หนิงเฉินมองทั้งสองเปลี่ยนผ้าพันแผล แต่ในหัวกลับเต็มไปด้วยภาพของจื่อซู
สตรีผู้นี้ช่างแปลกประหลาดนัก
เดินมาทำแผลให้เขาโดยไม่มีปี่มีขอ แล้วยังไปปลอบใจหนิงเอ๋อร์อีกต่างหาก
ครั้นเสร็จกิจ ก็เงียบสนิท หันหลังเดินจากไปเสียฉะนั้น
ยิ่งไปกว่านั้น เขามั่นใจแท้ว่าจื่อซูมิใช่สตรีโลเลหยาบช้าแต่อย่างใด
ท่วงท่าของนางอึดอัดขัดเขิน ยิ่งกว่าอวี่ตี๋เสียอีก
เหตุใดนางจึงกระทำเช่นนี้?
หรือว่าเป็นเพียงการเลื่อนใมล้างผลึกต่อเขาแท้ ๆ?
ทว่าหนิงเฉินไม่คิดว่าเสน่ห์ของตนจะเลิศเลอถึงเพียงนั้น จะให้สตรีงามระดับมีสีสวรรค์หลงเสน่ห์ยอมจำนนตั้งแต่แรกพบ
หนิงเฉินงงงวย เค้นคิดสารพัดแต่ก็ไม่เป็นที่ตอบสนอง
หากยังมีเรื่องน่าฉงนยิ่งกว่านั้นรออยู่เบื้องหลัง
รุ่งขึ้น จื่อซูก็มาอีก
เช่นเมื่อวาว ทำยาให้หนิงเฉิน แล้วก็แสดงวิชาปากอันขัดเขินของนางสักครู่ จึงจากไป
วันที่สาม ก็เป็นเช่นนี้อีก!
หนิงเฉินถามนางว่าเหตุใดจึงทำเช่นนี้?
นางเพียงยิ้มเจื่อนจิตตอบว่า นางปรารถนาเช่นนั้น
หนิงเฉินนั่งไม่ติดแล้ว!
เขาจึงไปหาพันอวี่เฉิง
“แก่พัน สืบดูให้หน่อย ว่าบุรุษสตรีจื่อซูผู้นี้พำนักอยู่ ณ ที่ใด นางอุตส่าห์ลำบากมาหลายวัน เราต้องไปขอบคุณนางสักครั้งจึงจะถูก”
พันอวี่เฉิงพยักหน้า แล้วส่งคนออกสืบหา
มิช้าก็สืบพบร่องรอยของจื่อซู
นางประจำอยู่ที่ร้านยาเจี๋ยซื่อ
หนิงเฉิน พันอวี่เฉิง และเฟิ่งฉีเจิ้งพากันมายังร้านยาเจี๋ยซื่อ
หน้าร้านแน่นิ่งไปด้วยผู้คน
หนิงเฉินยืนอยู่ที่ประตูแล้วก้มมองเข้าไปข้างใน
จื่อซูกำลังเยียวยาผู้ป่วยอยู่
สีหน้าของนางสงบเยือกเย็นและจริงจัง รอยยิ้มอ่อนโยน ทุกท่วงท่า ทุกรอยยิ้มทุกสบตา ล้วนเป็นสตรีสูงศักดิ์เลิศร้อยเสมอ ไม่อาจเทียบกับยามที่ทำแผลให้เขาได้เลย