มู่อันปางเห็นหนิงเฉิน จึงรีบรุดวิ่งเข้ามา
“ท่านแม่ทัพหนิงหรือ?”
หนิงเฉินพยักหน้าน้อย ๆ “เป็นอย่างไรบ้าง?”
มู่อันปางเช็ดเลือดที่ใบหน้า กล่าวว่า “สังหารศัตรูได้กว่าสองพัน จับเชลยได้กว่าห้าพัน…พวกไร้กระดูกสันหลังเหล่านี้ ช่างเปราะบางเหลือเกิน”
หนิงเฉินยิ้ม “เชลยล่ะ?”
มู่อันปางชี้ไปยังทิศหนึ่ง “ด้านนั้นมีเนินกว้างใหญ่ เชลยทั้งหมดถูกคุมขังอยู่ ณ ที่นั้น”
หนิงเฉินพยักหน้าช้า ๆ ว่า “ทำได้งดงามนัก!”
“ท่านแม่ทัพมู่ ให้คนบางส่วนอยู่เก็บกวาดที่นี่ ท่านรีบรุดไปปราบกบฏต่อไป…ก่อนค่ำคืนนี้ กบฏทั้งปวงต้องถูกสังหารหรือถูกปราบปรามให้หมดสิ้น รุ่งเช้าเราจะให้มั่นจิวกลับคืนสู่ความสงบ”
การยึดเมืองมั่นจิวได้สำเร็จ มิได้แปลว่าวิกฤตจะสิ้นสุดลง
กองทัพสองแสนนายของท่านอาจารย์ใหญ่ ต่างหากที่คือบททดสอบแท้จริง
ฉะนั้น จำต้องรีบเรียงราบทุกสิ่งให้เสร็จก่อนกองทัพสองแสนของท่านอาจารย์ใหญ่จะมาถึง
มู่อันปางพยักหน้า “พ่ะย่ะค่ะ!”
“เจ้าเห็นหยวนหลงหรือไม่?”
มู่อันปางส่ายหน้า
หนิงเฉินอือหนึ่ง “แล้วกัน ไปทำงานของเจ้าเถิด”
ด้วยกองทัพสองหมื่นที่มู่อันปางและหยวนหลงนำอยู่ อีกทั้งนายทหารปืนไฟคอยช่วยเหลือ กบฏพวกนั้นจะดิ้นรนได้อีกนานเพียงใด?
ต่อจากนี้ เรื่องปราบปรามก็ไม่ต้องให้เขาในฐานะแม่ทัพใหญ่ต้องเป็นห่วงอีกต่อไป
หนิงเฉินพาคนออกจากที่นั้น
ดูเหมือนไร้จุดหมาย ทว่าแท้จริงแล้วเป้าหมายชัดเจนนัก
เมื่อเดินมาถึงถนนสายกว้างสายหนึ่ง ดวงตาหนิงเฉินบีบแน่นเล็กน้อย
ปากถนนทุกสายมีศิลาป้ายประจำถนน จารึกชื่อถนนสายนั้นไว้
ถนนจิ้งอาน!
มองอักษรสามตัวบนศิลาป้าย มุมปากหนิงเฉินโค้งขึ้นเล็กน้อย
หนิงเฉินพาคนเดินไปตามถนน
มิช้า เขาหยุดยืน หรี่ตามองแผ่นป้ายเหนือเรือนตระกูลใหญ่หลังหนึ่ง…คฤหาสน์สกุลเหมย!