้วยเหตุใดคุณหนูจื่อซูจึงยอมขี่ม้าไปกับเขา”
พันอวี่เฉิงมองคนตรงหน้าที่แสนเจ็บใจ ครุ่นคิดแล้วจึงว่า “นั่นก็พิสูจน์ได้เพียงว่าสายตาคุณหนูจื่อซูมีปัญหา”