กลางคืนวันนั้น หนิงเฉินฝันไป
ฝันที่หอมหวานแสนวิบาก
ในความฝัน ด้านซ้ายของเขาคืออวี่ตี๋ ด้านขวาคือจื่อซู... อยู่ท่ามกลางอ้อมกอดทั้งสองนาง ได้รับสุขสองตาเต็มขั้น
แต่พอเขากำลังนำทหารหนุ่มหัวล้านบุกเข้าออกอยู่นั้น ฮ่องเต้เสวียนพร้อมด้วยองค์เจ้าเก้ากลับปรากฏกายขึ้นมาเฉย ๆ
"เจ้าตาลอยนี่ ปฏิเสธข้า...ปฏิเสธบุตรสาวข้าถึงคราวด์ ธิดาข้ามีข้อไหนไม่สมหวังกับเจ้า?"
"มาใครบ้าง! ลากหนิงเฉินไปแล้วเอาไปเฆี่ยนตามบทลงโทษของวัง!"
หนิงเฉินสะดุ้งตื่นขึ้นทันที
ใจยังเต้นไม่หยุด โชคดีที่เป็นเพียงความฝัน
เขามองสีฟ้านอกหน้าต่าง ยามนี้คงจะถึงยามเมาแล้ว
ฮ่องเต้คงเพิ่งเสด็จขึ้นท้องพระโรง
หนิงเฉินหลับตาลงต่อ พยายามจะฝันต่อจากความฝันหอมหวานนั้น
......
เมืองหลวง วังหลวง!
ยามนี้ ฮ่องเต้เสวียนเพิ่งเสด็จขึ้นท้องพระโรงจริง ๆ
"กระหม่อมทั้งหลายถวายคารวะฝ่าบาท!"
เหล่าขุนนางฝ่ายบุ๋นและฝ่ายบู๊ลงมือคำนับพร้อมพรั่งกัน
ฮ่องเต้ทรงประทับบนบัลลังก์มังกร ทรงชักพระหัตถ์ขึ้นว่า "เหล่าราชครูทั้งหลาย จงลุกขึ้น!"
เมื่อบรรดาขุนนางทั้งปวงลุกขึ้นแล้ว ฮ่องเต้ทรงเหวี่ยงฎีกาในพระหัตถ์ ตรัสว่า "นี่คือฎีกาด่วนที่ส่งกลับจากมั่วโจว"
คนทั้งนทีตกตะลึง!
บัดนี้ทุกคนรู้กันดีว่า มหาเสนาบดีฝ่ายซ้ายซุกซ่อนตัวอยู่ที่มั่วโจว ลอบสะสมกำลังพลถึงสองหมื่น และหนิงเฉินได้นำทัพยกไปโจมตีมั่วโจวเพื่อปราบกบฏ
เหล่าขุนนางทอดพระเนตรไปยังฮ่องเต้
เห็นพระพักตร์ไร้อารมณ์ใด ๆ หัวใจในอกก็ขวัญผวาวูบ... หรือว่าหนิงเฉินจะพ่ายแพ้?
เมืองมั่วโจวเป็นเมืองที่ป้องกันง่ายแต่ยึดยาก จะเอาชนะลงได้ย่อมไม่ใช่เรื่องง่ายจริง ๆ
ฮ่องเต้ตรัสเสียงทุ้มว่า "เหล่าราชครูทั้งหลายคงทราบดีว่ามั่วโจวสำคัญเพียงใด"
เหล่าขุนนางฝ่ายบุ๋นและฝ่ายบู๊ย่อมเข้าใจ
หากมั่วโจวแตก กองทัพศัตรูย่อมรุกคืบเข้าตีลิงโจวที่อยู่ใกล้เคียง จากนั้นคือเลี่ยงโจว และสุดท้ายก็จะเข้าตีลึกเข้ามาถึงเมืองหลวง